کلی گویی از شخصیت های "کیمیا"، سریال را به ورطه‌ی تکرار انداخته است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از نگارانه؛

اریخ معاصر ایران مملو از اتفاقات و رویدادهای کوچک و بزرگ است. مهم ترین این اتفاقات پیروزی انقلاب اسلامی است. سریال کیمیا سعی بر آن دارد که این برهه تاریخی را به تصویر بکشد. این‌که چقدر توانسته است به جزییات و ظرایف این رویداد بپردازد خود جای بحث و مناقشه فراوان دارد. اما نکته حائز اهمیت در روایت‌های تاریخی معاصر زاویه دید مولف به آن برهه‌ی تاریخی است. چرا که عمر وقایع انقلاب هنوز به چهل سال نرسیده است و خیلی از کسانی در آن موقع حضور داشتند حالا خود روایتگران خوبی برای شرح ماوقع آن هستند، پس هر اثری روایت‌مندی در این زمینه باید دارای خصیصه ای ناب، گفته نشده و حتی دیده نشده باشد. سریال قصد دارد انقلاب و جنگ را از نگاه دختری به نام کیمیا به ما نشان بدهد اما شخصیت کیمیا آیا نمود بیشتری نسبت به سایر شخصیت های اصلی دارد؟ آیا در طرح ریزی شخصیت های داستان ما با ابتکار و نو اندیشی مواجه هستیم یا صرفا شخصیت ها در همان غالب همیشگی خود به بند شده اند؟

انقلاب ایران سرشار از شخصیت‌های پیچیده و مدور در هر دو جبهه‌ی حق و باطل است که هر کدام از آنها می‌تواند موضوع سریال های بیشماری باشند. مسلماً کسی که در ساواک مشغول است تفاوت زیادی با کسی که برای آرمان های خود می جنگد دارد حال بازنمایی این تفاوت زمانی جلوه دراماتیک و جذاب پیدا می کند که داستان در عمق جزییات این تفاوت فرو برود و مخاطب را در آن غرق کند. متاسفانه موضوعی که باعث شده است سریال های ما و بویژه کیمیا به ورطه‌ی تکرار بیافتند همین کلی گویی ها از شخصیت ها ست که وظیفه‌شان صرفاً پیشبرد داستان مدنظر کارگردان است.

حضور بازیگران مطرح سینما و تلویزیون، صد قسمت بودن، لوکیشن‌های متفاوت و حتی خارج از کشوری و…. نشان از بزرگ بودن و مهم بودن این پروژه برای صداوسیما است اما چیزی که با دیدن این چند قسمت دستگیر ما می شود چربیدن بخش کمی پروژه به بخش کیفی آن است. اگر قرار است صنعت فیلم‌سازی ما رقابت داشته باشد با دیگر کشورها باید به اصلی مهم اهتمام ورزید و آن شناخت مخاطب مدیوم خود است. امروزه مخاطبان تفاوت های بسیاری با مخاطبان دهه ی 70 و حتی 80 دارد چرا که ما باید نسل جوان را رسمیت بشناسیم و بعد از آن مفاهیم را از جمله مذهبی، فرهنگی، اجتماعی و تاریخی را برای او بازنمایی کنیم. بعضی از دیالوگ های فیلم بر اثر شدت شعاری بودنشان حتی بازی بازیگرانی همچون رضا کیانیان، حسن پورشیرازی،آزیتا حاجیان و… تحت تاثیر قرار داده است. حال می خواهیم نسل جوان را پای تلویزیون بنشانیم و انتظار این را داشته باشیم که با وجود ضرباهنگ کند پیشروی داستان، تمام ماجرا را پی گیری کند؟

حال اگر بخواهیم از موضع نقادانه فاصله بگیریم در میابیم که مسلماً برای ساخت اینچنین سریالی زحمات و هزینه‌های بسیاری شده است تا این تصاویر بر روی گیرنده های ما نقش ببندد. سالیانی که صرف چنین سرمایه هایی صرفاً می تواند بخش کوچکی از عظمت آنرا نشان دهد و چه خوب که هنرمندان هم عاشقانه برایش می‌جنگند.

نویسنده: سجاد دیرمینا-نقد فیلم