وقتی زیرساخت نامناسب شهری معلولی را خانه نشین می کند/معلول با انگیزه تفرشی:با کار کردن مشکلی ندارم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ ممکن است هر کدام از ما با راهنمای مشترکین تلفن ۱۱۸ تماس گرفته باشیم.

چه کسی پاسخگو است؟

پس از مدتی و شنیدن این پیام که "پاسخگوی ۲۱۷ بفرمایید"،آن طرف خط کسی می گوید بفرمایید؛ ما نیز درخواست شماره تلفن مورد نظرمان را می گوییم و سپس در فرصتی کوتاه شماره را دریافت می کنیم.

فارغ از سرعت پاسخگویی این اپراتور، آیا تا به حال فکر کرده اید چه کسی پاسخگوی اپراتور ۲۱۷ تفرش است. کسی که با شکستن حصار معلولیت و با به کارگیری از دستان پر توانش در کسب روزی حلال می کوشد.

او که ۱۲ سال است این پاسخگویی را برعهده دارد در کنار خانواده خود هر روز و هر ساعت درخواست شماره تلفن های همشهریانش را پاسخ می دهد.

ویلچر و عصا تنها دارایی او است که از بچگی همراهش است ولی در نوروز امسال به دلیل زمین خوردن باری سنگین تر بر معلولیتش افزوده شده و کاهش توانایی در دستانش که سبب خانه نشینی وی شده است؛لحظه ای نتوانسته از صبر و اخلاقش در پاسخگویی به همشهریانش بکاهد.

مهدی کربلایی حسنی در سال ۹۰ ازدواج و امسال خداوند فرزند دختری به او عطا کرده است. در ادامه گفتگوی صمیمانه ما با وی را می خوانید.

وی در خصوص چگونگی گرایشش به شغل فعلی خود گفت: ۹ سال مسئول دفتر خدماتی روستای کنگران بودم و پس از افزایش ارتباطات و بهره مندی هر کدام از خانوارهای روستا از نعمت تلفن، من بیکار شدم؛ به تفرش آمدم و با همکاری اداره مخابرات یکی از اپراتورهای تلفن ۱۱۸ شدم.

کربلایی حسنی ادامه داد: من کارم را خیلی دوست دارم و برایم راحت است هر چند معلولیتهایی که دارم مشکلات خاصی را برایم ایجاب می کند ولی مشکلی با کار کردن ندارم.

ناتوانی در تردد به بیرون خانه مهمترین مشکلم است

وی افزود: مهمترین مشکلم در حال حاضر مشکل رفت و آمد و تردد به بیرون خانه است. نوروز امسال هنگام عبور از جدول از ویلچر پرت شدم و دو دستم شکست. پس از انجام چند عمل اکنون در دست راستم پلاتین است.

کربلایی حسنی اظهار کرد: پس از زمین خوردنم، دیگر قادر نیستم حتی در خانه با عصا راه بروم و مجبورم با دستانم تردد کنم. این امر سبب شد تا گچ دستانم را زودتر باز کنم که این مسئله موجب کج جوش خوردن دست راستم شد.

وی در خصوص خواسته اش از مردم بیان کرد: نگاه مردم به معلولین طوری باشد که ما را جزیی از جامعه بدانند. درست است که ما معلولیم ولی حق زندگی در جامعه را داریم و به این لحاظ هیچ فرقی بین ما و دیگران نیست.

 قالی هم می بافتم

کربلایی حسنی در خصوص هنرمندیهایش افزود:من قبل از اینکه به تفرش بیایم قالیبافی هم می کردم، به عبارت بهتر ابتدای فعالیت شغلی من با قالیبافی آغاز شد و سپس با پیدا کردن کار فعلی ام، قالیبافی را رها کردم.

وی در خصوص آرزوهایش گفت: من آرزو دارم که در جامعه خوشبخت باشم و به لحاظ رفاهی و به خصوص مسکن، مشکلی نداشته باشم.در حال حاضر مستاجرم و تنها وسیله ای که قبل از زمین خوردنم با آن تردد می کردم تنها ویلچری ساده و معمولی بود.

 آرزو دارم به کربلا بروم

کربلایی حسنی ادامه داد: یکی از آرزوهایم رفتن به سفر کربلا است. من به جای گرفتن مراسم ازدواج، با همسرم به مشهد رفتیم و با معنویت خاصی زندگی مشترکمان را آغاز کردیم. در این سالها دوست دارم با همسر و فرزندم و با کسب توفیق الهی به زیارت حرم امام حسین(ع) نیز برویم.

وی در خصوص مراجعه اش برای دریافت مسکن مددجویی بهزیستی، اظهار کرد: سال گذشته در جلسه ای که با حضور برخی از مسئولین استانی بهزیستی تشکیل شده بود، شرکت کردم؛ آنها می گویند باید ۱۵ میلیون پول پیش بدهیم ولی من توانایی تامین این مبلغ را ندارم و همچنین توانایی پرداخت اقساط وامی دیگر را ندارم؛به خاطر انجام آزمایشات ضروری برای بچه دار شدنمان که می بایست در خارج کشور انجام می شد مبلغ ۶ میلیون تومان وام گرفتم.

کربلایی حسنی ادامه داد: ما فقط نقشه منزلمان را گرفتیم و تاکنون هیچ خبری نشده است.

وی در خصوص مناسب سازی برخی از ادارات اظهار کرد: در حال حاضر تنها ۲ عابر بانک مناسب تردد معلولین است ولی برخی از ادارات و حتی مطب پزشکان بدون توجه به امکان حضور معلولان ساخته شده و دارای پله های زیاد است.

 در ادامه گفتگوی ما با فاطمه ترخورانی همسر آقای کربلایی را می خوانید

همسر کربلایی حسنی:

در کنار همسرم احساس خوشبختی می کنم

ترخورانی در خصوص نحوه آشنایی و ازدواجش گفت: از طریق یکی از دوستانم که وی هم معلول هستند با آقای کربلایی آشنا شدم. پس از فکر کردن بسیار و گفتگو با مشاور، بالاخره با او صحبت کردیم و پس از انجام تحقیقات و با توکل بر خدا با وی ازدواج کردم.

وی با اشاره به مهمترین ویژگی اخلاقی همسرش اظهار کرد: صبر مهمترین ویژگی اخلاقی همسرم است،وی تا جایی که بتواند کارهای شخصی خود را به تنهایی انجام می دهد. من در مدت زندگی مشترکمان درس صبر را از وی آموختم.

ترخورانی ادامه داد: همسرم اگرچه چند بار عمل جراحی انجام داده، ولی از اینکه در کنارش هستم احساس خوشبختی می کنم. زندگی آرامی دارم، فرزندی سالم و حتی خانواده خوب همسرم سبب افزایش خوشبختی من شده است.

وی با اشاره به نگاه مردم بیان کرد: من همیشه به همسرم می گویم نباید نگاه مردم را به بد تعبیر کنیم، شاید نگاه آنها از روی سوال باشد که ما چگونه زندگی می کنیم. در غیر این صورت نگاهی که از روی دلسوزی و بیان واژه هایی مانند "آخی" باشد را نمی پسندیم. اگر مردم می خواهند کاری را برای یک فرد معلول انجام دهند از روی محبت و همانند سایر مردم باشد.

ترخورانی گفت: ما کمک کردن دیگران را از روی محبت تعبیر می کنیم ولی می دانیم که مردم هیچ وظیفه ای ندارند تا مجبور باشند به ما کمک کنند.

۹ ماه همسرم بیرون از خانه نرفته است/توان خرید ویلچر برقی را نداریم

وی با اشاره به شکسته شدن دستان همسرش اظهار کرد: ما قبل از این ماجرا با ویلچر با همسرم بیرون می رفتیم ولی الان حدود ۹ ماه است که همسرم نمی تواند بیرون برود. شاید به نظر برسد که سوار شدن یک ویلچر معمولی، ساده است؛ ولی این کار نیازمند توانایی زیادی در ناحیه دستان است.

ترخورانی افزود: اگرچه داشتن ویلچر برقی می تواند به خانه نشینی همسرم پایان دهد ولی خرید آن بین ۱۳ تا ۱۵ میلیون است که در حد توانایی ما نیست.

وی در خصوص نظر پزشکان در خصوص عمل جراحی مجدد دست راست همسرش گفت: پزشکان گفته اند باید دوباره دست راستش را بشکنند و سپس عمل جراحی انجام دهند. ولی این عمل با توجه به معلولیتش ممکن است موفقیت آمیز نباشد و حتی وضعیتش بدتر از این شود.

انتهای پیام/رض