به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه تحلیلی خبری فریدن، مثنوی «حدیث رنج» تقدیم به شیخ رنجکشیده شیخ ابراهیم یعقوب زکزاکی روحانی مظلوم شیعه و رهبر جنبش اسلامی نیجریه که وی و خانوادهاش به دست دژخیمان وهابی به جرم حُب علی (ع) و در اوج مظلومیت به خاک و خون کشیده شدند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, پایگاه تحلیلی خبری فریدن,افتاده عَرَب به دامِ صَهیون – از تیغِ سقیفه میچکد خون
,از ظُلم ستارههای داوود – سوزد دلِ عاشقان چُنان عود
,از مکر وهابیان و موساد – مردانِ سَحَر، اسیرِ بیداد
,رو کرده سقیفه سامِری را – تا ره بزند پیمبری را
,خنجر زده پُشتِ حیدری را – بگرفته جهان ستمگری را
, خنجر زده پُشتِ حیدری را – بگرفته جهان ستمگری را,شُد کرب و بلا ز نو مُکرَّر – بر نیزه دوباره میرود سَر
,شوریده سری ز حُبِّ حیدر – غرقابۀِ خون و پاره پیکر
,از جُرم و گناهِ بیگناهی – گردیده روان به نیزه ماهی
,در مَقتلِ نینوایِ دیگر – شد غرقهبهخون رُخی منوَّر
,شیخی ز قبیلۀِ شقایق – بر آلِ علی، همیشه عاشق
, شیخی ز قبیلۀِ شقایق – بر آلِ علی، همیشه عاشق,از فتنۀِ قوم شبپرستان – گردیده اسیر ظُلم پَستان
,قومی سَلَفی به نامِ اسلام – بنشانده میان کعبه اَصنام
,از فتنۀِ قومِ شبنشینان – آشفته زِمام دین و ایمان
,ضحاکِ سعودیِ وهابی – افکنده جهان به مَنجلابی
,بگرفته زفاطمه فَدَک را – بر زخمِ علی زند نمک را
, بگرفته زفاطمه فَدَک را – بر زخمِ علی زند نمک را,از فتنۀِ او، سپاهِ دِژخیم – بگرفته رَهِ سَحَر، پُر از بیم
,مردان سَحَر به دست ضحاک – غلتیده میانِ خون، جگر چاک
,شب بسته رَهِ سحر به ظُلمت – بنموده سپاهِ فتنه را خط
,با آلِ علی فتاده آن دَر – لبتشنه به خونِ پاکِ حیدر
,بر گردنِ شیخِ مَحرَمِ یار – افکنده زِ کینه حلقۀِ دار
, بر گردنِ شیخِ مَحرَمِ یار – افکنده زِ کینه حلقۀِ دار,شب بسته به کینِ حَق کمر را – آتش زده خانۀِ سَحَر را
,حرمت بشکسته شیخِ حق را – بنموده حلال، هر رَهَق را
,ای شیخِ به شب کشیده خنجر – ای شیعۀِ فاطمیِ حیدر
,آورده به پا تو کربلایی – ای مُرشد راهِ روشنایی
,خونین شده روی و مویت ای شیخ – آتش بگرفته کویت ای شیخ
, خونین شده روی و مویت ای شیخ – آتش بگرفته کویت ای شیخ,ای عشقِ علی گُناه و جُرمت – بشکسته سقیفه از تو حُرمت
,ای خرقه به تن نموده از نور – سردارِ سپاهِ عشقِ منصور
,ای راهیِ کربلایِ پُر دَرد – دردا که زپا بیفتی ای مرد
,ای شیخِ به خون نشسته از عشق – ای قامتِ تو شکسته از عشق
,دانم که زِ شب تو بیهراسی – دلدادۀ عشقِ آلِ یاسی
, دانم که زِ شب تو بیهراسی – دلدادۀ عشقِ آلِ یاسی,ای شیخ زکی تو مهربانا – هستی به ابد همیشه مانا
,تو رهروِ راه مرتضایی – بر کرب و بلای او رضایی
,ای غرقهبهخون سلام بر تو- از فاطمیون سلام بر تو
,بَر پیکرِ غرقه خون و چاکت – بر جسمِ کشیده رویِ خاکت
,ای کرده بهحق قیام ای شیخ – بر بیکسیَات سلام ای شیخ
, ای کرده بهحق قیام ای شیخ – بر بیکسیَات سلام ای شیخ,ای گشته اسیرِ جهل ِتکفیر – بر پاره تَنَت سلام ای پیر
,چشمان تَرَت به رنگ باران – آتش زدهای به قلب یاران
,بر کرب و بلای خانِدانت – بر کُشتنِ پارههای جانت
,بر غرقهبهخونیات سلامم – آتش زده داغ تو کلامم
, بر غرقهبهخونیات سلامم – آتش زده داغ تو کلامم,آن دیده که بر تو خون نگرید – بیگانه بُوَد زِ قومِ احمد
,ای بیکَس و یارِ مانده تنها – ای پیرِ اسیرِ اهرمنها
,اسطورۀِ استقامتی شیخ – بر پا زِ غمت قیامتی شیخ
,یارانِ سَقیفه در کمینت – خونین بکشیده بر زمینت
, یارانِ سَقیفه در کمینت – خونین بکشیده بر زمینت,آغوش بلا گشوده بازت – جاری شده خون ز جانمازت
,خون میچکد از نگاهت ای شیخ – شب کرده کمین، به راهت ای شیخ
,دردا که شکسته قامتی شیخ – بشکسته دل از اهانتی شیخ
,زان رو که تو اهل روشنایی – بر کرب و بلا تو مبتلایی
,از پا منشین که اهل نوری – از ظلمت و جورِ شب تو دوری
, از پا منشین که اهل نوری – از ظلمت و جورِ شب تو دوری,شب کرده زکینه قصدِ جانت – آتش زده فتنه آشیانت
,ای اهلِ وفا و عشق و ایمان – ای کرده فدایی وَلا جان
,خصمت نکُند زِ کُشتَنَت سود – ای رنگِ نگاهِ تو غَمآلود
,ای بوده شهادت آرزویت – پُرکرده علی ز مِی سَبویت
,سَرکِش تو شرابِ عاشقی را – بر ما بِنَما شقایقی را
, سَرکِش تو شرابِ عاشقی را – بر ما بِنَما شقایقی را,ای اسوۀِ صبر و استقامت – ای غرقه به خاک و خون، سلامت
,دنیا نه تو را توان فریبَد – بردار بلا سَرَت چه زیبَد
,تو لایقِ کربلایِ نوری – نوشیده زِ بادۀِ ظهوری
,داغِ تو نشسته بر دلِ ما – ای سَروِ سهی مَیُفت از پا
,بر نیزه سرت اگرچه دارند – سَرنیزه تو را به تن ببارند
, بر نیزه سرت اگرچه دارند – سَرنیزه تو را به تن ببارند,بینی تو اگر هزار مِحنت – دانم ندهی تو تن به ذلت
,ای کرب و بلا نموده بر پا – دانم نکنی ز مرگ پَروا
,آزاده و سَرو قامتی تو – لبتشنۀ بر شهادتی تو
,خَصمَت نکُند زِ کُشتَنَت سود – هستی تو خلیل او چو نمرود
,کی کشته تویی که جاودانی – سرمستِ شرابِ آسمانی
, کی کشته تویی که جاودانی – سرمستِ شرابِ آسمانی,خون میچکد از هلال رویت -آتش زده اهلِ فتنه کویَت
,ای شیخ کشیده شب تو را بَند – اولاد تو را به کینه کُشتَند
,مردانه زِ امتحان برون آ – در محضرِ عشق، غرقه خون آ
,دیدیم رُخَت که غرقِ خون است- شیخا بدنت که لالهگون است
, دیدیم رُخَت که غرقِ خون است- شیخا بدنت که لالهگون است,خون گریه کند ز غصه و درد – پیرِ شُهدا ،به یادت ای مرد
,دانی که سزایِ عاشق این است – تقدیرِ گُلِ شقایق این است
,عیسی صفتی، صلیب بر دوش – وز بادۀِ فاطمی کنی نوش
,از رنج و بلا نَکِشتهای سَر – سَر داده نوایِ حق به منبر
,یارانِ تو را به خون کشیدند – از خانه تو را برون کشیدند
, یارانِ تو را به خون کشیدند – از خانه تو را برون کشیدند,حرمت زتو چون علی شکستند – مردان تو را گلوله بستند
,ای شیعۀِ آشنایِ با درد – از پا منشین سُلالۀِ مرد
,از کینه و جورِ ظلمِ شبگیر – دردا که زپا بیفتی ای پیر
,نیمهشب ۲۴ آذرماه ۱۳۹۴ –منصور نظری
, نیمهشب ۲۴ آذرماه ۱۳۹۴ –منصور نظری,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه