به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از خبرنگار پایگاه خبری نسل شاهوار شهرستان شاهرود وحدت حوزه و دانشگاه از مسائلی است که میتوان برداشتها و تفاسیر متفاوت از آن داشت و فعالیتها و برنامهریزیهای گسترده ای را در بر می گیرد که برخی از آنها رو بنایی و برخی زیر بنایی هستند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, پایگاه خبری نسل شاهوار شهرستان شاهرود ,بهعنوانمثال بعضی اموری که در سالهای مخصوصاً پس از انقلاب در راستای ایجاد وحدت میان حوزه و دانشگاه به آن اهتمام شده بردن برخی از دروس تخصصی حوزه به دانشگاه و قرار دادن آن در سرفصلهای تحصیلی دانشگاهی و یا بالعکس است و یا امکان ادامه تحصیل طلبه حوزوی در مقاطع بالاتر در دانشگاه و بالعکس. تمام این امور هرچند موجب وحدت و یکی شدن حوزه و دانشگاه می شود اما این نوع وحدت رو بنایی است.
,اما حقیقت این است که بین حوزه و دانشگاه آرمانی همواره یک وحدت ذاتی وجود دارد و آن داشتن هدف مشترک است چه حوزه و دانشگاه باهم در ارتباط باشند چه نباشند.
,حوزه و دانشگاه آرمانی هدفشان تعالی و رشد جامعه است، رشد علمی و فناوری جامعه و رشد معنوی آنکه وقتی در کنار هم قرار گیرند نتیجهاش رفاه اجتماعی خواهد بود.درواقع حوزه و دانشگاه برای جامع حکم دو بال برای کبوتر را دارند.
,پرواز کبوتر و اوج گرفتن آن با یک بال هرچقدر هم آنیک بال قوی باشد قابلتصور نیست بلکه دو بال کبوتر باید هماهنگ و در یک راستا در عین دوگانگی یکی شوند تا کبوتر بتواند پرواز کند و به اوج برسد.
,حوزه و دانشگاه در عین دوگانگی در روش و محتوای تحصیلی یک هدف را دنبال میکنند. ارتقای جامعه و به اوج رساندن آن و برای این امر نیاز نیست یک طلبه در کنار تحصیلات حوزوی تحصیلات دانشگاهی هم داشته باشد و یا یک دانشجو در کنار تحصیلات دانشگاهی به تحصیل در حوزه هم بپردازد. آنچه متأسفانه امروز تبدیل به مد و مدگرایی شده است.
,با توجه به ریز و تخصصی شدن مباحث علمی اصلاً مگر یک انسان چقدر زمان دارد که به همه اینها در سطح تخصصی بپردازد؟ و بعدازاینکه در این علوم متخصص شد عمر به او مجال دهد ازآنچه آموخته برای جامعه خویش مفید واقع شود و ارائه خدمت نماید.
,البته یک تحصیلکرده دانشگاهی مانند هر فرد دیگر به عمومات آنچه در حوزه علمیه بهصورت تخصصی موردبحث و برسی قرار میگیرد مانند اولیات از احکام و عقاید و ... نیاز دارد همانگونه که یک طلبه به عمومات مباحث علمی نیاز دارد.
,اما آنچه امروز مد شده که اگر طلبهای تحصیلات دانشگاهی نداشته باشد و اسم دکتر را یدک نکشد و یا دکتر و مهندسی چند صباحی هم در حوزه قدم نزده باشد از آن مباحث روبنایی است. شاید یک از دلایلی هم که رهبر انقلاب دکترای افتخاری دانشگاه تهران را نپذیرفتند، رد کردن این مد گرایی بیپایه اساس بوده است.
,در پایان شاید بتوان عملکرد های روبنایی را که موجب دور شدن از هدف مشترک و اصیل وحدت حوزه و دانشگاه است را عامل اصلی مشکلات موجود سر راه اتحاد این دو نهاد ارزشمند و کلیدی جامعه دانست.
,انتهای پیام/رض
]
ارسال دیدگاه