وفاق و همدلی، راهکار زدودن غبار محرومیت و پیشرفت چهارمحال و بختیاری

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از اساتید برتر  اکبر ایازی در یادداشتی نوشت:

قال‌الله تعالی:« اعتصموا بحبل الله جمعیاً و لاتفرقوا»- «و همگی با هم به حبل خدا دست یازید و از (یکدیگر) جدا نشوید.»
بارها از زبان عوام، مسئولین و حتی خواص شنیده‌ایم باید از این اختلاف نظرها فاصله بگیریم و نقاط مشترک را در خود تقویت نماییم تا یک نوع وفاق و همدلی بین همه کسانی که در زمینه پیشرفت استان فعالیت دارند به وجود آید. اما همچنان مجموعه‌ای از چالش‌ها و مشکلات از جمله کمبود و مشکل آب، مشکلات زیست محیطی، اقتصادی، عمرانی، اجتماعی، فرهنگی، گردشگری و مهمتر از همه بالا بودن نرخ بیکاری نسبت به میانگین کشور در استان وجود داشته و دارد. از مسئولین هم به‌کرار شنیده می‌شود خوشبختانه علی‌رغم درگیری‌ها در منطقه، امنیت، آرامش و ثبات در کشور حاکم است، تورم و رکود کاهش یافته و موفقیت های خوبی در سیاست خارجی کشور حاصل شده است و تلاش ما این است تا مشکلات کشور و به تبع آن استان به حدأقل کاهش یابد و شرایط به‌گونه ای تغییر یابد که در شأن مردم این استان باشد و... اما بسیاری از این‌ها تحقق نیافته و در حد یک شعار باقی می‌ماند. در این بین می‌توان ادعا کرد که وفاق یکی از ضرورت‌های پیشرفت و تعالی استان است که عدم آن باعث می‌شود استان ما نه تنها راکد و چه‌بسا در سراشیبی پسرفت هم قرار گیرد.

باید پذیرفت که در سال‌های اخیر تنازعات سیاسی به جای رقابت‌های سالم سیاسی یکی از مشکلات اساسی استان بوده و هست که این تنازعات مانع پیشرفت و آبادانی استان شده است که جز با وفاق و همدلی این گره‌ی کور در روند پیشرفت استان باز نخواهد شد. واقعیت این است که اگر ما بخواهیم در این راه موفق باشیم حتما باید کارها را در قالب کار جمعی و تشکیلاتی با وفاق و همدلی آن هم به‌دور از منیّت‌ها و خودخواهی‌هاانجام دهیم؛ چرا که فردگرایی و عدم‌وفاق از دلایل عدم پیشرفت و کسب موفقیت است. یکی از علل اصلی عقب افتادگی در استان ما در زمینه های مختلف مسئله تفرق و اختلاف سلیقه ها است که اگر در چارچوب نظام اسلامی خودخواهی‌ها را کنار گذاشته و وحدت داشته باشیم و با وجود اختلاف نظرها و سلیقه‌ها با هم خوب کار کنیم، بسیاری از موفقیت‌ها و پیشرفت‌ها را به دست می آوریم.

اما در این میان، پرسش اساسی این است که آیا لازمه‌ی وفاق و همدلی، یک دستی، یک رنگی و تبعیت از یک نظام فکری، سیاسی و رفتار منفعلانه در برابر آن است؟! یعنی لازم است افراد و گروه های مختلف به یک شیوه اندیشیده، از نقد و نظر و رقابت‌های سالم سیاسی منصرف، و از هر نوع ابراز نظر و رفتار بپرهیزند؟!.. جواب منفی است. بی تردید مطلوبیت و وفاق واقعی، زمانی است که، با فراهم ساختن زمینه اظهار نظرهای پیشرفت‌خواه و از طرفی، توان مدیریت تنش‌ها و تعارض‌ها، از طریق تحکیم روابط و تقویت اجماع گروه‌های اجتماعی و سیاسی بر اصول و قواعد پذیرفته شده و تعیین دقیق آستانه رقابت‌ها، بستری آماده برای تعالی استان فراهم نماید. بنابراین واژه «وفاق» که امروزه از آن یاد می کنیم به معنی «وحدت» و «یکپارچگی» است و نباید آن را با «یکدستی» و «یکسانی» معادل دانست؛ یعنی «وفاق» را باید در کنار پذیرش اصل اختلاف در جامعه معنا کرد و وجود وفاق را مستلزم قبول اصل اختلاف در جامعه دانست.

رسیدن به سطحی که وفاق و همدلی و هماهنگی در تمام امور استان وجود داشته باشد، کار ساده‌ای نیست اما به‌واسطه وجود اعتماد عمومی در بین مردم می‌توان به همبستگی اجتماعی رسید و اگر یکی در تعامل و برخورد با دیگری بنا را بر حسن اعتماد بگذارد مسلماً در مقابل، دیگری هم در تعامل با شخص اول این حسن اعتماد را خواهد داشت. حسن‌نظر داشتن مسئولین و خواص و افراد تأثیرگذار در استان نسبت به یکدیگر، موجبات همبستگی را فراهم می‌کند. در عین حال اگر حسن اعتماد در میان مردم نسبت به مسئولان هم ایجاد شود، وفاق و همبستگی اجتماعی تقویت می‌شود.

منظور از وفاق در استان این است که حسن اعتماد، حسن برخورد و همکاری سازنده و هماهنگ مورد توجه قرار داشته باشد. وقتی روابط بدنه مسئولین و خواص استان با هم، توده مردم استان با هم و مردم با مسئولین براساس اعتماد شکل گیرد این شرایط می‌تواند استان را بهتر، سریع‌تر و راحت‌تر به اهداف پیشرفتی برساند. همبستگی در سطح‌های مختلف، عاملی برای پیشرفت استان محسوب می‌شود و در صورتی که این اعتماد و تعامل وجود نداشته باشد، حتی در پایین‌ترین لایه‌ها هم نوعی رکود، توقف و چه‌بسا پسرفت را به دنبال خواهد داشت. ما بارها وحدت و وفاق مردم استان را در صحنه های مختلف از جمله پیروزی انقلاب اسلامی و در برگزاری انتخابات مختلف دیده ایم. اما زمانی که مسئولان و دلتمردان تعهد خود را نسبت به حرف‌هایی که می‌زنند نشان دهند، ناخودآگاه مردم اعتماد عمومی خود را نسبت به آنها و حاکمیت به دست می‌آورند و برعکس زمانی که مردم می‌بینند هیچ‌کدام از وعده‌های اقتصادی یا اجتماعی مسئولان تحقق نیافته و وضع رفاه زندگی و اقتصاد معیشتی آنها روز به روز سخت‌تر می‌شود، اعتماد خود را از دست می‌دهند و زمینه برای دورشدن مردم از مسئولان فراهم می‌شود.

امیرمؤمنان حضرت علی علیه السلام در التزام به وفاق و همگرایی و اینکه جدایی از انبوه مردم، جز ضلالت نیست، می فرمایند: با انبوه مردم همگام باشید؛ زیرا دست عنایت الهی بر سر انبوه مردم است. از کناره‌گیری و پراکندگی بپرهیزید. آن که کناره گرفت، طعمه شیطان خواهد بود، همانگونه که گوسفندِ جدا از گله، طعمه گرگ است (نهج البلاغه، خطبه 127).

بلی به خدمت این خلق داد باید جان
بلی به عزت این ملک داد باید سر
به شرط آنکه نفاق از میانه برخیزد
به شرط آنکه وفاق آید از کناره به بر

انتهای پیام/