دیوار مهربانی؛ معایب و محاسن

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از مارگون مردم لباس و کفش‌هایی را که نیاز ندارند روی دیواری که برای کمک به نیازمندان در نظر گرفته شده، می‌گذارند و کسانی که محتاجند، آنها را برداشته و برایشان دعا می‌کنند. دیوار مهربانی که حرکتی خودجوش و مردمی است آنقدر بازتاب داشت که رسانه‌های خارجی هم به آن واکنش نشان داده و آن را حرکتی جالب ذکر کرده که در نوع خود بی‌نظیر است و مردم بدون این‌که کسی آنها را مجبور کند به همنوعان خود کمک می‌کنند.

 در پدیده ای نو، دیوارهایی از جنس مهربانی در گوشه و کنار شهرهایمان با شعار «نیاز نداری بگذار و نیاز داری بردار» برپا شده که با گشت‌ و گذاری در کوچه پس کوچه‌های شهر متوجه می‌شویم که این حرکت نمادین، تلنگری برای تمامی افراد جامعه است تا به این نتیجه برسند که هیچ چیزی به اندازه نشاندن لبخند بر چهره هم‌نوعان به زندگی انسان رنگ نمی‌بخشد.

درست است این فعالیت حرکتی خودجوش و مردمی است، اما نظر برخی افراد بر این است که افرادی که از این لباس‌ها استفاده می‌کنند نیازمند واقعی هستند و یا اینکه از نظر بهداشتی استفاده از این لباس‌ مشکلی ندارد و احتمال انتقال بیماری وجود دارد یا خیر؟

 در کنار اینکه این طرح و ایده از کجا امده و چگونه بوده است با اصل آن کار نداریم  ولی ذات این قضیه بسیار جالب وخداپسدانه است. اما خود این کار و پدیده دارای معایبی می باشد که  به برخی از آنها اشاره می کنیم. هدیه دادن و هدیه گرفتن در دین ما مکرراً تاکید شده است. اما این سئوال مطرح می شود آیا آن چیزی که برای خود می پسندیم برای دیگران هم می پسندیم.آیا ما حاضریم لباسهای کهنه دیگران را به تن کنیم. آیا ما حاضریم لباسهایی که در کمد ها رنگ بی رنگی گرفته وخودمان حاضر به پوشیدن انها نیستیم به دیگران هدیه دهیم. اگر این البسه برای خودمان قابل پوشیدن بود آنها را به دیوار مهربانی هدیه نمی کردیم. چرا باید هدیه هایمان به دیوار مهربانی برای کاشتن لبخند به دیگران از جنس برتر و بهتر نباشد. چرا برای اینکه دلی را شاد کنیم به سراغ لباسهای نو و آویخته شده در کمدهای لباس هایمان نمی رویم مگر در دین ما، مولا امیرالمومنان امام علی (ع) شبانه به دور از چشم مردم برای رضای خدا درب خانه فقرا را نمی زد بدون آنکه کسی اوراببیند، می رفت تا مگر چشمانی با دیدن امیرمومنان شرمنده نشود.

امروز کوچه ها و خیابان های مان رنگ مهربانی گرفته اما مهربانی که با لباس های کهنه و غیر بهداشتی کم رنگ تر می شود. برای هدیه دادن و کاشت درخت خوبی و محبت دیر نشده است و شاید بتوان این دیوارهای مهربانی را وسعت دهیم. بانزدیک شدن به پایان سال و تعویض لباسها، در کمد وگنجینه هایمان بهتراست از لباسهایی را انفاق کنیم که برای خودمان بهتر است وبرای هدیه دادن به دیگر باید بهترین هاراداد.

مسئله ی دوم این است لباسها رامی توان قبل از اینکه به دیوار مهربانی هدیه کنیم انها بشوییم تا آن شخصی که نیازدارد و میخواهد آنرا به تن کند به دور از هرگونه بیماری و باخیالی راحت آنرا بپوشد. اگر چیزی را در راه خدا انفاق می کنیم نباید به آن چشم داشتی داشته باشیم. متاسفانه در شهرهای کوچک و روستاها لباسهایی را که هدیه می کنیم به دلیل کم بودن وسعت جغرافیایی و محله ای برتن اشخاص محله وشهرمان می بینیم که این خود خالی از اشکال نیست ومتاسفانه دربرخی موارد بانشانه رفتن به سمت آنها اجر خود را ضایع می کنیم.

مسئله دیگر بر دیوار مهربانی وارد است اینکه برخی از افراد معتاد با دیدن این چنین صحنه هایی و برداشتن لباسها برای فروش و تهیه مواد مصرفی خود  آنها را درجایی دیگر باقیمتی ناچیز به فروش می رسانند. پس می شود فکری کرد که کارشناسی شده تر باشد وفارغ از بحث انفاق مسائل و حواشی های آنر را برطرف کنیم.

انتهای خبر/