تصمیم گرفته ام هیچ وقت در مورد مجلس پنجم صحبت نکنم/روی زیر ساخت های تبریز باید بیشتر تمرکز کنیم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا، ایران آهور یکی از سه بانوی حاضر در چهارمین دوره شورای اسلامی شهر تبریز است که پیش از این تجربه حضور در دور اول شورای شهر و حضور در انتخابات مجلس را در کارنامه خود دارد. در گفتگوی زیر مهم ترین نکته نظرات خانم آهور تقدیم مخاطبان آناج می گردد:

آناج: اولین دوره چه زمانی بود که کاندیدای انتخابات شدید؟ مهم ترین هدفی که از حضور در شورا و مجلس داشتید چه بود؟

من از سال 74 وارد عرصه ی انتخابات شدم. کمترین سنی که می توان در آن به عنوان نماینده وارد مجلس شد، 30 سالگی است. من نیز وقتی به سن 30 سالگی رسیدم طبق علاقه و اهدافی که داشتم در انتخابات مجلس و پس از آن در اولین دوره شورای شهر نیز شرکت کردم. در اولین دوره شورا از طرف مردم انتخاب شدم اما پس از حدود 6 ماه به خاطر شرکت در انتخابات مجلس، استعفا دادم.

من از ورود به عرصه انتخابات مجلس هدف داشتم و می خواستم آن هدف محقق شود. کسی که می خواهد نماینده مردم شود باید ابتدا توانایی دفاع از حق خود را داشته باشد در حالی که در دوره پنجم انتخابات مجلس در حق من ظلم کردند و من موفق به احقاق حق نشدم و در عین حال من نمی توانستم نسبت به این امر بی تفاوت باشم.

بار دیگر در دور ششم، هفتم و هشتم در انتخابات مجلس شرکت کردم و در هر دوره در مرحله اول رای آوردم اما در مرحله دوم موفق نشدم و این را پذیرفتم که انتخاب نشدن من قطعا خواست خداوند بوده است.
 

در دوره چهارم شورای شهر نیز بر اساس احساس وظیفه اقدام کرد. چرا که من در مدت کوتاهی که در دوره اول شورا حضور داشتم، فهمیدم که شورا یک بار مالی برای شهرداری است و اگر تا به حال نیز برای شورا کاندید نشده ام، علت همین بود. لکن در این دوره با افزایش تعداد اعضای شورا به 21 نفر فکر کردم که با تفکر و ایده پردازی های 21 نفر بهتر می توان شهر را مدریت کرد. حال بار دیگر لطف مردم شامل حال ما شد و من رای آوردم و امیدوارم بتوانم آن طور که باید به شهر خود و مردم خدمت کنم.

آناج: در رابطه با انتخابات دور پنجم مجلس بفرمایید. در دوره ای که شما جزو نفرات منتخب بودید و اما نتوانستید به مجلس راه یابید.

من تصمیم گرفته ام هیچ وقت در مورد آن دوره که در حق من ظلم شد، حرفی نزنم. منتها کمی در پاسخ به سوال شما توضیح می دهم: آن زمان که انتخابات دوره پنجم مجلس بود، فضای جامعه استانی ما برای قشر زنان خیلی بسته بود و جوسازی ها و شایعه پراکنی هایی زیادی بر علیه من که یک کاندید زن بودم از سوی رقبای انتخاباتی صورت گرفت.

چرا که آن ها می دانستند من از حمایت مردمی برخوردارم و رای خواهم آورد که البته تلاش های سوء آنان نیز به نتیجه نرسید و من در مرحله اول رای دوم را کسب کردم و در مرحله دوم نیز نفر هفتم بودم. اما این ظاهر قضیه بود و هرچند به دلیل بسته بودن فضای جامعه، حق من احیا نشد اما خیلی ها فهمیدند که در حق من ظلم کردند.

قصد بدبینی در جامعه را ندارم وگرنه بارها از انتخابات پنجم مجلس می گفتم!

حال بعد از گذشت چند سال هنوز هم عده ای جهت طلب حلالیت نزد من می آیند و این نشانگر این است که در آن دوره اتفاقاتی افتاده است که نباید می افتاد. من کسی بودم که تازه وارد صحنه شده بودم و تا آن موقع هیچ پست و مسئولیتی را عهده دار نشده بودم و تنها هدفم از ورود به این عرصه خدمت به نظام بود که ای کاش عده ای حق را ناحق نمی کردند. حال اگر من بخواهم از آن دوره بگویم و یا خاطراتش را بنویسم قطعا به کتابی پرفروش تبدیل خواهد شد اما من فکر می کنم نگفتن بهتر از گفتن باشد زیرا من قصد ایجاد بدبینی در جامعه را ندارم. البته ناگفته نماند که در همه ی این جریانات آقای مهندس میرشکاری خیلی از من حمایت کردند. و شاید اگر ایشان نبودند من هیچگاه موفق نمی شدم.

آناج: به عنوان کسی که دور اول شورای شهر را تجربه کرده و اکنون نیز در شورا حضور دارید، فضای شورای شهر را چگونه ارزیابی می کنید؟

در قانون شورا ها، شورا به عنوان شورای شهر تعریف شده است نه شهرداری. ولی من در واقعیت دقیقا برعکس این را تجربه کردم و این مجموعه را شورای شهرداری دیدم نه شورای شهر. من حتی در این مورد با فرماندار وقت نیز صحبت کردم اما او به من گفت که این قانون ضمانت اجرایی ندارد. وقتی دیدم این روند اصلا به نفع شهر نیست لذا استعفا دادم.

هرچند الان نسبت به گذشته وضعیت بهتر است اما احساس می کنم تا حدودی همان اثرات گذشته در شورای فعلی نیز مشهود است و به نظر شخصی بنده هنوز هم شورا تا حدی بار مالی بر دوش شهرداری است. برای مثال طبق قانون یکی از وظایف شورا نظارت است اما وقتی ما به نحوی اقدام به نظارت می کنیم برخی برداشت دیگری از کار ما دارند و تصور می کنند ما قصد دخالت در امور اجرایی را داریم.

 پس لازم و ضروری است که حیطه وظایف و اختیارات به صورت کاملا دقیق و مشخص تعریف شود. متاسفانه باید بگویم به عنوان یک عضو شورا برخی از اخبار مربوطه را از خبرگذاری ها می خوانم درحالی که نباید چنین باشد چون من عضو شورا هستم و باید قبل از خبرگذاری ها من از اخبار آگاه باشم. حال این کاستی ها وجود دارد که امکان دارد معلول کوتاهی های شهرداری یا خود ما باشد.

آناج: در کدامیک از کمسیون های شورا عضویت دارید؟

من درخواست عضویت در کمسیون عمران و شهرسازی و کمسیون خدمات شهری را داشتم، چرا که موضوع حمل و نقل و ترافیک در این حیطه قرار دارد. البته اعتقاد من بر این است که حمل و نقل و ترافیک باید زیر نظر کمسیون عمران و شهر سازی باشد. زیرا ترافیک یک مساله تخصصی است و ما نمی توانیم به ترافیک به چشم خدمات نگاه کنیم. حال آقای دبیری اسم مرا در کمسیون عمران و شهرسازی و کمسیون فرهنگی نوشته اند، در حالی که من داوطلب عضویت در کمسیون فرهنگی نبودم و اصلا تخصص فرهنگی هم ندارم.

آناج: شما در شورا کمتر از سایر اعضا صحبت می کنید؛ علت سکوت شما در جلسات چیست؟

کم حرفی یا صحبت زیاد تا حدی به شخصیت افراد بستگی دارد و به نظر من طبق روایات و احادیث و ... کم حرف زدن را ترجیح می دهم. از طرفی در شورا فرصت ما محدود است و اگر همه ی اعضا سعی کنند کمتر صحبت کنند بهتر به نتیجه خواهیم رسید. همه در جلسات حرف برای گفتن دارند و می توانند صحبت کنند و در جلساتی شاید مطلبی اصلا به موضوع جلسه ربط ندارد ولی برخی آن را مطرح می کنند و وقت شورا ضایع می شود.
 

در مواردی صحبت می کنم که اطلاعات کافی داشته باشم!

 همه می توانند در این موارد صحبت کنند و قطعا حرف برای گفتن دارند اما من نمی خواهم مردم فکر کنند من به لحاظ انتخاباتی صرفا می خواهم حرف بزنم. شاید برخی ازمردم جلسات شورا را یک نوع صحنه ی انتخاباتی تصور کنند و فکر کنند کسی که بیشتر حرف می زند، صحبت هایش انتخاباتی است نه در جهت انجام وظیفه. از سوی دیگر اطلاعات انسان محدود است و من در همه زمینه ها نمی توانم نظر کارشناسی بدهم لذا در مواردی صحبت می کنم که نسبت به موضوع آگاهی و اطلاعات کافی داشته باشم و در اموری که در حیطه تخصص و اطلاعات من نیست کمتر اظهار نظر بکنم.
 
البته ناگفته نماند که گاه موضوعی مطرح شده است و من اطلاعات آن را هم داشته ام اما به من فرصت صحبت کردن نداده اند. بارها این اتفاق افتاده است که من از آقای دبیری اجازه صحبت کردن خواسته ام و ایشان به من این اجازه را نداده و گفته اند که دیگران قبل از شما وقت گرفته اند. من حتی یکبار شب قبل از جلسه شورا با آقای دبیری تماس گرفته و اطلاع دادم که من فردا صحبت خواهم کرد و ایشان گفتند اشکالی ندارد اما متاسفانه سرجلسه که خواستم صحبت کنم گفتند بقیه صبح زودتر از شما درخواست کرده اند. با این حال گویا لازم است من هرصبح اول وقت به ساختمان شورا رفته و کاغذی بنویسم و برای خودم مثل مطب پزشک نوبت بگیرم.
 
جالب تر این است که گاه یک موضوع در جلسه در تخصص من مطرح می شود، به اعضای غیرمتخصص فرصت صحبت کردن می دهند اما به من که متخصص امر هستم، اجازه صحبت کردن نمی دهند و می گویند که وقت محدود است. هرچند من درک می کنم که وظیفه ی رئیس شورا سنگین است و ایشان همواره سعی دارند جلسه را به نحوی مدریت کنند که بین هردو فراکسیون اکثریت و اقلیت تعادل برقرار باشد و در شورا تنش ایجاد نشود ولی به نظر من امکان تدبیر بهتری نیز وجود دارد. شاید آقای دبیری به این دلیل که ما را از گروه خود(اکثریت) می دانند و برای برقراری عدالت سعی می کنند بیشتر به فراکسیون اقلیت اجازه و وقت صحبت کردن بدهند.

آناج: با توجه به گفته هایتان شما جزء فراکسیون اکثریت هستید؟

بله بنده از فراکسیون اکثریت هستم اما در داخل همین گروه یازده نفره، ما سه نفر یعنی من، آقای شیاری و آقای حاجی زاده، یک گروه دیگری را نیز تشکیل داده ایم که در اغلب موارد تقریبا هم فکر هستیم. چنین نیست که ما همیشه و در هر موردی تابع 11نفر مذکور هستیم بلکه ما طبق منطق خودمان رای می دهیم و ممکن است رای ما متفاوت با رای فراکسیون اکثریت که ما عضوی از آن هستیم باشد. لازم به ذکر است که خانم حضرتی، آقای بابایی و آقای باهر نیز در گروه ما هستند اما ما سه نفر حلقه ی اولیه هستیم و آن ها نیز گاه به ما ملحق می شوند و گاه مجزا تصمیم می گیرند.

آناج: فراکسیون بندی چه تاثیری در روند شورا داشته است؟

در دور اول شورا نیز فراکسیون وجود داشت اما چون شورا تازه و نوپا بود، فراکسیون ها زیاد آشکار نبودند ولی فراکسیون بندی محسوس بود و در انتخاب شهردار بیشتر نمود پیدا کرد.

در دور چهارم در همان ابتدا که هنوز شورا کار رسمی خود را شروع نکرده بود، من خود 21 نفر را طبق تخصص در زمینه های مختلف تقسیم بندی کردم. هرچند آن تقسیم بندی خالی از اشکال نبود ولی می توانستیم طبق آن تقسیم بندی به صورت عادلانه پیش برویم. من این تقسیم بندی را ارائه کردم و گفتم این طرح تقسیم مسئولیت یکساله است و می توانیم بعد از یکسال افراد را جابجا کنیم. مثلا اگر امثال عده ای هیئت رئیسه هستند سال بعد دیگران در این هیئت قرار بگیرند. ولی متاسفانه هیچ یک از گروه ها مرا حمایت نکردند. به نظر من فراکسیون بندی موجب شده است که امور آن طور که باید و شاید به نتیجه نرسد.

در اموری که به مردم مربوط است، مثل تعرفه عوارض، فراکسیونی عمل نمی شود و هردو گروه به صورت تعاملی و براساس منطق رای می دهند و طبق رای اکثریت یا تصویب می شود و یا نمی شود. اما در برخی مسائل نظیر انتخاب هیئت رییسه و یا کمسیون ها و ... فراکسیون ها به صورت پررنگ فعالیت می کنند.

در مورد جلسات فوق العاده نیز من از اعضای شورا خواهش می کنم، نسبت به تشکیل جلسات فوق العاده و شرکت در ان تعلل نکنند. شورا را در اولویت اول زندگی خود قرار دهیم و به جلسات فوق العاده بیشتر اهمیت بدهیم. احساس می کنم عده ای به جلسات فوق العاده اهمیت نمی دهند. به نظر من اگر لازم باشد ما باید هر روز جلسات فوق العاده تشکیل بدهیم و نگوییم که وقت نداریم. اگر حل مشکلات مردم منوط به تشکیل جلسه فوق العاده است، پس چه اشکالی دارد که ما این جلسات را تشکیل بدهیم، مردم هم حرف خود را بزنند و اعضای شورا هم روبروی هم نظر خود را بگویند نه اینکه پشت سرهم دیگر اظهار نظر کنند. اگر کسی وقت رسیدگی به امور مردم را ندارد پس برای چه عضو شورا شده است. حتی خود من اگر وقت نداشتم نباید عضو شورا می شدم.

آناج: به نظر شما مشکلات مهم و اساسی تبریز که می توان در شورا به آن پرداخت چیست؟

اولین و مهمترین موضوع تصویب لایجه بودجه است که باید تا اول اسفندماه به فرمانداری تحویل داده شود. ولی متاسفانه تا به حال در صحن شورا این موضوع مطرح و بررسی نشده است. ما باید به موقع عمل کنیم تا مجبور نباشیم کار را عجولانه به پیش ببریم.

موضوع دیگر بحث زمانبندی پروژه هاست که در این مورد من به آقای نجفی نیز تذکر دادم که همراه با بودجه زمان بندی پروژه ها را نیز ارائه کنند. زیرا شورا یک اهرم نظارتی است و برای نظارت لازم است که شورا بداند مثلا اولین فاز یک پروژه خاص چه موقع باید به پایان برسد. بر اساس زمان بندی ما به پروژه ها نظارت می کنیم و اگر طبق ان زمان بندی پروژه اجرا نشد، ما می توانیم از شهرداری و شهرداری های مناطق پاسخ بخواهیم.

آناج: نظرتان درمورد پروژه هایی نظیر هشت بهشت که قبل از تصویب شورا کار اجرایی نظیر خاکبرداری آن را شروع کرده اند، چیست؟

من با این موضوع مخالف هستم و معتقدم به مردم ظلم کرده اند. پروژه هایی همچون هشت بهشت، آیسان و حتی لاله پارک به صورت صحیح مکان یابی نشده اند. ما در حریم شهر مکان هایی داریم که می توانیم به راحتی و باقیمت کم آن ها را تملک و زیرساخت ها را فراهم کنیم. هشت بهشت در محلی قرار گرفته است که به لحاظ بار ترافیکی مشکلات زیادی ایجاد خواهد کرد. همچنین لاله پارک که من خود یکبار به آنجا رفتم تا از نزدیک ببینم چه خبر است ولی متاسفانه فقط نیم ساعت در ترافیک خارج از لاله پارک ماندیم.
 
ما از طرفی ادعا می کنیم که ترافیک را کاهش خواهیم داد در حالی که با اجرای چنین پروژه هایی ترافیک را برای آینده بیشتر هم می کنیم. پروژه های از این دست باید در حریم شهر اجرا و سرمایه گذاری شود و زیرساخت ها نیز تامین شود. مثل کمربند سوم که من آن را مطرح کرده ام و در بودجه نیز آمده است اما متاسفانه هیچ اعتباری برای آن لحاظ نشده است. هرچند این طرح یک طرح مطالعاتی است ولی به نظر من به طرح های مطالعاتی نیز باید اعتبار تخصیص داده شود. طبق برآورد تقریبی من حدود ده میلیارد تومان برای طرح مطالعاتی کمربند سوم اعتبار لازم است. کمربند سوم برای شهر زیرساخت است و در حد زیادی ترافیک شهر را کاهش می دهد. باید به زیرساخت های شهر اهمیت بدهیم. ما فقط از کمربند سوم می توانیم توزیع ترافیک را انجام بدهیم.

اکنون در بازار تبریز تراکم جمعیت زیاد است و ما می توانیم با احداث پروژه هایی نظیر هشت بهشت در حریم شهر از این تمرکز بکاهیم و بازار نیز به نوعی به مرکز گردشگری تبدیل شود. شهرداری و شورا می تواند با ایجاد زیرساخت هایی مثل کمربند سوم سرمایه گذاران را به سرمایه گذاری در حریم شهر سوق دهد. با این کار ارزش زمین ها و ارزش منطقه ای نیز افزایش می یابد و تعادل و توازن بین مناطق مختلف شهر ایجاد می شود. یعنی ما همه ی مناطق را در نظر می گیریم نه اینکه این مراکز و پروژه ها فقط در منطقه شرقی شهر ایجاد شود بلکه در همه ی مناطق سرمایه گذاری می شود و ارزش همه به صورت متوازن بالا می رود.

پروژه هشت بهشت در کمسیون عمران و شهرسازی مورد بررسی قرار خواهد گرفت و اگر نظر کمسیون تخصصی ارزش داشته باشد و آن را بپذیرند، طبق آراء و بررسی ها نتیجه گیری خواهد شد. اگر رأی نیاورد و تصویب نشد باید مکانی که خاکبرداری شده است دوباره خاکریزی شود. درست است که هزینه ها به هدر خواهد رفت ولی اشکال اصلی در این است که چرا کار را قبل از تصویب شروع کرده اند. کار مرکز پژوهشی دقیقا در چنین مواردی خود را نشان می دهد. در مرکز پژوهش ها پروژه ها به صورت علمی و کارشناسانه بررسی و مطالعه خواهد شد.

آناج: ارزیابی شما از طرح ترافیکی چیست؟

تا جایی که می دانم طرح محدوده ترافیکی در سال 86 تصویب شده ولی اجرا نشده است و اعضای دور سوم شورا هم می گویند که در شورای سوم به صورت کامل تصویب نشده بود.

تعداد پارکینگ های موجود  در محدوده طرح کافی نیست و ما به پارکینگ هایی خارج از محدوده نیاز داریم. حال در آن محدوده پارکینگ هایی وجود دارد که صاحبان آن ناراضی هستند چون با اجرای طرح محدوده ترافیکی عملا پارکینگ آن ها به کار نمی آید و تغییر کاربری لازم خواهد بود.

ما در این مورد باید همه ی جوانب را بسنجیم تا مجبور نباشیم بعد از مدتی از کار صرف نظر کنیم. اگر همه ی جوانب سنجیده نشود و تعریف دقیق از همه جهات صورت نگیرد، مشکلات زیادی به وجود خواهد آمد.

طرح محدوده ترافیک باید به گونه ای باشد که در اطراف محدوده زیرساخت های لازم مثل پارکینگ و غیره فراهم باشد. اگر فراهم نباشد قطعا به مشکل برمی خوریم مگر اینکه از مردم بخواهیم از مبدا (خانه هاشان) با وسایل نقیله خصوصی خارج نشوند که من فکر نمی کنم مردم این را پذیرند. اما اگر مردم قصد داشته باشند حتما با وسایل نقلیه شخصی تردد کنند، نیاز به پارکینگ در خارج از محدوده ضروری است.

با این همه مخالفت کامل با این طرح را قبول ندارم و نظر من این است که در زمان باقی مانده زیرساخت های لازم مثل همان پارکینگ هایی را که گفتم ایجاد کنیم. هرچند تا خرداد ماه زمان زیادی نداریم ولی اگر هدف واقعا انجام یک کار باشد قطعا انجام می شود و به خوبی پیش می رود.

اگر در پشت پرده در هرزمینه ای کارهایی صورت می گیرد ما از آن بی خبریم ولی اگر مطلع شویم قطعا برخورد خواهیم کرد.

آناج: طبق تاکیدات مقام معظم رهبری بر شهراسلامی، وضعیت تبریز را چگونه ارزیابی می کنید؟

در این مورد بحث سیما و منظر شهری پیش می آید که در سال87 شورای عالی معماری و شهرسازی ضوابطی را برای سیما و منظر شهری تصویب کرد که از آن جمله می توان به عدم ایجاد نماهای کامپوزیت اشاره کرد. ولی متاسفانه این امر نه در تبریز و نه در شهرهای دیگر اجرا نمی شود و گویا فقط در شهر اصفهان برخی از بندهای این مصوبه اجرا شده است. اگر ما بخواهیم به سمت شهراسلامی حرکت کنیم، باید ضوابط تعیین شده را رعایت کرده و آن ها را اجرا کنیم. من هنگامی که در شورا در مورد مسکوت ماندن امر سوال کردم، جواب قانع کننده ای دریافت نکردم. اما اگر کمسیون شروع به کار کند، ما علت عدن رعایت ضوابط را جست و جو و آن را به مردم اعلام خواهیم کرد.

از طرفی موضوعاتی همچون شهر اسلامی، سبک زندگی اسلامی توسط رهبر مطرح شده است. بحث جهانی سازی اقتصادی و جهانی سازی فرهنگ نیز مطرح است و به نظر من اگر هم بتوانیم اقتصاد را جهانی سازی بکنیم ولی در مورد فرهنگ هرگز نمی توانیم این کار را انجام بدهیم، چون کشورهای مختلف برای خود دین و فرهنگ متفاوتی دارند و ما نمی توانیم فرهنگ اسلامی خود را با فرهنگ غربی همسان کنیم. علت وارد شدن فرهنگ غربی به جامعه ما این است که ما نتوانسته ایم فرهنگ خود را به خوبی به مردم خود بشناسانیم. این قابل انکار نیست که خیلی از جوانان ما به فرهنگ غرب تمایل دارند و این معلول کم کاری ها و یا برنامه ریزی های غلط است.

در دنیا سبک های مختلف وجود دارد و در معماری نوع ساخت و ساز از همین سبک ها نشات می گیرد. سبک هایی که در غرب اجرا می شود، به نوعی دارای عقبه ی فلسفی هستند که معمار ها از این فلسفه استفاده کرده و سبک معماری را تعریف می کنند. حال ما برای رسیدن به الگوی ایرانی اسلامی نمی توانیم از فلسفه غرب استفاده کنیم چون ما نیز برای خود فلسفه ی ویژه ای داریم و اسلام و قرآن در بالاترین درجه ادیان قرار دارد و ما باید سبک خود را با اسلام و قرآن تعریف و تعیین کنیم نه فلسفه غربی. بخشی از آیات قرآن تفسیر ناپذیر و بخشی تفسیرپذیر هستند و توسط فقها و مجتهدین تفسیر می شوند؛ ما می توانیم از این ظرفیت قرآن در معماری و شهرسازی استفاده کنیم و ضمن حفظ معماری ایرانی اسلامی که در گذشته داشتیم، الگوی جدید نیز استخراج کنیم. لازمه ی تحقق این هدف ابتدا رعایت ضوابط و سپس ترکیب تخصص متخصصین شهرسازی و مجتهدین است تا با همفکری این دو گروه بتوانیم معماری ایرانی اسلامی گذشته را به روز و الگوهای جدید ارائه کنیم و حتی برای آن نام نیز انتخاب کنیم.

آناج: نظرتان در مورد پایگاه اطلاع رسانی آناج:

من تا به امروز نمی دانستم که خاستگاه آناج، تبریز است و حال این را فهمیده ام، خیلی خوشحالم و بعد از این با دیدی متفاوت به آناج نگاه خواهم کرد. ارزش آناج از دید من چندبرابر شده است. موفقیت آناج نشانگر این است که ما در زمینه رسانه ای نیز حرف برای گفتن داریم و جوانان و متخصصین ما در زمینه رسانه ها نیز می توانند جزء اولین ها باشند. ما همیشه ادعای اولین بودن داشته ایم و به این هم افتخار می کنیم ولی ما نباید فقط به اولین های گذشته خود افتخار کنیم بلکه امروز و در آینده نیز باید اولین باشیم.

آناج: آیا آماده مناظره در زمینه های فنی و تخصصی با دیگر اعضای شورا هستید؟

لفظ مناظره به نوعی با تنش همراه است و به نظر من اصطلاح گفتمان مناسب تر است. من موافق هستم واشکالی هم ندارد. من آماده هستم تا در زمینه تخصصی با عضوی از شورا که نظری خلاف نظر من دارد وارد گفتمان شوم تا به صورت دوستانه بحث کرده و همدیگر را قانع کنیم و حتی اگر به نقطه ی اقناع نرسیدیم حداقل مردم بتوانند قضاوت کنند که کدام گفتمان مثبت تر بود.