به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ و به نقل از خبرنگار پیک هشترود، قدیم قدیما البته نه خیلی قدیما بلکه حدود۳۰سال و اندی پیش درشهر هشترود و روستاهای اطراف آن چهارشنبه سوری رسوم مختلفی داشت؛ مثل بردن عیدانه (بایراملخ) به عروس خانوم ها؛ آن هم به صورت خاصی که امروزها مرسوم نیست مادر داماد فامیلها را دعوت می کرد برا بردن بایراملخ و هرکس به توان خود چیزی را به عنوان کادو می برد، البته به غیر لباس و چیزهای دیگه بردن رشته جهت پخت رشته پلو از اهیمت خاصی برخوردار بود چون همه اعتقادداشتن رشته پلو مایع خیر وبرکت است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, پیک هشترود,,
, , از ظهر سه شنبه آخر سال شور وشوقی میان نوجوانان وجوانان بود آن هم تدارک آتش بازیها شب چهارشنبه سوری (البته نه ترقه های امروزی و وسایل سلب آسایش دیگران!!!) هرکس به قدر توان خود از اطراف محله چوب جمع می کردندکه با آتش زدن آن وپریدن از روی آتش این شب را خوش می گذراند. واز کهنه لباسها و سیم یک چیزی درست می کردند به نام ((لاپاتا-تولاما)) و بعد از آتش زدن که معمولا” هم برای بهتردیده شدن پشت بامها ازآن استفاده می کردند نغمه ها وسرودهای شادی همچون ((چله گدی بهار گلدی-خرچینان خیار گلدی ))می خواندند.
,,
, ,
دیگر رسم این روز آن بود که شب سه شنبه آخر سال که فرداش صبح چهارشنبه بود دختران جوان به دستاشون حنا می بستن و چون قدیما تو خونه ها آب لوله کشی نبود و هم اعتقاد به پاکی وطراوت وشستن کینه وکدورت سال گذشته برا شستن دستها، صبح طلوع خورشید به کنار چشمه ها و یا رودها می رفتند وبا خود نقل وشیرینی وآجیل می بردند وبعداز شستن دستها و نشان دادن آن به دیگر دوستان به جهت بستن یا نبستن رنگ حنا وبا حلحله وشادی خاصی نقلها وشیرینی ها ویا بعضی از آجیلها که باخود برده بودن را بین هم تقسیم می کردند ومقداری را هم به آب می ریختند واین شعر را با هم می خواندند واز روی آب می پریدند ((آتل ماتل چرشنبه === بختیم آچل چارشنبه)
شالاندازی نیز یکی دیگر از آداب وروسوم چهارشنبهسوری بود، که جوانان به بام همسایگان و خویشان میرفتند و از روی روزنه بالای اتاق (روزنه بخاری= باجا) شال را به درون میانداختند و صاحب خانه میبایست هدیهای در شال میگذاشت.
,
,
, ,
و نیز در دم غروب، زنان و دختران دم بخت و یا افرادی که آرزوی زیارت و مسافرت دارند شب چهارشنبه نیت میکردند وگوش به صحبت همسایگان و یا افراد دور واطرافشان میسپردند و به نیک و بد گفتن و تلخ و شیرین صحبت کردن تفال میزدند اگر سخنان دلنشین وشاد میشنیدند رسیدن به مراد و آرزو را درسال نو ممکن میپنداشتند.
بعضی از رسوم گذشته در شهرستان هشترود و روستاهای اطراف همچنان به قوت خود باقیست.
,
,
عسگر خسروی (کارشناس فرهنگی)
,,
پایان پیام/م
]
ارسال دیدگاه