به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از بانوپرس : قرآن کریم ارتباط ذکورت و انوثت را به طبعیت و ماده بر می گرداند : (ألم یُکن نطفهمن منی یُمنی *ثم کان علقه فخلق فسوی * فجعل منه الزّوجین الذّکرو الاُنثی) بر پایه این آیه از پدر و مادر ، جز امناء کاری ساخته نیست چون که پدر و مادر در تولد طفل صرفاً علت اعدادی هستند و خلقت، تنها از آن ذات اقدسی الهی است چون که خداوند علت فاعلی در ایجاد انسان است و مذکر و مونث بودن جنین به (مَنّی یُمنی) بر می گردد، نه به (نفخت فیه من روحی ).
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, بانوپرس ,
, ,
تفاوت در کیفیت تصویرگری است و تصویر ذکورت و انوثت، بعد از مرحلۀ علقه بودن جنین طرح می شود و پس از اتمام این مرحله ، نوبت به روح می رسد و روح خواه بر اساس(الأرواح جنود مجنّده) و نظر عده ای که قائل اند ارواح قبل از ابدان است، تفسیر شود یا بر پایۀ این تفکر که روح مجرد، همزمان با کمال بدن حادث می شود یا بر مبنای سومی که دیگران پذیرفته اند ، در هر سه صورت به بعد از اینکه بدن ، دوران مذکر و مونث را پشت سر گذاشت ، روح پدید می آید .
,ذات اقدس الهی، کار پدر و مادر را اِمناء و عمل خود را خلقت می داند؛ از این روبه کار خود بها می دهد و به آفرینش زن و مرد یک جا و یک نواخت سو گند یاد می کند و این خلقت را حرمت می نهد (و الیل إذایغشی * و النّهار اذاتجلّی* و ما خلق الذکر و الأنثی ) ؛ پس از سو گند به شب و روز، به آفرینش زن و مرد هم سوگند یاد می کند. چون کلمه (ما) در (ما خلق الذکر و الأنثی)مصدری است، موضوع مورد سوگند ، خلقت است ، نه مخلوق ؛ خداوند نه به زن و مرد بلکه به خلقت زن و مرد که فعل اوست، سوگند می خورد.
,ساکی
]
ارسال دیدگاه