با تامل بیشتری موانع پیشرفت شهرستان سروآباد و ظرفیت های آن را باید دید

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از اورامانات، توصیه به جوانان دلسوز سروآباد که دغدغه بیکاری، نداری، ازدواج، تشکیل زندگی و ... خود را فراموش کرده و گشایش گره کور زندگی را در توسعه و آبادانی منطقه  و شهرستان خود می بینند و در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی با دل پر و بغض در گلو می نویسند و می گویند و....

وقتی از شهرستان بحث می کنیم برای یک لحظه چشمانمان را ببندیم و باز کنیم که راجع به کجا داریم نظر میدیم.

 فراموش نکنیم ما در شهرستانی هستیم که تا حدود یک دهه درخواست مردم از دولتمردان ابتدایی ترین نیازهای بشری بود که هنوز هم خیلی از آنها محقق نشده است و حرکت توسعه و آبادانی ما به حدی کند ولاکپشتی است که وضعیتمان مانند استخری قدیمی شده که هنوز فرصت گرفتن یک نشتی را پیدا نکرده ایم جای جای استخر نم پس میدهد.

 البته فراموش نکنیم شهرستان سروآباد از سال 81 شهرستان شده و با کمی تامل می توان گفت که تا حدودی البته اگر با مناعت طبع و کمی چاشنی سادگی و محرومیت به آن بنگریم تقریبا وضعیت چنان هم نامطلوب نیست و بر همین اساس دوستان انتظار معجزه از شهروندان و مسئولین نداشته باشیم.

 در یک نگاه ساده می توان گفت مرکز شهرستان ما هنوز مرکز شهر ندارد، ازسال 73 که شهر شده هنوز بازار منسجمی برای کسب و کار مردم تعریف نشده و حتی در طرح جامع شهری هم خبری از آن نیست، هنوز چراغ راهنمایی ندارد ،فاقد ناوگان حمل و نقل درون شهری است.

 استطاعت مالی در حدی است  که متکدیان روی دست درازی به رویمان ندارند و خدارو شکر که لاقل از این پدیده (تکدی گری ) محرومیم، در زمانی که بخش بود ورزشمان در استان هم حرفی برای گفتن داشت اما به یمن ذکاوت و تیزهوشی مدیریت آن در سیاه نمایی این بار اضافی از دوش جوانان که برداشته شده هیچ و نام آن هم  رو به افول است.

 هنوز ورودی و خروجی شهر به دلیل عدم ساماندهی غرببه های تازه وارد باید با چماق وارد شوند که مبادا مورد حمله جانوران دره های خطرناک دو سوی شهر قرار گیرند، مهندسین طراح شهری  توسعه شهر را هنوز نتوانسته اند از حالت طولی خارج کنند.

 بیش از 80 درصد روستاهای ما اگر به سبک قدیم به شهر تردد کنند برایشان مقرون به صرفه تر است تا با خودرو، در بحث اعتماد سازی و همکاری با دولت بیشترین درصد بسیجی، ایثارگران و شهدا گرانقدر به نسبت کشور داریم هرگاه حضور به حمایت از نظام لازم است حرف اول را می زنیم اما متاسفانه برای مدیریت شهرستان کمترین اعتماد به شهروندان می شود.

در سطح مدیریت استان و حتی کارشناس ادارات که وضعیت تعریف شدنی نداریم ، تفرجگاهی که حتی برای ساعاتی مسافرین قاچاق گرد مریوان در آن بیتوته کنند نداریم.

 از اول انقلاب تا حال مرزداران غیوری تعریف می شویم اما برای کسب و کار تا چند کیلومتر مانده به مرز نامحرم می شویم حتی حق نداربم جایی را که زمانی در آن کاکا و برادرجان خطاب می شدیم  با جان و دل از آن در مقابل دشمن محافظت می کردیم برای کسب هیچ برای تفریح هم باید از دور به آن نگاه کنیم، زمانی که باید در سروآباد ساخت و ساز می شد قوانین بالا شهر تهران برای متقاضیان وضع می شد و همین امر مکان و چشمه های آنطرفتر ما را آباد و ما را ..!

 اگر خدایی ناکرده شهروندی از خودمان در شهرستان کاره ای شود به توپ اتهام بسته می شود وحتی جرم شمر و یزید هم به گردنش می افتد اما ...!! عادت به تایید و تمجید همه مدیران که حتی آنهایی که به جز پون کار در ستاد تبلیغاتی مهندس ..و دکتر ... علم و تجربه ای را ندارند موجب شده که مدیران لایق و خدمتگذار هم با بدرقه خوبی مواجه نشوند وسیاسی کاری و امتیاز خواهی  در انتصاب مدیران  قدرت طلب مدیر خوب و توانمند را از همه سلب کرده است .

شما که در فضای مجازی وجود ساختمانهای اداری در داخل شهر را دلیل پسرفت شهر ذکر فرمودین ،باید اذعان کرد ، دیوارهای محیط ادارات در بر خیابان ها گناهی ندارند چون زمانی که احداث می شدند هیچکدام از مصالح بکاررفته در آنها زبان نداشتند تا به جای نامناسبشان اعتراض کنند.

باور کنید خیابانها، محلات ، شوارع و معابر شهرمان هم از پراکندگی و اینکه نتوانستند سیمای شهری را مثل شهرهای دیگر حفظ کنند عاجزند .روستاهای ماهم از اینکه خوب مدیریت نمی شوند تا لایق سکونت ساکنینشان شوند به ستوه آمده اند.

 امکانات ، رفاه ، خدمات بهداشت و درمان بخاطر اینکه کسی نیست هدایتشان کند تا به پیشگاه مردم محروم بروند نگرانند .

افتخار مدیریت آموزشی ما این است که تنها شهرستانی است که به صورت تک شیفتی اداره می شوند، ولی اینکه غافلند از نبود دانش آموزبرای فراگیری تحصیل  به چه کسی مربوط می شود ..؟ .

نسل های آینده ما اگر در لاورق های یادداشت سخنرانی مسئولین که می فرماین از 12 هزار خانوارشهرستان 8 هزار تحت پوشش نهادهای حمایتی هستند از زمزمه آن نزد خود شاید شرم کنند تا برسد به تکرار آن .

 این را هم بدانید میلیاردرهای ما که در سایر شهرها و استانها ساکنند وقتی به روستاهای زادگاهشان برای دید و بازدید برمی گردند دنبال فقیرایی هستند تا با اهدا قطعه مرغی ناقابل پُز دهند که مردم داری و خداپرستی می کنند و این بزرگترین سرمایه گذاری دنیا و آخرتشان است .

این همه پتانسیل برای توسعه شهرستان وجود دارد و این پتان... اینقدر در بینمان تکرار شده که کودکانمان زین پس به جای گرفتن پول تو جیبی برای خرید آدامس پول خرید پتانسیل طلب می کنند ولی ابن پتی خان بی انصاف چرا غیبش زده خدا داند ..قابلیت را که دیگر نگو روی پتانسیل را سفید کرده .

ظرفیت که دیگر هیچ باید آب سدهای اطراف را رها کنند و حوضه  آنها را  ظرفیت و توانمندی گیری کنند .

نیروهای جوان و مستعد ،تحصیلکرده و.....ولی این را دیگه باید هزار بار گفت حیف که فقط تماشاچی پیک نیک مدیران عافیت طلب پروازی ما در  بین جاده های سروآباد و غیره ......!!

انتهای خبر/