در دوران نوجوانی تمام زمستان را برای رسیدن چهارشنبه سوری لحظه شماری می کردم!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا ماموستا سید مصظفی خاتمی امام جمعه اشنویه در این گفتگوی مفصل به چند سوال پاسخ داد که در زیر درج شده است :

شنوباس : ماموستا چه ارتباطی بین فرهنگ و آداب رسوم مردم در روزهای پایان سال و دستورات شریعت اسلام وجود دارد؟

ماموستا خاتمی : قبل از هر چیز پیشاپیش فرا رسیدن سال نو را به همه شهروندان عزیز اشنویه تبریک عرض می نمایم و در پاسخ به سوال شما می گویم : آداب و رسوم هر قومی برای آن قوم معتبر و ارزشمند است . ملت کرد هم به مانند یکی از اقوام اصیل ایران  آداب و رسوم خاص خود را دارد که برای آنها قابل احترام و ارشمند است. در این رابطه آداب و رسوم مردم به عنوان یک عرف و عادت تا زمانی که هیچ مخالفتی در آنها با آیین و دستورات اسلام وجود نداشته باشد جایز و مورد احترام بوده و می باشد حتی آیین مقدس اسلام نیز به این گونه عرفیات احترام خاصی قائل است. برای مثال دین اسلام بعضی از عرفیات دوران جاهلیت را قبول کرده است که به آنها قاعده امضایی گفته می شود، یعنی بعضی از بخش های فرهنگ عرب در اسلام مهر تایید خورده است از جمله قاعده ظهار و بسیاری قواعد دیگر. حنی در بعضی از موارد گفته شده زمانی که برای یک مساله رجوع شرعی وجود نداشت می توان به عرفیات مراجعه و بر اساس آن عمل نمود. پس با این وجود عرفیات اصیل مردم کرد نیز مانند شادی و سرور آخر سال و مراسماتی مانند سه رکولانه و دم لی کاوه در چهارشنبه سوری و... مشکلی از لحاظ دینی ندارند ولی هر گونه ایجاد مزاحمت برای مردم به وسیله ترقه بازی و پرتاب تخم مرغ به طرف همدیگر جایز نبوده و نیست. چرا که این گونه مسائل بدعت محسوب شده و در فرهنگ کردی هم جایکاهی ندارد.

شنوباس : ماموستا شما به آداب و رسوم اصیل کردها در روزهای  پایانی سال اشاره کردید ، لطفاً برای جوانان توضیح بدهید این آداب و رسوم در دوران گذشته به چه نحوی بوده است؟

ماموستا خاتمی : فلسفه روشن کردن آتش در روزهای پایانی سال براساس نقلیات برمی گردد به زمانهای دور که وسایل گرمایشی آنچنانی وجود نداشت و برف و سرما و کولاک زیاد بوده ، در آن زمان به پاس نجات از فصل سرما و تهدید بهمن و کولاک و یخبندان و آغاز فصل بهار به همراه گرمی هوا و فزونی نعمات مردم آتش روشن کرده و به شادی و سرور می پرداختند. در بین کردها نیز به همین منوال بوده و مردم در روزهای پایانی سال با پوشیدن لیاس های تمیز و نو فرا رسیدن سال تازه  را به همدیگر تبریک گفته و به سرور و شادمانی می پرداختند ، همچنین به عیادت بیماران می رفتند و برای یکدیگر آرزوی سالی پر از شادی و خوشی می کردند. یکی از رسومات جالب توجه کردها مراسم سه رکولانه یا دم لی کاوه در چهارشنبه سوری بود. در این روز کودکان با مراجعه به درب منازل اشعاری مانند : 130 سوار راوه ستاوه خوا کورتان بکا به زاوا" و... می خواندند و از مردم عیدی مانند خرما، قصب ، کشمش و تخم مرغ می گرفتند. یا اینکه جوانان شب ها بین نماز مغزب و عشا به پشت بام منازل می رفتند و از سقف خاص خانه های آن زمان به وسیله شال یک فانوس و کبریت آویزان می کردند، صاحب خانه هم به نماد آرزوی سلامتی و سعادت برای این افراد فانوس را روشن می کرد و هدیه ای به شال و فانوس اویزان می کرد...

شنوباس: ماموستا شما هم این کار را می کردید؟! کمی از خاطرات چهارشنبه سوری خودتان در دوران نوجوانی بگویید!

ماموستا خاتمی : بله بنده در دوران نوجوانی تمام زمستان را برای رسیدن چهارشنبه سوری لحظه شماری می کردم. یادم می آید در روستای سنگان با همسن و سالانم به درب منازل می رفتیم و کلی خرما و کشمش و آجیل و تخم مرغ و... جمع می کردیم و شب ها دور هم جمع شده و کلی شادی می کردیم. یا اینکه تخم مرغ ها را در پیاز سرخ می کردیم و به یکدیگر هدیه می دادیم... الان هم با دیدن تخم مرغ سرخ شده کلی خوشحال می شوم و از اهالی خانه می خواهم تخم مرغ را در پیاز سرخ کنند و به نماد فرارسیدن سال نو به کودکان و نوجوانان هدیه کنند...

شنوباس : ماموستا آداب و رسوم کنونی در روزهای پایانی سال چه شباهت هایی با آنچه در گذشته انجام می شد دارد؟ آیا آنچه اکنون با عنوان مراسمات چهارشنبه سوری انجام می شود در فرهنگ اصیل کردها جایگاهی دارد؟

ماموستا خاتمی : نخیر ، با کمال تاسف بسیاری از کارهایی که هم اکنون انجام می شود بدعت بوده و ریشه ای در فرهنگ و روسم کهن کردها ندارد. برای مثال با نهایت تعجب در اشنویه دو هفته مانده به پایان سال چهارشنبه سوری برگزار می شود که کاملاً غلط است، یا اینکه ترقه بازی و ایجاد مزاحمت جزئی از کارهای مرسوم در مراسمات پایانی سال شده که اصلاً جایگاهی در فرهنگ کهن ما کردها ندارد . لذا در همین جا از جوانان عزیز خواهشمندم از هر گونه ایجاد مزاحمت برای خانواده ها خودداری کنند، به طرف یکدیگر مواد آتش زا پرتاب نکنند و سلامتی مردم را به خطر نیاندازند تا سال 1393 به سالی پراز شادی و مهربانی تبدیل گردد.

انتهای پیام/