قلبی که اسیر بازی روزگار نشد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پیشمرگ روح الله، سردار شهید محمود امان اللهی در بیست و پنجمین روز از خردادماه سال 1339 در روستای جعفرآباد از توابع شهرستان بیجار دیده به جهان گشود و تحت تربیت بزرگ مردی به نام مشهدی احد و شیر زنی به نام فاطمه خانم قرار گرفت.

شهید امان اللهی تا پایان دوره کارشناسی به درسش ادامه داد و بعد از آن ازدواج کرد و صاحب دو فرزند پسر و دو فرزند دختر شد.

شهید امان اللهی به عنوان ستوان یکم ژاندارمری و با سمت مشاور اجرایی در جبهه های حق علیه باطل حاضر شد، ولی بعد از مدتی بر اثر اصابت ترکش های متعدد و هم چنین عوارض ناشی از موج انفجار مجروح شد، اما این مجاهد نستوه هیچ گاه جبهه های حق علیه باطل را ترک نکرد.

در دورانی که ضد انقلاب در شهرها و روستاهای کردستان رخنه کرده بود، شهید امان اللهی با شناختی که نسبت به مسائل فکری، معرفتی و ساختارهای فرهنگی جامعه داشت، از راهکارهای فرهنگی و بصیرتی در مواجه با ضد انقلاب بهره می برد. ایشان حساب مردم کردستان را از گروهک های ضد انقلاب جدا کرده بود.

شهید امان اللهی بعد از پشت سر نهادن دوران سخت اسارت و تحمل شکنجه های وحشیانه دژخیمان بعث، بار دیگر لباس رزم به تن کرد تا پرچم سه رنگ ایران اسلامی را بر فراز قله های سربلندی و افتخار به احتزاز در آورد.

راز شهرت و آوازه شهید امان اللهی در گمنامی اش نهفته است. ایشان فارغ از نام و نشان، لباس رزم را بر تن کرد و تا لحظه شهادت لحظه ای از پای ننشست و با تمام توان در راه اعتلای آرمان های انقلاب اسلامی گام برداشت.

شهید محمود امان اللهی در روز هفدهم خرداد ماه سال 1379 قلب مهربانش را به نوجوان هفده ساله ای که در آستانه مرگ بود تقدیم کرد، تا یک بار دیگر درس آزادگی و آزاد مردی را به نسل های بعدی انقلاب بیاموزد.

فرازهایی از وصیت نامه شهید:

خانه آخرت خود را با قرائت، تدبر و عمل به قرآن و ادای نماز و روزه و عمل به اخلاق اسلامی و خدمت به محرومین و تدام راه شهیدان و احترام به آزادگان و جانبازان و یادگاران شهدای گرانقدرمان آباد کنیم.

در کارهایمان با علاقمندی و نیت خالص برای خدا کار کنیم. منظم و متقی باشیم و با توکل به خدا و تمسک به حبل الله و تقید در عمل به دستوران رسول الله(ص) و آل اطهارش و به کمک قرآن، نماز و دعا پیش برویم.

انتهای پیام/م