به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از یزدرسا، مقدسی، تنها جغرافیدان مسلمانی است که در قرن چهارم ه ق از وجود مسجد جامعی نیکو در این شهر خبر می دهد.
, شبکه اطلاع رسانی دانا, یزدرسا,در مورد بنای اولیة این مسجد نظرات مختلفی وجود دارد:
مردم ابرکوه معتقدند پایه ریزی این مسجد عظیم در قرنهای اول و دوم هجری یعنی در زمانی که اهالی این دیار دین اسلام را پذیرفته اند، صورت گرفته و در سده های بعد، تکمیل گردیده است.
بر اساس گواهی منابع تاریخی، بنای اولیه مسجد مربوط به دورة سلجوقی است. اما برخی نیز ساختمان اصلی مسجد را به عهد دیلمیان نسبت داده اند.
دکتر صفا، مسجد جامع ابرکوه را از آثار عهد مغول بر شمرده است. گدار، از نظر سبک ساختمانی، مسجد مذکور را جزء مساجد چهار ایوانی دانسته که حیاطی مستطیل شکل در وسط آن قرار دارد و دارای دهلیزها و شبستانها و متعلقات دیگر می باشد. وی معتقد است که همة قسمت های این بنا از آثار دورة مغول است اما قطعات کهن تری می توان تشخیص داد. مخصوصاً شبستان ستون داری که در میان ایوانهای جنوبی و شرقی و ملحقات جدیدتر واقع شده است و در پایان سلطنت سلطان ابوسعید ایلخانی مرمتهای مفصلی در این مسجد انجام گرفته است از آن جمله محراب بسیار عالی و گچبری شده موجود در ایوان شرقی که تاریخ آن ۷۳۸ ه ق است.
علاوه بر این، شبستان بزرگی هم در امتداد ایوان بزرگ مسجد ساخته شده که بر اساس نوشته بالای محراب آن مشخص می شود که فردی به نام حسن بن حاجی محمد بن محمد مشهور به فراش و ملقب به حاجی امین ابرقوهی بانی ساختمان این قسمت بوده و آن را متصل به مسجد قدیم ساخته است.
همچنین تعدادی الواح سنگی در این مسجد وجود داشته است که در سال ۱۳۱۶ ه ش با محراب اصلی مسجد که آن هم از سنگ مرمر بوده توسط آندره گدار به موزه تهران منتقل شده است.
سنگ اصلی محراب که با شماره ۳۶۶۱ به موزة ایران باستان انتقال داده شده، سنگی مرمری با تراش بسیار عالی و نقش های گل و بوته در وسط و حاشیه ای از کتیبه قرآنی به خط نسخ تزیین شده و قسمت پیشانی آن دارای طرح مقرنس کاری است. محراب دیگر شبستان که کجی قبله را اصلاح کرده، کاشیکاری است و در غرفه های مجاور ایوان اصلی، محراب دیگری است که در داخل آن سنگ خوش نقش و طرح سه تکه ای از نوع سنگهای آهکی نصب کرده اند و در اطراف آن اسامی پیامبر(ص) و دوازده امام(ع) به خط نسخ و کوفی حجاری شده است.
در محوطة مسجد، سنگ قبرهایی به تاریخ های ۸۱۹ ه ق و ۱۰۰۷ ه ق کشف شده است.
در وسط صحن حیاط مسجد سردابه ای وجود دارد که در دل سنگهای رسوبی به شکل صلیب حفر شده است ساخت اینگونه سردابه از ویژگی های معماری عهد ایلخانان بوده و یک فضای زیرزمینی برای نمازگزاردن محسوب می شده است. لذا نمای حجره های سنگی را با آجر پوشانده و روی صحن مرکزی آن سقفی هلالی شکل از آجر برپا داشته اند. تنها در یک حجره با چیدن آجر سکویی ساخته اند و نحوه کاربندی طاق، قوس حجرات، لچکیها و دیگر ویژگی های معماری شباهت بسیار با برج مقبره ای ری دارد.
این مسجد در تاریخ ۱۳۱۲/۵/۹، با شماره ۱۹۷ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است.
محقق و پژوهشگر: حامد اکرمی
در مورد بنای اولیة این مسجد نظرات مختلفی وجود دارد:
مردم ابرکوه معتقدند پایه ریزی این مسجد عظیم در قرنهای اول و دوم هجری یعنی در زمانی که اهالی این دیار دین اسلام را پذیرفته اند، صورت گرفته و در سده های بعد، تکمیل گردیده است.
بر اساس گواهی منابع تاریخی، بنای اولیه مسجد مربوط به دورة سلجوقی است. اما برخی نیز ساختمان اصلی مسجد را به عهد دیلمیان نسبت داده اند.
دکتر صفا، مسجد جامع ابرکوه را از آثار عهد مغول بر شمرده است. گدار، از نظر سبک ساختمانی، مسجد مذکور را جزء مساجد چهار ایوانی دانسته که حیاطی مستطیل شکل در وسط آن قرار دارد و دارای دهلیزها و شبستانها و متعلقات دیگر می باشد. وی معتقد است که همة قسمت های این بنا از آثار دورة مغول است اما قطعات کهن تری می توان تشخیص داد. مخصوصاً شبستان ستون داری که در میان ایوانهای جنوبی و شرقی و ملحقات جدیدتر واقع شده است و در پایان سلطنت سلطان ابوسعید ایلخانی مرمتهای مفصلی در این مسجد انجام گرفته است از آن جمله محراب بسیار عالی و گچبری شده موجود در ایوان شرقی که تاریخ آن ۷۳۸ ه ق است.
علاوه بر این، شبستان بزرگی هم در امتداد ایوان بزرگ مسجد ساخته شده که بر اساس نوشته بالای محراب آن مشخص می شود که فردی به نام حسن بن حاجی محمد بن محمد مشهور به فراش و ملقب به حاجی امین ابرقوهی بانی ساختمان این قسمت بوده و آن را متصل به مسجد قدیم ساخته است.
همچنین تعدادی الواح سنگی در این مسجد وجود داشته است که در سال ۱۳۱۶ ه ش با محراب اصلی مسجد که آن هم از سنگ مرمر بوده توسط آندره گدار به موزه تهران منتقل شده است.
سنگ اصلی محراب که با شماره ۳۶۶۱ به موزة ایران باستان انتقال داده شده، سنگی مرمری با تراش بسیار عالی و نقش های گل و بوته در وسط و حاشیه ای از کتیبه قرآنی به خط نسخ تزیین شده و قسمت پیشانی آن دارای طرح مقرنس کاری است. محراب دیگر شبستان که کجی قبله را اصلاح کرده، کاشیکاری است و در غرفه های مجاور ایوان اصلی، محراب دیگری است که در داخل آن سنگ خوش نقش و طرح سه تکه ای از نوع سنگهای آهکی نصب کرده اند و در اطراف آن اسامی پیامبر(ص) و دوازده امام(ع) به خط نسخ و کوفی حجاری شده است.
در محوطة مسجد، سنگ قبرهایی به تاریخ های ۸۱۹ ه ق و ۱۰۰۷ ه ق کشف شده است.
در وسط صحن حیاط مسجد سردابه ای وجود دارد که در دل سنگهای رسوبی به شکل صلیب حفر شده است ساخت اینگونه سردابه از ویژگی های معماری عهد ایلخانان بوده و یک فضای زیرزمینی برای نمازگزاردن محسوب می شده است. لذا نمای حجره های سنگی را با آجر پوشانده و روی صحن مرکزی آن سقفی هلالی شکل از آجر برپا داشته اند. تنها در یک حجره با چیدن آجر سکویی ساخته اند و نحوه کاربندی طاق، قوس حجرات، لچکیها و دیگر ویژگی های معماری شباهت بسیار با برج مقبره ای ری دارد.
این مسجد در تاریخ ۱۳۱۲/۵/۹، با شماره ۱۹۷ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است.
محقق و پژوهشگر: حامد اکرمی
در مورد بنای اولیة این مسجد نظرات مختلفی وجود دارد:
,مردم ابرکوه معتقدند پایه ریزی این مسجد عظیم در قرنهای اول و دوم هجری یعنی در زمانی که اهالی این دیار دین اسلام را پذیرفته اند، صورت گرفته و در سده های بعد، تکمیل گردیده است.
,بر اساس گواهی منابع تاریخی، بنای اولیه مسجد مربوط به دورة سلجوقی است. اما برخی نیز ساختمان اصلی مسجد را به عهد دیلمیان نسبت داده اند.
,دکتر صفا، مسجد جامع ابرکوه را از آثار عهد مغول بر شمرده است. گدار، از نظر سبک ساختمانی، مسجد مذکور را جزء مساجد چهار ایوانی دانسته که حیاطی مستطیل شکل در وسط آن قرار دارد و دارای دهلیزها و شبستانها و متعلقات دیگر می باشد. وی معتقد است که همة قسمت های این بنا از آثار دورة مغول است اما قطعات کهن تری می توان تشخیص داد. مخصوصاً شبستان ستون داری که در میان ایوانهای جنوبی و شرقی و ملحقات جدیدتر واقع شده است و در پایان سلطنت سلطان ابوسعید ایلخانی مرمتهای مفصلی در این مسجد انجام گرفته است از آن جمله محراب بسیار عالی و گچبری شده موجود در ایوان شرقی که تاریخ آن ۷۳۸ ه ق است.
,علاوه بر این، شبستان بزرگی هم در امتداد ایوان بزرگ مسجد ساخته شده که بر اساس نوشته بالای محراب آن مشخص می شود که فردی به نام حسن بن حاجی محمد بن محمد مشهور به فراش و ملقب به حاجی امین ابرقوهی بانی ساختمان این قسمت بوده و آن را متصل به مسجد قدیم ساخته است.
,همچنین تعدادی الواح سنگی در این مسجد وجود داشته است که در سال ۱۳۱۶ ه ش با محراب اصلی مسجد که آن هم از سنگ مرمر بوده توسط آندره گدار به موزه تهران منتقل شده است.
,سنگ اصلی محراب که با شماره ۳۶۶۱ به موزة ایران باستان انتقال داده شده، سنگی مرمری با تراش بسیار عالی و نقش های گل و بوته در وسط و حاشیه ای از کتیبه قرآنی به خط نسخ تزیین شده و قسمت پیشانی آن دارای طرح مقرنس کاری است. محراب دیگر شبستان که کجی قبله را اصلاح کرده، کاشیکاری است و در غرفه های مجاور ایوان اصلی، محراب دیگری است که در داخل آن سنگ خوش نقش و طرح سه تکه ای از نوع سنگهای آهکی نصب کرده اند و در اطراف آن اسامی پیامبر(ص) و دوازده امام(ع) به خط نسخ و کوفی حجاری شده است.
,در محوطة مسجد، سنگ قبرهایی به تاریخ های ۸۱۹ ه ق و ۱۰۰۷ ه ق کشف شده است.
,در وسط صحن حیاط مسجد سردابه ای وجود دارد که در دل سنگهای رسوبی به شکل صلیب حفر شده است ساخت اینگونه سردابه از ویژگی های معماری عهد ایلخانان بوده و یک فضای زیرزمینی برای نمازگزاردن محسوب می شده است. لذا نمای حجره های سنگی را با آجر پوشانده و روی صحن مرکزی آن سقفی هلالی شکل از آجر برپا داشته اند. تنها در یک حجره با چیدن آجر سکویی ساخته اند و نحوه کاربندی طاق، قوس حجرات، لچکیها و دیگر ویژگی های معماری شباهت بسیار با برج مقبره ای ری دارد.
,این مسجد در تاریخ ۱۳۱۲/۵/۹، با شماره ۱۹۷ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است.
,محقق و پژوهشگر: حامد اکرمی
,,
,
,
, , , , , , , , , , , , ]
ارسال دیدگاه