زنگ خطر های ناشنوا

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از شبنم ها خبر تکان دهنده خود کشی یک دختر دبیرستانی به دلایل فلسفی و عدم درک نظام آفرینش و... آدمی را به فکر فرو می برد. حقیقت این است که یک محصول نامطلوب ، حاصل یک چرخه معیوب است. باید اعتراف کرد که بسیاری از خانواده های این دوره و زمانه بیش از آنکه به فکر داشتن فرزندانی با سلامت روانی باشند به دنبال تامین نیازهای مادی و پیشرفت آنها از لحاظ اجتماعی به هر نحوی و به هر قیمتی هستند.این شیوه تامین نیازها مقام تربیت را از یک نظام تعالی دهنده روح و جسم به یک سیستم پرواربندی تن و ثروت تنزل می بخشد تا جایی که تمام وقت والدین به جای مراقبت از خوراک های فکری و روحی فرزندان و نظارت بر کتب، فیلم ها، موسیقی ها و دوستان فرزندشان به ایجاد رفاه مادی بیشتر صرف می شود در این سیستم تربیتی فرزندان معنی خوشبختی را داشتن بی قید و شرط  می دانند و در مواجه با مشکلات به جای یافتن راه حل به کوتاه ترین و سهل الوصول ترین راه متوسل می شوند.

سهم اجتماع در بروز این دیدگاه کمتر از خانواده نیست. در جامعه ای که ارزش انسان با میزان بهره مندی او از ثروت و قدرت رابطه مستقیم دارد و ارزشی برای روح والای انسان و یا به عبارتی اخلاقیات نیست؛ فرزندان ما چه چیز را ارزشمند خواهند دانست؟

دستگاه های فرهنگی هم که طبق معمول بسیار مشغله دارند و فرصت مقابله با موسیقی ها ، کلیپ ها و کتبی که فرزندانمان را ترقیب به خودکشی و پوچ گرایی می کنند ندارند.

در این میان نباید سهم آموزش و پرورش را نادیده گرفت اگرچه بهتر است بگویم نظام آموزشی و نه پرورش.

فرزندان ما حداقل یک سوم از عمر خود را در مدارس و دانشگاه ها می گذرانند. پر واضح است که خروجی نظام آموزشی به جای انسان های خوب، همسران خوب و والدین خوب و جامعه خوب در حالت ایده آل مدارج ومدارک خوب است. و با نگاهی منصفانه تر شما می بینید که تتمه خوبی های فرزندانمان به بدی های ارزشمند اجتماعی همچون فرصت طلبی،دروغ گویی، خیانت،تهمت و... تبدیل می شود. پس یک محصول معیوب حاصل یک روند معیوب است

مشکل اینجاست که واقعا نمی دانیم چه بر سر فرزندان ما آمده است؟ چه کسی در این میان مسئول است؟ مقصر چنین وقایعی کیست؟ نظام آموزشی و یا خانواده؟

ای کاش خانواده ها از دریچه ای دیگر لزوم تغییرات در روش های تربیتی را می دیدند و  نظام آموزش و پرورش کشور به ضرورت بازبینی روش ها و دیدگاههای پرورش فرزندان پی می برد. زیرا هر اقدامی برای اصلاح جامعه باید از این دو نهاد آغاز شود. امروز زنگ خطر به صدا در آمد و اگر بی توجه باشیم فردا خانه هامان ویران خواهد شد. علاج واقعه قبل از وقوع باید کرد...

( نوشته: زینب محمدی)

انتهای پیام/م