به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از "منبری ها" در دنیای کنونی توسعه و ایجاد مدارس پیشرفته، گسترش سریع فناوری اطلاعات و ارتباطات، صنعتی شدن جوامع و نیازهای متنوع، سهم خانوادهها و حتی معلمان در تربیت دینی دانشآموزان، روزبهروز کمرنگتر میشود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, "منبری ها",آنچه مسلم است اینکه هنوز مدارس ما بهعنوان اصلیترین کانونهای تربیتی موردتوجه و برنامهریزی دقیق قرار نگرفتهاند. اگر نظام آموزشوپرورش ما بخواهد از مسیر آموزش به سمت تربیت دینی، اخلاقی و اجتماعی حرکت کند لازم است برخی از اهداف و روشها را تغییر دهد.
,به خاطر ضعف آموزش دین در مدارس، دشمن میتواند با تهاجم فرهنگی خود آسیب وارد کند و یکی از علل فاصله گرفتن جوانان از دین و مسائل مذهبی، ناآگاهی از دین است؛ چون بصیرت و آگاهی کافی از دین ندارند، تحت تأثیر تبلیغات سوء دشمنان قرار میگیرند.
,موضوعی که بندرت مشاهده میشود این است که بعضی از مربیان تعلیم و تربیت مدارس، با لباسها و مدهای نامناسب در اجتماع ظاهر میشوند و در محیط آموزشی بهگونهای دیگر نمایان میشوند که اثرات تخریبی بر آموزش دارد، بهطور مثال یک مربی در محیط آموزشی با لباس مناسب و قابلقبول ظاهر میشود و در نظر دانشآموزان، فردی مناسب و بهعنوان الگو قرار میگیرد، ولی در خارج از محیط آموزش با پوششی دور از ذهن حضور پیدا میکند، درنتیجه تفکری متعارض در اندیشه نوجوان و جوان ایجاد میشود که درباره انتخاب درست این مشاهدات، در بسیاری از مواقع پیامدهای پیشبینینشده مخربی در مسیر او به کمین مینشیند.
,با توجه به کتب آموزش دینی در مدارس، برخی درس دینی را دائماً امری آسان و ساده و نمره آور مطرح میکنند و دروس دیگر را بااهمیت و باارزش نشان میدهند، درنتیجه دانشآموز فقط درس دینی را برای شب امتحان آنهم بهصورت حفظی و طوطیوار خوانده و فقط تا لحظه نوشتن روی برگه امتحان، معلومات دارد و بعد از آنهم به فراموشی سپرده میشود.
,درحالیکه درس دینی باید با عقل و برهان تدریس شود و چنانچه دانشآموزی آن را عمقی فراگیرد، با معرفت الهی آشنا شده و تکلیف خود را مشخص میکند، خودبهخود همه درسها برایش ارزش خاص خود را مییابد، اما زمانی که به درس دینی ارزش واقعی داده نشود، بیحوصلگی و بیتفاوتی دانشآموز را به همراه خواهد داشت که لطمه بزرگی به اصل دین وارد میکند و این سهلانگاری تا پایان تحصیل او را درگیر خواهد کرد.
,خوب است بدانیم آسیبهایی از این مورد، در دوران مدرسه به دانشآموز میرسد و با افراد و گروهها و عقاید مختلف ارتباط برقرار میکند و حتی عقاید و نظراتی در مسیر او قرار میگیرد که اگر قوه عقلی دین، در او تقویت نشده باشد، با مشکل بزرگ و حتی غیرقابل جبرانی مواجه میشود، زیرا عقاید و دیدگاههای شبههناک را آنچنان زیبا جلوه میدهند که جوان آنها را درست میپندارد و آنجا است که خانواده و اطرافیان، دچار رنج و ناراحتی میشوند، درحالیکه میتواند زنگ خطر بزرگی باشد.
,گرایش به هوی و هوس، دادن آزادیهای بیقیدوشرط به نوجوان، دوستان و مجالس و محافلی که کاملاً شناسایی نشدهاند، موجب شده که عدهای از جوانان به فساد و سودجویی رویآورند و مسائل دین و چارچوبهای دینی را مزاحم خود ببینند و لذتجویی را جایگزین معنای واقعی آزادی اخلاق بدانند. درحالیکه برخی مواقع چنین آزادیهایی جوان را بهسوی تمایلات و آزادیهای جنسی و اعتیاد، با اهداف تهاجم فرهنگی دشمنان قرار میدهد که واقعاً خطرات جدی به همراه دارد و اساساً گرایش و رغبت به دین در آنها رنگ میبازد و دیگر برای آنان حق و باطل اهمیتی ندارد.
,اگر تلاش همه بر این باشد که از طریق برنامههای رسمی و غیررسمی (فوقبرنامه و مکمل) بهصورت «رفتار دینی» درآید، میتوانیم ادعا کنیم که تربیت دینی تا حد زیادی تحقق پیداکرده است.
,مدیریت مراکز آموزشوپرورش، میتوانند با توجه به تفاوتهای فردی در دانشآموزان، استفاده از اصل "زیباییشناسی" و "ابزار هنر" بهویژه در برنامههای غنیسازی اوقات فراغت و فوقبرنامه را لحاظ کنند و در این مسیر به مراحل رشد کودکان و نوجوانان در گروههای سنی پیش از دبستان، دبستان و دوره راهنمایی توجه داشته باشند تا بتوانیم با تعلیم مسائل دینی و با روشهای مطلوب و خاص در دانشآموزان، درک و شعور دینی را در نسل جوان آینده ایجاد و نهادینه کنیم.
,فاطمه محمدی
,انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه