به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آناج، اوضاع آنقدر به هم ریخته که تا از حجاب و بیحجابی حرفی زده میشود، همه انگشت اشاره را به سمت مفاسد اقتصادی و فیشهای نجومی و اختلاسهای هزار میلیاردی و امثالهم نشانه گرفته و بعد اولویتبندی میکنند که تا وقتی چنین مفاسدی وجود دارد، چرا به مفسدههای کماهمیتتری همچون بدحجابی روی میآورید؟ و بعد هم میگویند که حتما زورتان به گردنکلفتهای مفتخور نرسیده و دیواری کوتاهتر از بدحجابها پیدا نکردهاید...
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,تقریبا راست میگویند! مردم شدیداً به «الناس علی دین ملوکهم» ایمان دارند، البته برخی نیز هستند که ایمان خود را از «اشخاص» میگیرند نه از «حق»؛ و به همین دلیل تا یک آخوندی و یا انسانی با ریش و انگشتر و تسبیح و جای مُهری روی پیشانی، خبطی میکند، همهی دین و پیغمبر و کتاب و سنت را به باد انتقاد گرفته و صیغهی برائت را نسبت به تمامی اصول و فروع دین جاری میکنند.
,بگذارید خیالتان را راحت کنیم؛ بحث اصلا بر سر چگونگی مبارزه با بدحجابی نیست؛ از گشت ارشاد هم سخنی به میان نمیآید تا کسی دلخور بشود. میخواهیم بگوییم که چگونه میتوان با «حجاب» مبارزه نکرد؟
,باورتان نمیشود، اما واقعیت دارد که 26 سازمان و نهاد و وزارتخانه و غیره بودجه میگیرند تا حجاب را به جامعه بفهمانند. مثلا یکی از وظایف آنها این است که اگر خانم محجبهای به دنبال لباس مورد علاقهاش میگردد، به هزار مغازه و بوتیک سر نزند و دست آخر یک لباس قدیمی از مد افتاده را خریداری نماید.
,با یک نگاه فهمیده میشود که عمدهی لباسها در جمهوری اسلامی، مبارزه با حجاب را در ذات خود دارند. مثلا اینکه خانمی ساپورت بپوشد و یا با شلواری که زانوهایش پاره شده در مکانهای عمومی ظاهر شود و همهی این لباسها نیز در تمامی پاساژها به وفور و با قیمت نازل به فروش برسد، جای تعجب دارد. اخیرا هم که میل خودنمایی برخی از بانوان، در مانتوهای جلوباز و عیانشدن شکمها خلاصه شده!
,به طور کلی دستهایی وجود دارد که ذائقهی مردم را کنترل و هدایت میکند. ذائقهای که فقط در خودنمایی خلاصه شده و به مدد نفوذ و قدرتی که این ذائقهسازان دارند، هر چه بخواهند میدوزند و میبافند و وارد میکنند و بعد به راحتی در اقصی نقاط کشور توزیع شده و در ویترین مغازهها جای میگیرند، آن هم با بهایی کمتر از سایر لباسها. به این میگویند «سازمان تولید و تبلیغات غیر اسلامی!»
,حالا در چنین حالتی اگر ما بیاییم نسخهی تقوا برای جوانان بپیچیم، انصافا ظلم کردهایم. مگر میشود 12 میلیون دختر و پسری که در سن ازدواج قرار گرفتهاند را به تقوایی فراخواند که تمامی متضادهایش در کوچه و برزن و خیابان و دانشگاه و سینما و پارک و... دیده میشود؟!
,تقوا را باید به گمرک جمهوری اسلامی تجویز کرد، به سازمان تبلیغات، به صداوسیما، حوزههای علمیه، دانشگاهها و همهی آن 26 سازمان و نهادی که پول میگیرند تا با حجاب مبارزه نشود.
,اصلا هم نامربوط نیست که بدحجابی را نتیجهی بیکاری، مشکلات اقتصادی، گرانی و مانند آنها بدانیم. همانگونه که ارتباط بدحجابی با عدم تربیت صحیح و آموزش غلط در خانواده و مدرسه و دانشگاه نیز مسجل است. همه که سلمان و ابوذر نیستند، درجات ایمان افراد نیز با یکدیگر متفاوت است. طبیعتا نمیتوان برای همهی بیماران، یک نسخه تجویز کرد.
,مسیر شهوت انسان باید کنترل بشود و اگر نشود، غوغا به پا خواهد شد. مگر میتوان چنین مناظری را دید اما هیچ ندید!؟ مگر میشود با یک ذکر «یا ستار» به جنگ اینها رفت؟! شاید برخیها بتوانند اما این قانون شامل حال همهی جوانانی که در سن ازدواج قرار دارند، نمیشود.
,در نظر بگیرید همین الان دختر و پسری بخواهند با یکدیگر ازدواج کنند. کف هزینههای اولیه برای شروع زندگیشان چقدر است؟ اصلا آیا این پسر، شغلی دارد؟ هزینه اجاره خانه چقدر است؟ اخیرا هم که وام مسکن صد میلیونی دادهاند با اقساط ماهیانه یک میلیون و ششصد هزار تومان که این قسط، خودش یک وام است! چندین ماه طول میکشد تا سه میلیون وام ازدواج را آن هم با ضامنی معتبر دریافت کنند. هزینهی خرید جهیزیه هم سرسامآور است. اصلا از کجا معلوم پدر همین پسر یا دختر، از اخراجیهای کارخانه «ارج» و امثالهم نباشد؟ و یا از شلاقخوردههای معدن آقدره!
,مثل روز، روشن است که وضعیت چگونه خواهد شد. حجاب باید در جامعه فهمیده شود، و این فهم فقط از کتاب و منبر و تریبون به دست نمیآید.
,انتهای پیام/م
, انتهای پیام/م]
ارسال دیدگاه