به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پیام جغتای، مولای مان امیر مومنان حضرت علی علیه السلام فرموده اند: «مردم تا زمانی که دو نعمت را در اختیار دارند، قدر آن را نمی دانند (و یا قدر آن را کمتر می دانند) وقتی آن را از دست می دهند تازه متوجه آن نعمت ها می شوند، آن دو نعمت عبارتند از امنیت و سلامتی.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, پیام جغتای,
امروز تقریبا برای همه ی ما، وجود امنیت به امری عادی مبدل شده است وگرنه تصور اینکه طی چند روز، ۵۰ نقطه حساس و یا پر ازدحام کشور دستخوش عملیات تروریستی از نوع انفجاری و یا انتحاری قرار گیرد، خواب را از چشمان هر ایرانی وطن دوستی می ریاید. تفاوتی نمی کند که آن دوستدار وطن، منتقد دولت باشد و یا طرفدار آن، طرفدار نظام باشد و یا مخالف آن.
روزهای پایانی خرداد ماه امسال مصادف شد با کشف اقدام به یک سلسله عملیات طرح ریزی شده پیچیده و فراگیر توسط عوامل خودفروخته داخلی با پشتیبانی کشورهای خارجی که به قصد ضربه زنی به امنیت جمهوری اسلامی اسلامی ایران برنامه ریزی شده بود.
این توطئه شوم که با هوشیاری، دقت عمل و اقدام به هنگام نیروهای اطلاعاتی و امنیتی خنثی و عوامل مزدور آن دستگیر شدند، بر حسب تصادف، زمانی به اطلاع عموم رسانده شد که افکار عمومی درگیر پرونده ی حقوق های نامتعارف برخی از مدیران دولتی بودند و در رسانه ها کمتر به تجلیل در خور از دستگاه اطلاعاتی و تحلیل موضوع و نیز بررسی عواقب خطرناک آن در صورت عدم کشف پرداخته شد تا همچنان وجود امنیت باز هم تقریبا برای همه ی ما، امری عادی تلقی شود. این عادی انگاشتن وجود امنیت تا بدانجا پیش رفته که در همین ایام و در خود دولت، وزیر بهداشت چنین می گوید: «این پزشکان اگر نباشند کشور را چه کسی می خواهد جمع کند. اگر روزی این افراد کار نکنند فکر کردید چه اتفاقی خواهد افتاد؟»
اکنون شاید در هیچ کجای دنیا مردمانش به اندازه ی مردان، زنان و کودکان سوریه، عراق، یمن، و لیبی ، معنی و مفهوم فقدان نعمت بزرگ امنیت را با همه ی وجود خود درک نکرده باشند. چه آنکه تروریسم در اسماى متفرق و متنوعش در خاک این کشورها چنبره زده و هر روز از مردمان آن قربانی می گیرد. با فرض مبارزه ی بی امان مردم با پدیده ی تروریسم هفته ها، ماه ها و شاید سال ها طول خواهد کشید تا این ملت ها دوباره طعم خوش و شیرین امنیت را چشیده و صاحب خاطری آسوده شوند.
عادی پنداشتن امنیت، خطری بالقوه است که ما را از شکر وجود چنین نعمت بزرگی غافل می سازد. غفلت از شکر این نعمت گرانمایه، حاصلی جز حرمان ندارد اما شکر زبانی، شکر عملی و شکر قلبی بطور قطع و یقین این نعمت الهی را افزون می کند.
,
,
,
,
انتهای پیام/رض
]
ارسال دیدگاه