جلوگیری از موازی کاری مجموعه های فرهنگی اصفهان/ سامانه جامع بارگذاری اطلاعات، پیشنهادی برای قرارگاه خاتم الاوصیا

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای اصفهان، با صدای بوق ماشینِ پشت سر از جا پرید و به خودش آمد. در آن لحظه ی اول گیج بود نمی دانست که اصلا کجاست. انگار که از خودش جدا شده بود و در عالم دیگری سیر می کرد. همان طور که با عجله دنده را جا میزد زیر لب ذکری هم زمزمه کرد…

این حال و روز کسانی است که با امید می خوابند و با عشق بر می خیزند. با امید دیدار روی امام زمانشان و با عشقِ کار و فعالیت برای امام زمانشان. ساده نیست که علاوه بر کار و خانواده و مشغله های روزمره، کار فرهنگی را نیز به برنامه روزانه تان اضافه کنید. اما عمادالدین پی سپار در دفتر پژوهش مجمع فرهنگی شهید اژه ای مثل خیلی از افراد دغدغه مند این شهر که ما قصد معرفی آنها را داریم؛ این مهم را عملی کرده است.

مطابق آنچه در اساسنامه این مجموعه آمده است، در سال ۱۳۷۱ جمعی از دانش‌آموزان دبیرستان شهید اژه‌ای اصفهان (سمپاد: سازمان ملی پرورشی استعدادهای درخشان)، به دنبال یک احساس تکلیف مشترک برای پاسخ‌گویی به نیازهای اعتقادی خود به پشتوانه‌ی «ید الله مع الجماعه» به صورت هفتگی نشست‌هایی را در موضوعات مختلف تشکیل دادند و پس از یک سال، با دعوت عمومی از دیگر دانش‌آموزان، این نشست‌ها به جلسات هفتگی موسوم به «جلسه‌ی چهارشنبه‌ها» تبدیل شد. از اواسط سال ۱۳۷۳، نام «مجمع فرهنگی دانش‌آموزان دبیرستان شهید اژه‌ای» برای این مجموعه فعالیت‌ها، انتخاب شد. در پی توسعه کمی و کیفی فعالیت‌های مجمع، لزوم تنظیم یک اساسنامه‌ی مستقل برای مجمع احساس شد… برای اطلاعات بیشتر (اینجا) و (اینجا) را بخوانید.

 لطفا خودتان را معرفی کنید، از سوابق و مسئولیت های خودتان در مجمع فرهنگی شهید اژه ای بفرمایید.

عماد الدین پی سپار: بسم الله ارحمن الرحیم. از سنین راهنمایی وارد این مجموعه شدم و در دوران دبیرستان به صورت جدی تر حضورم ادامه پیدا کرد. در دانشگاه صنعتی اصفهان در رشته مهندسی مکانیک تحصیل کرده ام و ارتباط با مجموعه نیز در قالب مسئولیت های مختلف ادامه پیدا کرد. هنوز هم با مجموعه مرتبط هستم که در این ارتباط بخشی از هویت من شکل می گیرد و بعد از اتمام دوران کارشناسی در حوزه علمیه مشغول به تحصیل شدم و الآن هم طلبه حوزه علمیه هستم.

 بسیار عالی، الآن چه مسئولیتی در مجمع فرهنگی شهید اژه ای دارید؟

– در مجموعه دفتری به عنوان دفتر پژوهش ها تعریف شده است که بنده هم در همان جا مشغول به فعالیت هستم. مسئولیت این دفتر با بنده است.

مجمع فرهنگی شهید اژه ای چه نوع اهداف و فعالیت هایی را دنبال می کند؟

– هدف مجموعه ما تربیت مسلمان سالک تعریف شده است و این مسئولیت را به عهده خودش می بیند که در همه برنامه ها به این سمت جهت دهی داشته باشد و این افق را در نظر بگیرد. نیروهای این مجموعه نیز در یک ارتباط بلندمدت در دوران متأهلی هنوز هم با یکدیگر ارتباط دارند و فعالیت می کنند.

شما فکر می کنید امروز در جامعه ما چه نیاز هایی وجود دارد و به چه مطالبی باید بپردازیم تا مشکلات جامعه کمتر بشود؟

– به نظر من مجموعه های فرهنگی یک ویژگی منحصر به فرد نسبت به دیگر ارگان های بالادستی و دولتی دارند و آن هم اینکه کاملا بی واسطه در کف جامعه حضور دارند و از این جهت می توانند خودشان را خیلی زود با شرایط و اقتضائات بومی و منطقه ای و سِنی مخاطب و کلیه شرایطی که به سرعت تعییر می کنند؛ وفق بدهند. برخلاف ارگان های دولتی و بالادستی که شامل شرکت های کوچکتر و در نهایت هم یک شرکت واحد اند و معمولا یک برنامه را به همه مناطق تسری می دهند بدون اینکه اقتضائات بومی و منطقه ای در آن دخالت داده بشود. از این جهت مجموعه های فرهنگی مردمی هر کدام یک یا چند کار و یک نیاز را پیگیری می کنند. می شود یک سری کلی گویی هایی کرد ولی در اصل نیاز محله و منطقه باید شناخته بشود.

نکته بعد اینکه رویکرد مجموعه ها باید این باشد که بروند به سمت تخصصی تر شدن. مجموعه هایی که امروز وجود دارند خیلی باز و کامل در همه شاخه ها فعالیت می کنند. بعضی از این ها مجموعه های خوبی هستند که بزرگترند و تجربه های زیادی دارند و فراگیر عمل می کنند ولی با توجه به همین تجربه باید بروند به سمت تخصصی تر شدن. الآن بزرگترین نیاز ما این است که هر کدام از مجموعه های ما جایگاه خودشان را شناسایی کنند و به همان سمت بروند.

 پیشنهاد شما برای همکاری بهتر مجموعه های فرهنگی چیست؟ چه کار باید کرد تا موازی کاری نکنند؟

– در دو حیطه باید کار کرد. یکی حیطه نگرشی است که فضای «رقابت» بین مجموعه ها باید تبدیل به فضای «مراقبت» مجموعه ها از یکدیگر بشود. اگر رسالت و وظیفه ی خودشان را به خوبی بشناسند به طور ناخودآگاه این فضای رقابت به فضای تعامل و مراقبت تبدیل خواهد شد.

حیطه بعدی هم حیطه «ساختاری» است که فضا را برای فعالیت مجموعه ها محیا می کند. لذاست که ما به یک هویت فرهنگی نیاز داریم. اگر امروز بین مجموعه ها و فعالین فرهنگی حرکت بکنیم می بینیم که امروز رسمیت آنها از نظر عوام و مردم و ارگان ها و جامعه، یک رسمیت درجه دو است. هویت یک مجموعه خودش را در تقابل با دانشگاهی بودن یا فعالیت دانشگاهی کردن، یا حوزوی بودن یا فعالیت حوزوی کردن می بیند، یا تقابل هایی از این دست. ما نیاز داریم که مجموعه های ما یک برند فرهنگی داشته باشند و درجه بندی بشوند. این یک رسالت جدی است.

برای انجام این کار یک پیشنهاد عملیاتی هم دارم و آن هم اینکه یک ساختار نظام مند فرهنگی تعریف بشود مثل یک سامانه جامع که همه مجموعه هایی که علاقمند هستند، بتوانند تولیدات، فعالیت ها، جوشش ها و برنامه هایشان را ماه به ماه یا روز به روز یا دوره به دوره به صورت مستند در آنجا بارگذاری کنند به صورتی که امکان دسترسی به این تجارب وجود داشته باشند. یک نسخه هم برای خودش داشته باشد تا بتوانند آرشیوبندی بکنند تا برای بررسی های بعدی به آنها رجوع شود و اعضای خود مجموعه هم به طور کامل در مورد فعالیت ها اطلاع داشته باشند.

پیشنهادی که بنده دادم از دو بخش تشکیل شد؛ یکی مربوط می شد به خود مجموعه ها و یکی هم به ارتباط آنها با دیگر مجموعه ها. در نظام های بزرگ مدیریت ما چنین ساختاری داریم. در انواع نظام های بزرگ و نیمه بزرگ، این ساختارهای تشکیلاتی هست. این موضوعی است که سیاست های کلان و انسجام کارها را تعیین میکند. این موضع یک ضرورت است. اگر چند مجموعه بخواهند که به این سمت بروند چون پروژه است شاید کمی برایشان سخت باشد و فکر میکنم که شأنیت جبهه فرهنگی اصفهان (با محوریت قرارگاه خاتم الاوصیا) این باشد که این کار را انجام بدهد.

این نسخه چند برگ برنده خواهد داشت؛ اول اینکه تجربیات مجموعه ها نابود نمی شود و ملزم می شوند که کارها و برنامه ها و اولویت هایشان نظام مند شود. از طرف دیگر فضای استفاده و در اختیار دیگران قرار دادن گسترش داده می شود. هویت تشکیلاتی و فرهنگی مجموعه ها با توجه به برنامه هایی که برگزار کرده اند نیز مشخص و قابل عرضه می شود. این پیشنهاد مفصل است و ان شاءالله در فرصت دیگری به تفصیل بیان می کنم.

انتهای پیام/