زن مگو دست خدا در آستین

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از تبریزبیدار؛

مصطفی علیمردانی

محمدِ خاله ام
 
1
خاله اسمش را محمد گذاشته بود و مادرم هم اسم من را محمد. هم سن هم بودیم. با هم مدرسه شهید اروج زاده تبریز می رفتیم. سال چهارم دبیرستان بودیم که اول محمدِ خاله به جبهه رفت؛ هنوز چهار ماه نگذشته بود که پیکرش را آوردند. دو هفته بعد هم من به جبهه اعزام شدم و بعد از 9 ماه حضور در جبهه، مجروح شدم و بعد از 4 ماه بستری در بیمارستان به خانه برگشتم. وقتی در بیمارستانی در شمیرانات تهران بستری بودم جنگ تمام شد.
 
2
وقتی پیکر محمد را آوردند نه کسی صدای گریه های خاله ام را شنید و نه کسی اشک هایش را دید. آخر، محمدِ خاله نواری با صدای خودش پر کرده بود و در آن از مادرش - ضمن وصیت – خواسته بود که برای او گریه نکنند تا وقتی که مصیبت عظیمی چون مصیبت عظیم زینب کبری (س) و سیدالشهدا (ع) وجود دارد. خاله به و صیت فرزند شهیدش عمل کرد و هیچگاه کسی گریه های او را ندید.
 
3
من چه قبل از شهادت و چه بعد از آن، زیاد به خانه خاله می رفتم. خانه زادشان شده بودم.
هر وقت برای دیدن خاله به خانه شان می رفتم مرا در بغلش می فشرد و می گفت: "باشوا دُلانیم ممد بالام. ممدیمین ایین وریسن." رفتار ویژه خاله ام با هر کسی که اسمش محمد بود همه را متعجب می کرد. در آذربایجان سنت دیرینه ای وجود دارد که اگر کسی عزیزش بمیرد بقیه اعضای فامیل سعی می کنند به هنگام نامگذاری روی فرزندانشان، اسم آن عزیز از دست رفته را روی فرزندانشان نگذارند چرا که اعتقاد دارند مادر یا پدر آن فرد با شنیدن نام بچه اش ناراحت می شود. اما رفتار خاله برعکس این بود. هر کس که اسمش محمد بود  برای خاله برایش به اندازه محمد شهیدش ارج و قرب داشت و این رفتار خاله باعث شد هر خانواده ای که فرزند پسری به دنیا می آورد اسمش را محمد را بگذارد و این چنین شد که در هر خانه ای حداقل یک محمد زندگی می کرد و خاله، جان می گرفت از این نام ها و نام محمد زنده بود همچنان که خودش زنده و "عند ربهم یرزقون" بود.
هیچکس نفهیمد که خاله بعد از شهادت محمد، به طور ناگهانی بیماری قلبی گرفت و در نهایت هم با همین بیماری فوت کرد.
 

انتهای پیام/