تقریــــــباً هیــــــــــچ!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ امروز آمارهای بیکاری وعدم اشتغال لرستان وشهرستان دلفان بسیار نگران کننده است. اگر چه نرخ بیکاری استان چندان دقیق نیست‏‏ اما شواهد اجتماعی-فرهنگی نشان از نرخ بیشتر از ۳۰درصد را می دهد.

شهرستان دلفان  به لحاظ زیرساخت‌های توسعه‌ای و صنعتی رشد چندانی نداشته است و به عقیده بسیاری از کارشناسان کم‌توجهی دولت‌ها، پیگیری نکردن برخی نمایندگان منطقه در طول این سال‌ها و بی‌توجهی به ظرفیت‌های موجود مهم‌ترین علت محروم ماندن این خطه محروم اما زر خیر بوده است.

در برخی مناطق این شهرستان بسیاری از روستاها از حداقل امکانات اولیه زندگی از قبیل آب آشامیدنی سالم و بهداشتی، برق، جاده، گاز و غیره محروم هستند و با محرومیت عجین شده اند و گویی این واژه هرگز نمی خواهد با مردم این دیار خداحافظی کند.

خبر سفر وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی به شهرستان دلفان از یک هفته پیش در رسانه های محلی منعکس شد.، خبری که موجی از حرف و حدیث ها را در شهرستان بدنبال داشت.

بحث زنان کارگر، آمار بالای بیکاری، نبود زیرساخت های مناسب اقتصادی و... ازجمله مواردی بود که مردم شهرستان دلفان بی صبرانه منتظر رساندن نوش داروهایی از سوی وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی دولت یازدهم برای حل این مشکلات بودند. 

سفر  وزیر کار و رفاه اجتماعی به شهرستان دلفان حاشیه‌هایی داشت که به برخی از آن‌ها اشاره می‌شود.

در برنامه های پیشنهادی اداره کل کار و رفاه اجتماعی لرستان، بنا بر این بود که وزیر حدود 90 دقیقه ای را در شهرستان دلفان سپری کند. 

-علی ربیعی در صدر هیاتی بس عظیم ساعت 15:30 خود را به گردنه گشور در شهرسان دلفان رساند.

-استاندار، و جمعی از مسئولین استانی و شهرستانی برای استقبال از وزیر کار آمده بودند.

-نصب بنر خوش آمدگویی به وزیر در آن گردنه، که بعید میدانیم آن را دیده باشد در سال اقتصاد مقاومتی، اقدام و عمل جای بسی تامل را دارد.

-ساعت15:40  کاروان بزرگ مسئولین کشوری،استانی و شهرستانی به سمت شهر نورآباد حرکت کردند...در اواسط مسیر هم هر کسی که متوجه موضوع می شد خودش را به کاروان ملحق می کرد...(خطر وقوع تصادف در جای جای مسیر احساس می شد!)

 - بالاخره وزیر ساعت 16:10 به محل درمانگاه شهدای نورآباد رسید و بدون هیچ مقدمه ای قیچی را بدست گرفت و درمانگاه تامین اجتماعی را پس از سه سال از زمان وعده داده شده افتتاح کرد. 

- جمعیت فراوانی از مردم برای ارائه مشکلاتشان به آقای وزیر، در درمانگاه حاضر شده بودند...

-خبرنگاران هرکدام مشکلی( از زنان کار گرفته تا بیمه کارگران شهرداری) را با ربیعی در میان می گذاشتند و وزیر هم در پاسخ بیان داشت:درخرم آباد به سوالاتتان پاسخ خواهم داد!

-وزیر پس از بازدید 10 دقیقه ای از یکی از اتاق ها،درمانگاه را در میان بهت همگان ترک کرد!

-همه منتظر بودند تا آقای وزیر چند دقیقه ای را درحیاط درمانگاه با مردم به صحبت بنشید ....اما قضیه جور دیگری پیش رفت و وزیر به محض ورود به محوطه با سوار شدن در  یک خودرو شاسی بلند نورآباد را به مقصد خرم آباد ترک کرد!

-پشت درهای درمانگاه جمعیت زیادی از مردم با چهره های غمگین و بعضاً خشمگین به انتظار وزیری نشسته بودند که دیگر در نورآباد نبود.

نامه‌های مردمی شاید یکی از پررنگ ترین موضوعات سفر وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی به دلفان  به شمار می رفت که کاملا محسوس بود؛ عد‌ه‌ای از مردم شهر، طبق روال گذشته نامه‌هایی در دست داشتند تا آنها را به وزیر بدهند...  سرنوشت این نامه ها را میتوان از قبل پیش بینی کرد!!! 

همه جا که خلوت شد...وجود یک تابلو که با یک پرده پوشانده شده بود توجه ام را جلب کرد...به طرفش رفتم و وقتی پرده را کنار زدم با تمثال شهدای مظلوم دلفانی رو برو شدم...سر جایم میخ کوب شدم...انگارمسئولین یادشان رفته بود قبل از افتتاحدرمانگاه از این یادمان، رونمایی کنند... یا شاید هم آنقدر برای رفتن شتاب زده بودند که فرصت نشد پرده از روی تمثال شهدا بردارند ، شهدایی که این درمانگاه بنام آنان بود.

خواستیم گزارش این سفر را زود تر از این ها منتشر کنیم اما منتظر ماندیم تا شاید وزیر درجلسه ای که در خرم آباد برایش تدارک دیده شده بود...از دستاورد های سفرش به دلفان سخی به میان آورد یا اینکه برنامه ای را برای این شهرستان ارائه کند....اما انگار تعریف و تمجید از سیاست های دولت مهمتر از مشکلات عدیده لرستان بالاخص شهرستان دلفان بود.

حال می توان دستاوردهای این سفر را در دو کلمه خلاصه کرد:

تقریــــــباً هیــــــــــچ!

در پایان شما مخاطبان گرامی را به مطالعه بخشی از بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار مسئولان اجرائی استان قم‌(۱۳۸۹/۸/۵) دعوت می کنیم:

"یکی از چیزهائی که خیلی مهم است، برخورد مسئولان رده‌های مختلف دستگاه‌ها با مردم و با مراجعین است؛ روی خوش، روی خوش. گفت:
چون وا نمیکنی گرهی خود گره مباش‌
ابرو گشاده باش چو دستت گشاده نیست‌

 گاهی یک مسئولی نمیتواند توقعی را که از او هست، انجام دهد. یک دستگاهی اعتباراتش کم است، امکاناتش کم است؛ مانعی ندارد؛ اگر چنانچه به قدر توان اما با روی خوش، با ابروی گشاده، با آغوش باز و صمیمانه با مردم برخورد شود، مردم خشنود میشوند، راضی میشوند. گاهی به دفتر ما در تهران مراجعاتی میشود. کسی درخواستی دارد، برای ما عملی نیست. میگویند بله، درخواست شما رسید، اما نمیتوانیم این کار را بکنیم؛ یا خلاف قانون است، یا مشکلات دیگری دارد. آن طرف میگوید من همین اندازه که شما به درخواست من توجه و رسیدگی کردید، راضی‌ام؛ ولو این کار انجام نگرفته. مردم خشنود میشوند از اینکه مسئولان دردهای آنها را احساس کنند، غمگسار آنها باشند. البته تلاش هم بکنند و به قدر امکان، نیازهای آنها را برآورده کنند."
 

انتهای پیام/