ورزشکاری که با توپ بیشتر از قرآن آشناست بازنده است/ فوتبال برای ما تخم دو زرده نمی کند/ ورزش در جامعه ما دغدغه نیست، لقلقه است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صاحب نیوز، همانطور که در پرونده ویژه ورزشی صاحب نیوز دنبال می کنید، می بینید که ورزش اصفهان امروزه افت پیدا کرده است و چالش های زیادی سر راه این صنعت مهم است.

چالش هایی که متولی آن به یک نفر و یک دستگاه ختم نمی شود و عزم استانی یا شاید ملی را می طلبد تا اصفهان را همان استان نام آور و الگوی ورزشی بکند و به روزهای اوج خودش برگردد. پس از گفتگوهای مفصل و چالشی با برخی از مسئولان ورزشی اصفهان، این بار به سراغ مسعود انصاری مهر، رئیس سازمان ورزش شهرداری اصفهان رفتیم تا از دریچه و نگاهی دیگر  به این بخش در شهر اصفهان بنگریم.

در این گفتگوی جنجالی و داغ همرا ما باشید:

 وظیفه و رسالت سازمان ورزش شهرداری چیست؟

سازمان ورزش شهرداری اصفهان در شهریور سال ۱۳۹۳ از دل سازمانی به نام سازمان فرهنگی تفریحی و ورزشی خارج شد و تحت نیازی که در آن زمان در شورای اسلامی شهر دیده شد این موضوع را تصویب کردند که سازمانی مستقل تشکیل شود.

برای اینکه این سازمان بتواند مستقل شود لازم بود که یک اساس نامه تعریف شود که همزمان شده بود با پیوستن خوراسگان به اصفهان به عنوان منطقه ۱۵ و چون قبلا چیزی به عنوان سازمان فرهنگی ورزشی داشتند همان اساس نامه را آوردند و همان را مبنا قرار دادند و به هر حال این سازمان مستقل شد.

برای اینکه سازمان شکل حقوقی پیدا کند مشکلاتی وجود داشت. در درگیری هایی که بین فرمانداری و هیئت حل اختلاف وجود داشت، کار به انجا رسید که هیئت حل اخلاف رای داد و دستور صریح استاندار هم پیوست شد مبنی بر اینکه ما نظر فرمانداری را قبول نداریم( فرمانداری نظرش بر این بود که شهرداری ها براساس چیزی که در وزارت کشور ذکر شده بود، نباید سازمانی اضافه کنند) و قرار شد سازمان ورزش مستقلا تشکیل شود و خدماتی را برای توسعه سلامت و تندرستی از طریق ورزش به شهروندان بدهد، این داستانش کارهای موازی سازمان های دیگر متفاوت بود.

مستحضر هستید که ما ۴ حوزه ورزش داریم. ورزش آموزشی که متولی آن آموزش و پرورش و دانشگاه ها هستند، ورزش همگانی که در دنیا متولی آن شهرداری ها هستند، ورزش قهرمانی که هیئت های ورزشی متولی آن هستند و ورزش حرفه ای که متولی آن باشگاه های ورزشی هستند. چون قسمت ورزش همگانی خالی بود و این بحثی که بایستی متولی آن شهرداری ها باشند موافقت کردند که سازمان ورزشی بوجود آیدکه بتواند آن بعد را در شهر اصفهان پوشش دهد.

وقتی می گوئیم ورزش همگانی همه تصور می کنند که منظور یک ورزش صبحگاهی است که همه بیایند در پارک ورزش کنند، ولی کل فعالیت های ورزشی که می تواند حتی در قالب رشته های ورزشی باشد ولی به دنبال قهرمانی نیست. مثلا برای سلامتی در پارک فوتبال بازی می کنند که این قهرمانی نیست و باید یک متولی داشته باشد و این کار را در نیاز شهرداری ها انجام می دهند. به همین دلیل سازمان ورزش در تقریبا آخرین ماه های سال ۱۳۹۴ رسما تایید و ابلاغ شد.

البته بنده این سازمان را در مردادماه ۹۴ تحویل گرفتم ولی در همان زمان هم سعی کردیم شخصیت حقیقی و حقوقی را ایجاد کنیم و بعد از آن هم در مسیر و روندی قرار داریم که برنامه و اهداف خود را پیگیری می کنیم.

 مشکلاتی که بر سر ریاست این سازمان بود، حل شده است؟

در ۹ ماه گذشته مشکلات از تب و تاب گذشته افتاد و وقتی که ما شکل سازمانی به آن دادیم تقریبا محور ورزش سازمان ما شده است و مسئولیت اجتماعی نیز مشخص شده است. خوشبختانه ما حقوقی و قانونی کار می کنیم و هیچ گونه مشکلاتی از این دست نداشتیم.

 بحثی که در هیئت های ورزشی مطرح است حمایت معنوی بوده، آیا سازمان شما از هیئت های ورزشی حمایت معنوی می کند؟

ما به صورت ۱۰۰درصد از تمام کسانی که به نوعی قهرمان شده اند، و یا خدمات ورزشی خاصی که برای مردم اهمیت داشته انجام داده اند طی مناسبت هایی دعوت گرفته ایم. برای نمونه در سال های گذشته صحبتی از پیشکسوتان ورزشی نبود ولی اکنون ما در سازمان انجمن حمایت از پیشکسوتان را داریم و دفتری در مکان مناسب برای آنها تعبیه کرده ایم.

چندین بار برای این عزیزان مراسم و برنامه داشته ایم که آخرین مورد جشنواره جلوه های قهرمانی در دیار پهلوانان بود که هفت شب در مجموعه ورزشی آبشار بزرگان تمامی رشته های ورزشی را دعوت گرفتیم. گذر تاریخ ورزش که ما درست کردیم و اسم عزیزانی که بالای پنجاه سال سن داشتند نامشان منقش شد تا برای آیندگان به یادگار بماند.

این ها نمونه هایی هستند که زیاد انجام شده است. برای جانبازان، خانواده معزز شهداء و برای کسانی که بیماری های خاص داشتند مانند انجمن اوتیسم، انجمن ام اس، انجمن بیماران سرطانی امام رضا(ع) و سیدالشهدا(ع). این موارد کارهایی است که در کنار فعالیت ها و اهداف خود سازمان در حال انجام بوده. حمایت از مساجد و کانون های فرهنگی هم در دستور کار ما بود. کسی که بخواهد یک کار فرهنگی در زمینه ورزش انجام دهد و به ما مراجعه کند دست رد به سینه اش نمی زنیم.

 تعامل خوبی با هیئت های ورزشی دارید؟

بله. خدا را شکر ما با همه هیئت های ورزشی تعامل خوبی داریم.

 در شهرداری های شهرهای دیگر تیم داری در سطح حرفه ای وجود دارد، شما نیز چنین سرمایه گذاری هایی دارید؟

خیر، مصوبه وزارت کشور مشخص شده که شهرداری ها باید از تیم داری کنار بکشند ولی شهرداری هایی که قبلا برای این کار مجوز گرفته اند فرصتی دارند که تا پایان سال ۹۵ تکلیف خود را مشخص کنند.

ضمن اینکه ما فراموش نکنیم پولی که در اختیار ماست، ریال ریالش از دست مردم گرفته شده و حق این نیست که این پول صرف تعداد ۲۰ نفر شود، بلکه باید برای خود مردم خرج شود. بنابراین ما در اصفهان بنا را بر این گذاشتیم که مطلقا وارد بحث های تیم داری نشویم البته گاهی حمایت می کنیم از کسانی که نخبگان ورزش هستند و یا هیئت های ورزشی مثلا کمک های سخت افزاری را می کنیم. ما یک سازمان خدماتی هستیم و نمی توانیم در این زمینه ها وارد شویم.

 پس شما حرفه ای ستیز نیستید؟

خیر، در بودجه سال ۹۵ مبلغی مشخص شده تا اگر قهرمان ملی داریم که می خواهد در مسابقات شرکت کند از او حمایت کنیم.

 با این صحبت در سال ۹۵ حمایت شما از نخبگان بیشتر خواهد شد؟

صد در صد. چون از این زمان مجرای قانونی پیدا کرده است. قبلا بودجه بسته شده بود ولی در سال ۹۵ خود ما دخالت و سهم این کار را مشخص کردیم.

الآن ورزش همگانی ما علمی است یا نه؟

تا به علمی بودن این موضوع برسیم زمان لازم است. فراموش نکنید ورزش همگانی ما یک بعد تجربی داشته است. مثلا پایگاه های ورزش صبحگاهی یا عصر گاهی افرادی که به نوعی بازنشسته شده بودند یا بازاریانی که مراجعه می کردند، این ها آرام آرام یک نفر مو سفید می شد و در وسط قرار می گرفت و همین ها مربی شدند.

ما زمانی می توانیم ادعا کنیم که ورزش همگانی علمی شده است که از بین فارغ التحصیلان رشته تربیت بدنی به ویژه فیزیولوژیست های ورزشی فراخوانی برگزار کنیم و تعدادی مربی آقا و خانوم بگیریم و با عقد قرارداد بخواهیم در پایگاه ها کار علمی بکنیم.

در حوزه های دیگر ورزش که بیشتر حوزه برنامه نویسی است بله، یعنی ما ادعا داریم که در حوزه برنامه نویسی ورزش همگانی سازمان ورزش حرفی برای گفتن دارد. معاونت طرح و برنامه داریم که در آن تمام اندیشمندان حوزه ورزش از آموزش و پرورش تا دانشگاه ها و هیئت ها همه دعوت می شوند و کار علمی می کنند که خروجی آن هم یک ماهنامه ای است به نام اصفهان پویا که الکترونیک است و هر ماه مطالب علمی دارد.

سازمان ما سازمانی است که بر اساس شهرداری اصفهان کاملا برنامه محور است و چارت فعالیتی دارد، سرفصل برنامه مشخص شده و برای کوچکترین هزینه از قبل برنامه ریزی شده است.

افق سال ۹۵ سازمان ورزش چیست؟

از نظر شاخص بندی یک بعد و از نظر کیفی بعد دیگری است. از نظر شاخص بندی مثلا اگر ما ۹۳ پایگاه ورزش صبحگاهی و عصرگاهی داشتیم تا پایان سال باید به ۱۷۰ تا ۱۸۰ پایگاه برسانیم. مثلا اولین المپیاد که ما در حال برگزاری آن هستیم و قبلا تحت عنوان جام مولای عرشیان در پنج رشته برگزار شده، الان در ۳۲ رشته ورزشی در حال برگزاری است و نزدیک به ۱۰۰ هزار مخاطب پوشش داده است. این ها برای ما شاخص است. از بعد کیفی هم ما مجبوریم براساس قوانین روز حرکت کنیم، ریالی که قرار است هزینه شود باید خودمان را در معرض پاسخگویی قرار دهیم که مثلا ما که این همایش و یا مسابقات را برگزار کردیم چند نفر مخاطب داشتیم؟ خروجی آن چه بوده است؟ و… .

وقتی ما برای جنبش ورزش و تندرستی وارد مجتمع های مسکونی شدیم لزومی بر انجام آن نبود. ولی ما گفتیم هر مجتمعی که بالای ۵۰ واحد هست ما رایگان تست سلامت می گیریم، به آنها خدمات ورزشی می دهیم، بسته های حمایت ورزشی می دهیم و مربی می دهیم. می توانستیم این کارها را نکنیم و بگوییم اصلا کار ما نیست، یا اتوبوس سلامت که هفته آینده رونمایی می شود به محلات خواهد رفت و از مردم تست سلامتی می گیرد تا کیفیت کارها بالا رود.

در کنار کارهای علمی که ما انجام می دهیم، پروژه نذر ورزش است که اصلا از قبل چنین نذری وجود نداشته است و به شکل های بسیار ساده مثلا فردی قهرمان ملی بوده است و در ماه دو روز از وقت خود را برای محلات فقیرنشین و حاشیه نشین شهر می گذارد تا بچه ها او را ببینند و شاید الگوی جدیدی انتخاب کنند. افرادی وجود دارند که مثلا یک تولیدی دارند که بعدازظهر حیاط آن خالی است و نذر کنند که در اختیار ورزش بگذارند. آموزش و پرورش در پروژه نذر ورزش به ما بسیار کمک کرد. برای اولین بار در تاریخ درب مدارس برای ورزش محلات باز شد. پروژه هایی مانند نذر ورزش جزء کیفیت های کار ما بوده است.

وقتی که جشنواره ای با نام شهر زیبا شهروند سالم با ورزش مخاطب حداکثری با حداقل هزینه ها داریم، در واقع ما از ریخت و پاش کاملا جلوگیری کردیم و برنامه ای اجرا نکردیم که هزینه چند صد میلیونی داشته باشد. این برنامه ها هم جزء شاخص بندی و هم کیفی سازی بوده است.

 مقداری از سازمان فاصله بگیریم و به بحث ورزش بپرداریم. در تمام دنیا اگر در ورزش به یک سطح ملی می رسند و حرفی برای گفتن دارند از ورزش محلات بوده است. شما چه برنامه ایی دارید که حداقل پایه ها و بستر آماده شود تا رشد کنند؟

به هر حال ویترین ورزش مسابقه است. ما الآن المپیاد ورزش محلات که عرض کردم با حدود ۱۰۰ هزار مخاطب تا پایان سال انجام می دهیم و ۳۲ رشته ورزشی را پوشش داده یک ویترین است، البته ما بعد قهرمانی را از آن گرفتیم و به همه یادمان المپیاد را خواهیم داد. ما نام مقدس مولای عرشیان و بانوی قدسیان را روی این برنامه گذاشتیم و یادمانی که ما به این ها خواهیم داد عمدتا نمادی از همین دو نام شریف هست.

۵۰ درصد جامعه ما دیده نشده بود و با بحث بانوی قدسیان سعی کردم آن را اضافه کنیم. ما روح نشاط و شادابی و سرزندگی را از طریق ورزش در جامعه ایجاد می کنیم و اگر شب ها در سالن هایی که مسابقات در حال برگزاری است و یا ورزگاه آبشار که مسابقات تکواندو برگزار می شود مراجعه کنید، خواهید دید که مردم جمع شده اند و شادی می کنند، اصلا از خانه خارج شده اند و از کنار رسانه هایی که عمدتا هم رسانه های مخربی است که کار ضد فرهنگی انجام می دهند، دقایقی دور کنیم خودش یکی از رسالت های ماست.

در کنارش ما یک مرکزی راه اندازی کرده ایم به عنوان مرکز پدیده شناسی و استعداد یابی ورزش که این مرکز از همین المپیادها و یا راه های دیگر فعالیت می کند.

مثلا ما به آموزش و پرورش اعلام کرده ایم که ما از دانش آموزان تست می گیریم و به مرکز می آوریم و با تجهیزاتی که آماده کرده ایم تست های تخصصی زیر نظر متخصصین گرفته می شود و بعد نرم افزاری تهیه کردیم که مشخص می کند. مثلا هوش رقابتی این دانش آموز نشان می دهد که می تواند در آینده به یک پدیده تبدیل شود.

ما در سالن های خود حدود ۵۶ مربی که دوره تخصصی کار با مستعدین را گذرانده اند داریم که اصول زیر ساخت مهارت را به آن ها آموزش می دهند و بعد در این فاصله ما مکاتباتی را با هیئت های ورزشی انجام می دهیم که ما این تعداد نفرات را برای مثال در والیبال شناسایی کرده ایم و تست ها نشان می دهد که این ها می توانند افراد مستعدی باشند. از این جا به بعد دیگر رسالت ما نیست چون ما در بعد همگانی هستیم ولی در این حوزه هم که بتوانیم استعدادها را از دل محلات بیرون بکشیم فعالیت داریم.

الآن این کار شروع شده یا در حد برنامه ریزی است؟

بله شروع شده است. همان برنامه نذر ورزش که صحبت کردم ما به جاهای مختلف هر رفتیم و همان جا پدیده ها را شناسایی کردیم و تا این لحظه حدود ۴۰نفر را به مرکز معرفی کرده ایم که اندازه گیری ها و غیره را انجام می دهند. در مرحله اندازه گیری هستیم. اتوبوس سلامتی که گفتم یکی از رسالت هایش این است که اگر فردی را شناسایی کرد به مرکز معرفی کند.

معاونت طرح و برنامه ما خیلی کمک کرده است، مرکزی که تماما علمی بوده و تمام افرادی که آنجا هستند تحصیلات آکادمیک اعم از کارشناسی ارشد و دکتری دارند که خیلی خوب بعد دانشگاهی و آکادمیک ما را تقویت می کنند.

در زمینه تقویت ورزش های بومی اصفهان چه کرده اید؟

تا جایی که توانسته ایم کمک کرده ایم. در قسمت ماسه ای زمین ناژوان را به طور مرتب در اختیار هیئت هندبال قرار داده ایم که خودمان رصد می کنیم و در برگزاری مسابقات به آنها کمک می کنیم. سالن تیراندازی، شمشیربازی و یا کشتی به همین صورت است. ما از نظر سخت افزاری به هر هیئتی که بتوانیم کمک می کنیم.

از نظر نرم افزاری بخشی را می توانیم؛ منابع مالی ما به شدت محدود است و پولی که ما در یک محله برای هزار نفر بتوانیم هزینه کنیم نه خداپسندانه است که برای پنج نفر هزینه کنیم و نه جز رسالت های ما است. ولی سعی می کنیم اگر مثلا در یک محله تیمی لباس نداشته دستور تهیه داده ایم. درصدی همیشه در اختیار مدیر عامل هست برای تصمیم گیری های اینگونه که سعی کرده ایم خداپسندانه انجام دهیم.

بسکتبالی که در زمانی بوده و الان اثری از آن نیست مسابقاتی را با هزینه خودمان برنامه ریزی کرده ایم و به هیئت هم اعلام نمودیم تا پدیده ها شناسایی شوند. ما این کار را برای فوتبال و تکواندو هم انجام داده ایم. سالنی به صورت رایگان در اختیار هیئت تکواندو است تا تمرینات خود را انجام دهند و پدیده ها را شناسایی کنند.

چرا اصفهان در ورزش هایی مثل بسکتبال و ورزش های رزمی که خودش صاحب سبک بود افت کرد؟

اصلی ترین دلیل آن تک بعدی شدن ورزش در جامعه ماست. یعنی ما حتی کشتی و وزنه برداری و برخی رشته های رزمی را فدای فوتبال می کنیم. اصفهانی ها در تکواندو و کاراته حرف برای گفتن داشتند و جهانی بودند. ما فکر می کنیم که فوتبال تخم دو زرده می کند و می تواند گره گشای ما باشد. در حالی که اینطور نیست. درست است مخاطب خاص خودش را دارد ولی ما بایستی آمایش سرزمینی بکنیم.

اصفهان مهد هندبال است، پس چرا در مسابقات لیگ هندبال در هر تیمی دو اصفهانی باشد؟ هشت بازیکن تیم ملی جوانان ما اصفهانی است. چرا خودمان تیم نداریم؟ من نمی گویم مقصر مدیر عامل های باشگاه ها هستند اما باشگاه ها تحت فشار هستند. من فکر می کنم اگر ما آمایش سرزمینی را جدی بگیریم و ببینیم مثلاً اصفهان مستعد چه رشته ای است و روی آن کار شود.

اگر بودجه ای صرف ورزش در یک نهاد تولیدی یا صنعتی می شود انتظار از دو جهت است. اول توسعه سلامتی مردم و دوم گسترش فرهنگ ورزش در جامعه است. آیا گسترش فرهنگ ورزش یعنی این که کل پول را صرف یک تیم ۲۰ نفره بکنیم که میانگین برای هر بازیکن ۵۰۰ میلیون پرداخت بشود و بخاطر طرز کلام و لباس پوشیدن و موی سر منشوری بشوند؟

بعد هم مدیر برنامه بگیرند و با برخی رسانه ها لابی بکنند و سر از باشگاه های بزرگ در بیاورند. متأسفانه مسئولین و فرادستان و تصمیم گیران ما در دولت و مجلس به این مشکل هم دامن می زنند.

 یعنی مشکل از مدیران دولتی ما هم هست؟

البته نمی گویم فقط مشکل از آن هاست. ببینید مثلاً اگر تیم ملی فوتبال ما ببازد فردا در مجلس در این رابطه صحبت می کنند ولی اگر تیم وزنه برداری شکست بخورد برای آن ها اصلاً مهم نیست که چه اتفاقی افتاده است. این نشانه سوگیری در ورزش است. ورزش هایی که هم استعداداهایی دارد و هم مطالبات دارد.

ما سال گذشته یک دوره مسابقات فوتبال چمنی برگزار کردیم. من برای افتتاحیه رفتم و تیم ها ایستاده بودند. ۱۲۶ تیم حاضر بود. بیش از ۸۰ درصد آن ها با لباس سپاهان و ذوب آهن آمده بودند و وقتی که در یک هیئت ورزشی مسابقه ای برگزار می شد یکی از این تیم ها تحت نام این دو باشگاه نبود. حمایت باید عمومی باشد. خون برخی افراد که رنگین تر از بقیه نیست.

 پس شما مشکل اول را موضوع تک بعدی شدن می دانید؟

بله. دومین مشکل این است که امروزه ورزش در جامعه ما دغدغه نیست، بلکه لقلقه است. یعنی فقط حرف ورزش را می زنند. کسی نگران نیست. ورزش را فقط در تیم ملی می بینند. بازی و ورزش و تربتی بدنی تعریف دارند. ما زمانی می توانیم نگران باشیم که تربیت بدنی نگران ما باشد. ذخائر چربی زیر پوست بیش از هفتاد درصد افراد کودکان ما بیش از حد BMI طبیعی است.

چه کسی نگران این مسائل است؟ ساختار اسکلتی بچه خودمان مشکل دارد بعد میلیارد می دهیم که حق پخش مسابقات فلان را با بازیکنان تتو کرده ببینیم. نگران این هستیم که مسابقات کاپ امریکا را ببینیم. هنر است مکه فقط مقداری از این پول ها را خرج این بچه هایی بکنیم که آرزو دارد یک کفش بپوشد و ورزش کند. پس ورزش دغدغه ما نیست. در حقیقت لقلقه ماست.

سومین مشکل ما سرانه ای است که باید برای ورزش باید هزینه بکنیم. ما در اصفهان ۷۰۰ هزار متر مربع فضای ورزشی داریم که این متعلق به همه نهادهاست. از طرفی هم ۲ میلیون و ۱۰۰ هزار نفر جمعیت داریم. یعنی ما در اصفهان برای هر نفر ۳۳ سانتی متر فضای ورزشی داریم که استاندارد عدد ۱.۲ متر را به ما نشان می دهد. هر اسفهانی روزی ۱۰۰ تومان سرانه ورزشی دارد.

مگر ما در روایات از اهمیت ورزش نداریم؟ تفسیر کدام یک را می دانیم؟ پس کجا درست عمل کردیم؟ آن از فضای فیزیکی این هم سرانه و این هم وقت برای ورزش. مردم در اصفهان دو دقیقه صرف ورزش می کنند. هر فرود سه روز در هفته باید ۴۵ دقیقه ورزش کنند.

چهارمین عامل نبود اسناد فرادستی که ضمانت اجرایی داشته باشد. آئین نامه های متفاوت خیلی داریم اما اسنادی با ضمانت اجرایی نداریم. با عرض عذرخواهی از همه مدیران ورزش، وقتی ما افسار ورزش را دست افرادی که در غیر ورزش تحصیل کرده اند بدهیم، تا وقتی که در ورزش پول باشد آن ها باشند و وقتی پول نباشد از آن ها هم خبری نباشد و هیچ گونه تفکری علمی هم پشت این قضایا نباشد روال به همین طور است.

من نمی خواهم بگویم الزاماً کسی که ورزشکار بوده مدیر خوبی است. نه. این را تأیید نمی کنم. ولی بالاخره از جنس این کار باشد و بفهمد که بازیکن در زمین چه می کشد. بداند که اجازه یک ساعت زمین چه معنی ای دارد. متأسافنه مافیای قدرت هر روز جایی است و الآن در ورزش مانده است.

 فسادی که الآن گریبان گیر ورزش است را در چه می بینید؟

بگذارید قبل از بیان بزرگترین فساد یک آسیب شناسی بکنیم. من پیشنهاد میکنم قبل از نام تمامی باشگاه کلمه «فرهنگی» را بردارند. یعنی چیزی که نیست فرهنگی ورزشی است. فرهنگی یعنی این که فرد بر اساس ساختار و شاکله حرکت می کند و فرهنگ جامعه را معرفی می کند. برای مثال بازوی تتو شده بازیکن فرهنگ ماست؟ وقتی موهای بازیکن مانند خروس است این بیانگر فرهنگ ماست؟ تکلیف این باید روشن شود که فرهنگ یعنی چه. حتی اگر ما روی یک توپ برای دوست خودمان نوشتیم یعنی ضدفرهنگ. دومین مسئله این است که اگر گفتیم فرهنگ، ببینیم که ورزش به ذاته فرهنگ است یا عاملی برای ترویج و گسترش فرهنگ است. اگر دومی درست باشد که همین هم هست، باید تمام کسانی که در این زمینه وارد می شوند، اعم از تلویزیون ما که با برنامه ۹۰ مردم را به جان هم می اندازد و پشت تلفن فحاشی می شود تکلیفش را با فرهنگ باید روشن کند تا روزنامه ای که هر روز یک طرفی است باید تکلیفش را با فرهنگ معلوم بکند. ما وقتی گفتیم که می خواهیم با ورزش در راستای گسترش مبانی فرهنگی حرکت کنیم، این درست می شود به شرط هایی که باید رعایت شوند.

یکی از مسائلی که در حوزه فرهنگی باید دغدغه ما باشد این است که ما به هر جال یک اسطوره هایی در جامعه داریم که فرهنگ ما شدند. مثل شهید غازی که توپخانه سپاه را راه اندازی کرده است. به من بگوئید که امثال شهید غازی کجای این ورزش هستند؟ ما فکر می کنیم پهلوانی فقط در زورخانه هاست در حالی که این تصور غلط است. شما فوتبال بازی کنید و پهلوان باشید.

به خاطر یک سوت غلط چه فحاشی ها که به داور نمی کنیم، کجای این پهلوانی است؟ راحت تر بگویم. برخی ها می خواهد خوششان بیاید می خواهد بدشان بیاید، این حقیقتی است که فساد در ورزش که برخی ها دادش را زدند چه بخواهیم و چه نخواهیم هست. نمی گوئیم همه جا هست اما هست. کجا ممکن است ۳.۵ میلیارد جمعیت را پای فینال جام جهانی بنشانی؟ در ایران خودمان هم همینطور است که مسابقات والیبال تیم ملی ما نمونه بارز آن است. این جایگاه ورزش است. کدام پدیده اجتماعی اینگونه است؟ فساد در این سیتم که انقدر برجسته شده و توسط مردم رصد می شود بد است.

شهید باهنر می گوید دکمه کت معلم هم معلم است. کسی به جامعه ورزش می آید باید بداند که چیزی به نام کسوت وجود دارد. یک روز هم که دیرتر آمده باشی حق راه و احترام دارد. این موضوعات مرده است. دیگر زنده نیست. ما از ورزش ارزشی دور هستیم. یک جمله می خواهم بگویم که شعاری نیست. «ورزشکاری که با توپ بیشتر از قرآن آشناست باخته است».

کشور ما جمهوری اسلامی است. وقتی این دو کلمه با هم ترکیب شده بنابراین همه چیز ما باید بر اساس این ارزش ها باشد. کدام مسابقه ورزشی موقع اذان تعطیل شد؟ در کدام چمن نماز برگزار شد یا حداقل تنظیم کردند که به اذان نخورد؟ این فرهنگ کجاست؟ الزاماً نمی گویم که تعطیل کنند. می خواهم بگویم که وقتی صحبت از فرهنگ کردیم خیلی نکات ریزی را در بر می گیرد. خرده فرهنگ ها خیلی مهم هستند.

از دیدگاه شما ورزش چگونه می تواند در اقتصاد مقاومتی وارد شود؟

بگذارید در ابتدا من کلمه اقتصاد مقاومتی را ترجمه بکنم. اقتصاد مقاومتی نصف کردن هزینه ها نیست. بلکه بهینه سازی هزینه هاست. ما اگر بودجه جایی را کم کردیم این معنی اقتصاد مقاومتی نیست. اصلاً این نیست. یعنی اینکه پاسخگوی پولی که می گیریم باشیم و بهینه خرج کنیم. برخی در این ورزش ثانیه ای پول می گیرند. فردی در ممکلت ما باید برای ۳۰ هزار تومان عرق جبین بریزد آن طرف هم فردی در هتل بخوابد تا وقت تمرین فرا برسید بعد هم اتومبیل برای رساندن بازیکن بیاید درب هتل و تغذیه و ماساژور هم جدا و ثانیه ای پول بگیرد. این اقتصاد مقاومتی نیست.

در عمل به اقتصاد مقاومتی باید برگردیم یه این که ببنیم این بیت المال چگونه هزینه شده است. اقتصاد مقاومتی یعنی این که توپ ورزشی را بعد از بازی خشک بکنیم و در جای خوبی نگهداری کنیم و ۱۰ روز بیشتر کار کند. برای اقتصاد مقاومتی در ورزش خیلی حرف است.

 اگر بخواهیم مقیاس بگیریم که صنعت ورزش با اقتصاد مقاومتی چه بعدی نسبت به هم دارند، چگونه است؟ مثلاً کره در تکواندو مربی صادر می کند یا اقدامات مشابه. ما چقدر در این زمینه ها کار کردیم؟

ما یک بازیکن را تشویق کردیم و روزنامه و تماشاچی بازیکن را بزرگ جلوه دادند و لژیونر شد. چه سودی از آن به این مردم و کشور برگشت؟ از مالیات هم فرار می کند. یک واقعیتی است که نباید فراموش کنیم؛ انسان باید اول واقع نگر باشد بعد ایده پردازی کند. در مدیریت منطقی وجود دارد که می گوید وضع را استخراج کنیم و وضع را ببینیم بعد ببینیم در کدام مکان جواب می دهد و آمایش سرزمینی کنیم سپس بازبینی کنیم. کار در صورتی درست است که بتوانیم برای آن فرآیند درست کنیم.

ما برای ورزش فکر نمی کنیم و منتظریم که فقط طرح بیاید. وقتی که طرح می آید طرح یا باید آزمایشی اجرا کنند و بازبینی شود و بعد قابل اجرا بشود. ما فقط طرح را اجرا می کنیم و اصلاً خبری از پایلوت و بازنگری نیست.

در پایان این گفتگو چند کلمه مطرح می کنیم، اولین چیزی که به ذهنتان می رسد را بگوئید:

سنتر(بسکتبال): تاکسی خالی

جمالی نژاد: خوش فکر، خلاق و آینده دار

رسانه های اصفهان: متفاوت

اداره کل ورزش و جوانان: متولی اصلی امر ورزش

ورزشگاه نقش جهان: سرمایه گذاری برای آینده، بدون در نظر گرفتن نیاز حال

المپیک ریو: فرصتی برای نشان دادن کشور از طریق ورزش

سپاهان: تیم قدیمی ریشه دار و امید مردم اصفهان

باوُرمَن: مربی خوش فکر و جوان گرا

ذوب آهن: اصیل، مردمی و مدیرانه

قهرمان ورزشی شما(الگوی ورزشی شما): الآن امینی(امینی، شناگر جانباز)

گارد رأس: مغز متفکر و بازی ساز

رسول جزینی: دلسوز ورزش اصفهان و همراه با نیازمندان

انتهای پیام/