زباله ها بمب های ساعتی در دست ما/شهر ما، خانه ما شعاری بی کاربرد برای قانونمند نشان دادن ما

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی، شهر ما، خانه ما هم شعاری بیش نیست، برای مواقع ضروری، وقت های که مجبوریم خود را قانونمند نشان دهیم و یا حرکت یک نفر مانند ما که بمب ساعتی را در خیابان، جوی، جنگل، کوه و دشت رها می کند؛ را بد جلوه دهیم.

در مواقع ضروری تر هم خود را با فرهنگ و اصیل نشان می دهیم، آدمهای که 2500 سال فرهنگ و تمدن داریم! اما پای زباله ای کوچک و ریز که به میان می آید دیگر کار از کار گذشته و آن را هرچقدر کوچک و مخرب و یا بزرگ و قابل بازیافت باشد بر زمین می کوبیم و با سرعت دور می شویم.

مسئولان همواره بد بوده و هستند، چرا که برای نظافت شهر ما هیچ کاری نمی کنند! ولی در کشورهای اروپایی و آمریکایی یک زباله کوچک هم نمی بینی! اینها سخنان ماست، سخنان افرادی که حتی تمایل ندارند زباله تولیدی توسط خود را مدتی نگه دارند تا به نزدیک ترین جایگاه استقرار سطل زباله برسند.

یکی از عمده تفریحات ما ایرانی ها رفتن به دل طبیعت است، زمان زیادی هم برای خوشگذارانی هرچه تمام تر در تنها سرگرمی و تفریح خود سپری می کنیم، و در انتها تمام زباله های تولیدی را در دل طبیعت رها می کنیم.

با تمام تبلیغاتی که می شود و با وجودی که همه می دانیم که هر زباله رها شده در دل طبیعت نیاز به زمان زیادی برای تجزیه شدن دارد اما بازهم زباله ها را در طبیعت رها می کنیم، حتی در خیابان ها هم که قدم می نهیم زباله تنها خیری است که از ما به اطراف می رسد و شرش دامان طبیعت را می گیرد.

زباله ریزی در طبیعت تبدیل به بزرگترین عادت و رفتار ما شده است، همه ما به خوبی می دانیم به عنوان شهروندان یک شهر باید خیابان ها و کوچه های شهری را که در آن زندگی می کنیم مانند خانه خود بدانیم و شاید کمترین کاری که از دستمان برمی آید هم این باشد که چهره شهرمان را با انداختن زباله روی زمین نازیبا نکنیم، اما خیلی از ما در این زمینه کوتاهی می کنیم.

در این زمینه نیاز به فرهنگسازی و تغییر عادت است، چرا که تا زمانی که فرهنگ عمومی اصلاح نشود، وضع قوانین هر چند گران مایه هم باشد تاثیر زیادی ندارد.

برخورد با افرادی که در طبیعت زباله های خود را رها می کنند شاید در نظر بسیاری از شهروندان ساده و کم اهمیت به نظر برسد، اما در بسیاری از کشورها جریمه ریختن زباله در سطح شهر آنقدر سنگین است که اگر آن دسته از معدود شهروندان متخلف ما در آنجا زندگی می کردند شاید مجبور بودند بابت پرتاب کردن زباله در سطح شهر بخش قابل توجهی از حقوق شان را بپردازند.

متاسفانه در نتیجه عادت های بد و تخریبی برخی از ما شهرها و خیابان های کشور چهره و سیمای خود را از دست داده و ظاهری نامناسب به خود گرفته که همین ظاهر نازیبا منجر به دفع توریست و مسافر شده است، چرا که کسی که تجربه تلخی دارد هرگز به شهر ما مسافرت نمی کند و به دوستانش هم توصیه چنین سفری نمی کند.

برخی از ما عادت به تخریب داریم بدون اینکه حتی باور داشته باشیم کاری که انجام می دهیم مخرب و نامناسب است، چرا که هر زباله ای که رها می شود، زمان زیادی برای جمع آوری میخواهد و اگر این زباله از دید رفته گران طبیعت پنهان بماند 300 سال زمان برای تجزیه می خواهد، حتی ممکن است پرندگان و حیوانات گرسنه و سرگردان هم به جای غذا از آن استفاده کنند و در نهایت مرگشان فرا برسد.

این هنجارشکنی برای خیلی از ما تبدیل به عادت شده و جزء رفتار و اخلاق روزانه ما شده است، در حقیقت ریختن زباله در معابر یکی از معضلات بسیار مهم بهداشتی و اخلاقی است که علاوه بر جمع آوری سخت و دشوارش، موجب رنجش دیگران و نادیده انگاشتن حقوق شهروندی می‌شود.

هزینه ای هم که جمع آوری این زباله ها بر کشور تحمیل می کند بی نهایت زیاد است چرا که جمع آوری صحیح پسماندها هم به خودی خود نیاز به عمر نوح، صبر ایوب و گنج قارون دارد.

هرچند لازم است که در این مورد هم مسئولان شهرداری کمی تلاش بیشتر داشته باشند و در نهایت با صرف هزینه ای مناسب یکبار و برای همیشه مشکل زباله ها را حل کنند و با فرهنگسازی مناسب و اقدامات لازم برای تفکیک زباله از مبدا تلاش کنند و مردم را هم ترغیب به نینداختن زباله در خیابان ها کنند.

انتهای پیام/