توهم سایه جنگ و معیشتی که همچنان نیست!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از ائل،سخنان روزهای اخیر رئیس جمهور و بالاخص موارد مطرح شده در گفتگوی زنده تلویزیونی با مردم، تنها و تنها یک نکته را می رساند و آن اینکه دولت و رئیس جمهور قصد تغییر و اصلاح مسیر و روش را ندارند و ترجیح می دهند  علی رغم موارد و تناقضاتی خاص در گفتار و رفتار و نتایج پدیدار شده بر اساس این دو  که در ادامه خواهد آمد، در مسیر خود، بی هیچ تغییری حرکت کنند و صرفا در تبلیغات و گفتار به توجیه، فرافکنی و فرار رو به جلو ، توامان بپردازند تا روز موعود(یعنی انتخابات 96) فرا رسد. جدا از روز موعود که بحث فراوانی دارد بیشتر باید به تناقضات گفتاری و رفتاری و چرایی عدم تمایل به اصلاح پرداخت.

برجام تنهاترین دست آورد دولت تدبیر و امید است که خود رئیس جمهور نیز بدان اذعان دارد، از ابتدای روزی که روحانی قصد پاستور کرده بود، مذاکره با آمریکا و ایجاد و تبلیغ دوقطبی موهوم معیشت و هسته ای در دستورکار بود، معیشت نیز در سالهای منتهی به انتخابات یک دغدغه و  چالش اساسی برای مردم بود، زیرا تورم حاصل از تحریم و عدم تدبیر و مدیریت داخلی و برخی دستهای پشت پرده، این مساله را تبدیل به مشکلی اساسی برای اجتماع ایرانی کرده بود، زمانی که روحانی به عنوان مهره هاشمی وارد پازل انتخابات شد، سعی کرد با دوقطبی مذکور به افکار عمومی القا کند که با مذاکره مستقیم با کدخدا می توان  مشکل معیشت مردم را در 100 روز و 1000 روز  حل کرد، بر همین اساس و برخی تحرکات دیگر مهره های هاشمی در پازل انتخابات، اکثریت  50 و اندی درصدی به روش روحانی آری گفتند تا شاید از این چالش رهایی یابند، اما روزگار گذشت و پس از دوسال و اندی، برجامی حاصل شد که اکنون پس از شش ماه از اجرای آن و علی رغم هزینه های گزاف و امتیازات خاص واگذار شده، عملا به گفته خود دولتی ها خبری از لغو تحریم ها در عمل نیست و صرفا غرب ترجیح داده آب باریکه هایی را در برابر امتیازات در اختیار دولت تدبیر و امید قرار دهد تا شاید دچار یاس صددرصدی از تعامل با غرب نشود.

اکنون در آغاز چهارمین سال ریاست جمهوری روحانی، او نه از لغو کامل تحریم ها و نه از بهبود معیشت و وعده های آنچنانی می گوید، بلکه رئیس دولت راست گویان از سایه جنگی موهوم می گوید که با برجام از سر کشور دور کرده و از عزت و استقلالی می گوید که آورده برجام نافرجام است. این یعنی شاید روحانی نخواهد و یا نتواند به زبان بیاورد ولی او با زبان بی زبانی از عدم امکان  تحقق وعده هایش آن هم پس از سه سال خبر می دهد،  اما او با یک غرور  خاص همچنان سعی می کند وعده بهبود  در آینده را برای مردم ترسیم کند تا شاید بتواند دل گروهی را با خود همراه کند. 

آنچه اکنون برای همه همچون آفتاب تابان برجام  مشخص است، نتیجه اعتماد به غرب و آمریکاست که دولت روحانی آن را آزمود و هیچ نیافت و نه اعتماد این سالهای روحانی که تجربه سقوط مرسی رئیس جمهور مصر و کودتای اخیر ترکیه نیز نمونه  هایی واضح از همان آزمودن اعتماد به غرب و آمریکا بود که اکنون در برابر چشمان روحانی است، اما زمانی که رئیس جمهور باز بر طبل اجبار بر اعتماد و تعامل  به غرب امریکا(بخوانید شیطان بزرگ) می کوبد و اذعان می کند که با شعارهای توخالی نمی توان در برابر غرب ایستاد، نشان از یک لجاجت خاص برای ادامه مسیر دارد، گویا آب باریکه های حاصل از امتیازات گزاف هسته ای به مذاق  خوش آمده  و تمایل به برجام 2 و 3 در حال شدت گرفتن است .

سه حالت بیشتر را نمی توان تصور کرد، یا روحانی همین مسیر را ادامه خواهد داد که این مسیر صرفا افزایش نارضایتی از او را به دنبال خواهد داشت و در این صورت او مصاف سختی با رقبای خود در 96 خواهد داشت که به احتمالی نیز مغلوب خواهد شد، در حالت بعدی او می تواند با صراحت به اشتباه خود در خصوص اعتماد به غرب اعتراف و مسیر دولت را براساس شعار سال تغییر دهد  و اعتماد مردم را با صداقت و عملکرد بدست آورد، در حالت سوم احتمال دارد آمریکا و غرب برای ادامه روند تغییر و استحاله در انقلاب اسلامی امتیازاتی خاص در زمینه برجام واگذار کند تا صفحه دوباره به نفع اصلاح طلبان و لیبرال مسلک ها بچرخد، اما این نیز بستگی به رئیس جمهور بعدی امریکا دارد.

در هر حال روحانی در سال آخر ریاست جمهوری خود با چالش اساسی اعتماد افکار عمومی به لحاظ عدم ملموس بودن اجرای وعده ها مواجه است و این پاشنه آشیل اساسی او برای ادامه قدرت است، گرچه او سعی دارد با ایجاد دوقطبی های خاص اجتماعی در مسائلی همچون کنسرت، حجاب، شبکه های اجتماعی و ... این چالش را پوشش دهد، اما به نظر می رسد دوقطبی اصلی انتخابات 96 دوقطبی فقر و غنا باشد که در این صورت روحانی دیگر رای طیف خاصی از رای 92 خود را از دست داده است.