صندلی خالی نداریم حاجی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانامحمد مایلی کهن همچنان  می کوبد و جلو می رود  بدون اینکه سعی کند  تحلیل درستی از فضای پیرامونش داشته باشد و بداند که حرف قبلی اش خریداری داشته تا گام بعدی را ببدارد یا نه.  او مدام روی حرف های قبلی اش  تاکید دارد و تکرارش می کند بدون آنکه بپذیرد گوش شنوایی برای شنیدن حرف هایش پیدا نخواهد .مایلی کهن از مدیریت رویانیان،مربیگری  دایی و همه چیز و همه کس انتقاد می کند.او به  انتخاب مدیران برای مدیریت پرسپولیس نقد دارد  و عملکرد آنها را زیر سوال می برد  و به همه می تازد تا در نهایت  به این جمله برسد که خودش شایسته ترین فرد برای هدایت پرسپولیس  است و تنها با تز مدیریتی و مربیگری او تیم محبوبش می تواند گام در راه موفقیت بردارد.کما اینکه  یک بار در مصاحبه ای طاقت نیاورد و صراحتا به این جمله اشاره کرد که « در پرسپولیس همه مربیگری را تجربه کردند،یک بار هم هدایت این تیم را به من بدهند».

مشکل درست همین جاست.جایی که مایلی کهن فکر می کند هنوز می تواند گزینه مناسبی برای هدایت پرسپولیس و رساندن این تیم به جایگاه واقعی اش باشد  وگرنه چه دلیلی دارد او بیشتر از تمام  پرسپولیسی های قدیمی مصاحبه کند و به زمین و زمان معترض شود که چرا فلانی آمد و فلانی رفت؟چرا این اتفاق افتاد و آن اتفاق رخ نداد؟چرا به فلانی آنقدر پول دادند و به آن یکی کمتر؟چرا  فلان مدیر در این مورد به خصوص اینگونه عمل  نکرد  و در مورد دیگر پا پیش نگذاشت؟

مایلی کهن این همه حرف می زند تا  سرمربیگری پرسپولیس را از بقال سر کوچه بگیرند و به او بدهندچرا که  فکر می کند چون سابقه  پرسپولیسی بودنش از علی دایی بیشتر است و احتمالا بیشتر از او می تواند برای تیم محبوبش دل بسوزاند پس حتما موفق تر از او خواهد بود و این تیم و هوادارانش را به آرزوهایشان می رساند.

حاجی مایلی اما اشتباه می کند .حتی اگر برخی نقدهای او دلسوزانه  و درست باشد اما  طبیعی است که برای سرمربیگری پرسپولیس آنقدر که باید  رای نیاورد.شاید مایلی نداند اما تعداد طرفداران او حتی از علی دایی هم کمتر است.شاید هیچ کس  موفقیت سال 96 را یادش نیاید چون آن موفینقطه پررنگ کارنامه مربیگری اش پشت تلی از مصاحبه ها ،اعتراض ها ،حمایت های ضد مردمی و نق زدن های این چند سال پنهان شده است و حالا در مصاحبه های او بیشتر از اینکه وجه دلسوزانه اش بارز باشد غر زدن ها نمایان می شود و البته به غیر از خود رسانه ها برای ورود به تیرتهای درشت صفحه اول در بین مردم و هواداران پرسپولیس خریدار و شنونده ای ندارد.

مایلی کهن رک گوست و دلسوز اما چه کسی گفته که صداقت و دلسوزی  زمینه مناسبی برای موفقیت در تیم بزرگی مثل پرسپولیس خواهد بود؟چطور باید  به دانش فنی  حاجی دل بست وقتی او در تمام سال های اخیر چیی جز ناکامی درو نکرده آن هم در تیم هایی سطح پائین تر از پرسپولیس؟

چطور مایلی کهن قرارداد سه ساله با دایی را زیر سوال می برد و می گوید در هیچ جای دنیا حتی با گواردیولای محبوب هم قرارداد سه ساله نمی بندند اما حتما او می داند که تعیین تکلیف برای تیم نابسامانی مثل پرسپولیس اتفاق بدی نیست ( حتی اگر دایی مربی خوبی نباشد) و قراردادهای بلند مدت با مربیان  بزرگ را در دنیا دیده  اما حالا که نوبت به دشمن اوست این رویه نامتعارفی در دنیا به حساب می آید؟آیا مایلی کهن که حالا از یحیی گل محمدی و استیلی  حمایت می کند در زمان حضور آنها روی نیمکت از آنها حمایت می کرد یا حالا می خواهد از این دو مربی در مقتابل بتی مقابل  دشمن شماره یکش استفاده کند؟اصلا یادتان می آید مایلی در دوره ای پشتیبان باشگاه  یا سرمربی پرسپولیس باشد؟

مایلی کهن راست می گوید.او سابقه  پر و پیمانی  در پرسپولیس دارد و شاید بسیاری از نقدهایش به علی دایی،رویانیان و بازیکنان پرسپولیس وارد باشد اما همه اینها وقتی خوب  و شنیدنی خواهد بود که  او خود را لایق ترین فرد برای هدایت پرسپولیس نداند  و برای رهایی  باشگاه محبوش از مشکلات به شیوه خودش نسخه نپیچد چرا که میزان مقبولیتش  نزد هوادار و اهالی فوتبال آنقدر نیست که حرف هایش را به جان بخرند و به گوش بسپارند.
شاید وقت آن رسیده که حاجی کمی ریلکس باشد و در شمال از هوای سالم لذت ببرد.شاید وقتش رسیده که مایلی  دست از سر پرسپولیس بردارد و دنبال هدایت تیمی دیگر در فوتبال ایران باشد.اینطوری شاید گوشه ای ازآن موفیت هایش یادمان بماند  و به خاطر اتفاقات خوبی که زمانی رقم زده بود هر وقت که مصاحبه ای کرد  حرف های دلسوزانه اش را با جان دل بشنویم.

انتهای خبر