به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از زیتون، فیش های حقوقی نجومی و فساد های مالی که در این چند ماه گذشته بر ملا شده و با واکنشها و البته حمایتهای در لفافه عده ای همراه شد، برخوردهای متفاوت، حزبی و جناحی با مفاسد را نمایان تر از گذشته کرد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, زیتون,زمانی که دارنده فیش نجومی را بر خلاف میل و تنها به خاطر افکار عمومی از جایگاهی برکنار و به مسئولیت دیگری می گماریم معنا دار است و یا در جلسه تودیع و برکناریش به خاطر فیش نا متعارف و خیانت به بیت المال او را امانت دار و ذخیره نظام معرفی کنی همین خواهد شد که هست.
,در ایامی که کم کم دیگر به همه چیز و همه کس رنگ و بوی سیاسی می بندند، از مبارزه با فسادش گرفته تا چیزهای دیگر، حال اخلاق را هم سیاسی کرده اند. عادت کرده ایم به سخنوری و سخنرانی و بازی با کلمات و عبارات، رسم برخی مدیران ما همین شده است. آنها وظیفه دارند چشم بسته دفاع کنند از آنچه که خود هم میدانند چیزی در آن نیست. وظیفه دارند کلماتی را بر زبان بیاورند که خود به آن اعتقاد ندارند و عامل به آن نیستند. امروز دیگر همه چیزمان سیاسی شده است، انصاف و صداقت غریبترین واژه در ادبیاتمان است. البته به آخر جمله هایمان همین واژه های صداقت و انصاف را هم گره می زنیم تا مردم بشتر باورشان شود که الکی نمی گوییم.
,هر تریبونی که به دست عده ای می رسد که صد البته به شکر دولت فخیمه این تریبون ها زیاد تر از همیشه شده است، آن را بلندگویی می کنند برای اثبات توهم پردازی هایشان، آخر سر کسی هم نیست یقه مدیری را بگیرد و بپرسد که گفته ها و ادعاهایت را اثبات کن و یا سوال کند به پند و اندرزهایی که پشت تریبون بر زبان آوردی چقدر خود عاملی؟ درد کشور همین است، چنان با جملات و کلمات عرفانی دم از اخلاق می زنند که ندانی و نشناسی فکر می کنی آیتی از آیات خداوند است که بر زمین نازل شده و سخنانش را باور نکنی گناه کبیره که هیچ، قعر دوزخ در انتظارت است.
,بعضی مدیران از اخلاق و دوری از تخریب و اتهام و هزار و یک کلمات و جملات زیبا سخن می گویند. البته که نباید تخریب کرد، البته که همدلی و همراهی باید داشت، اخلاق و ادب یقینا که صفت پسندیده و نیکی است، این موضوعات بر کسی پوشیده نیست. گذشته از اینکه فرق بین نقد و تخریب را باید دانست، اما باید نگاه کرد خود چقدر عاملیم، اخلاق و ادب فقط برای عده خاصی است؟ این که نمی شود خود هرگونه اتهام مالی و اخلاقی به دیگران و مدیران پیش تر از خودت بزنی و بعد پشت واژه اخلاق و انصاف سنگر بگیری. این که نمی شود خود برای آن شخص سخنرانی که فحاشی کردن و اتهام زنی ها و سخنرانی های هنجارشکنانه اش اظهر من الشمس بوده است خودرو تشریفات برای استقبالش بفرستی و فرش قرمز زیر پایش پهن کنی و روسای دانشگاه را هم به خط کنی برای استقبال از او و سپس از توجه به سخنرانان در دانشگاهها و جلوگیری از توهین کردن سخن به میان آوری.
,عده ای عادت کرده اند کسانی را که علاقه مند به آنها هستند را به اسلام و انقلاب و نظام گره بزنند و با ایجاد خطوط قرمز های کذایی حق انتقاد را هم از مردم بگیرند. این که نمی شود بعد از گذشت سه سال از عمر دولت و چندین ماه از برجام و توافق، کسی حاضر به پاسخ گویی نیست و اگر انتقادی هم به زبان کسی آید چنان سب و لعنش می کنند که انگار کدام معصیت کبیره ای را مرتکب شده است، هلوکاستی برای خود ساخته اند.
,می گویند تضعیف دولت تضعیف نظام است. باید گفت این سخن به گزافه نیست، اما باید حقیقت را کامل گفت، آنچه دولت و البته نظام را تضعیف می کند، نقد و مخالفت با دولت نیست، همین دریافتی ها و فیشهای نجومی مدیران دولتی و وزرای مولتی میلیاردی و صد البته دفاع از آنهاست که موجبات تضعیف را فراهم می آورد، آری اعتماد سوزی بزرگترین عامل تضعیف است.
,گذشته از این مباحث باید به حضرات روشنفکر نما گفت اگر تضعیف دولت را تضعیف نظام می دانید و رای مردم را دال بر مشروعیت دولت می شمارید، چرا خود عمل نکرده اید؟ مگر تنها دولت تدبیر است که با رای مردم انتخاب شده است و زیر سایه نظام اسلامی قرار دارد. مگر در دولتهای قبلی مردم رای نداده بودند و یا دولت قبلی داعشی و تکفیری بود؟
,چرا زمانی که بزرگترین تهمت ها و توهین ها را در گرماگرم انتخابات از تریبون همین دانشگاهها به شورای نگهبان و ذخایر انقلاب، «منظور ذخایر واقعی نظام و انقلاب نه صفدر حسینی ها و ابن الوقتها» کردند، مهر خاموشی بر دهان زده بودید؟ چرا در انتخابات سال 88 که هم قطارانتان بزرگترین تهمت ها را نه به دولت که امروز تضعیف آن را تضعیف نظام می دانید، بلکه به خود نظام و انقلاب زدند زبان در کام گرفته بودید؟ نظام اگر مهم است همیشه مهم است، نظام در اختیار دولت تدبیر که نیست از آن استفاده ابزاری در مقابل منتقدان و مخالفانمان کنیم. اگر توهین و تهمت و تخریب بد است، همیشه باید بد باشد. “لَا یُؤْمِنُ أَحَدُکُمْ حَتَّى یُحِبَّ لِأَخِیهِ مَا یُحِبُّ لِنَفْسِهِ”
,برخورد گزینشی و سلیقه ای با موضوعات، از سخنرانان و صحبتهای جنجالی و چالشی گرفته تا فساد و اخلاق و هر موضوع دیگر یعنی نفاق، اگر مدیران خود به آنچه از زبانشانان جاری می شود عامل نباشند، مردم بی اعتماد خواهند شد، "شُکرُ المُنافِقِ لا یَتَجاوَزُ لِسانَهُ" تنها به سخنرانی و جملات زیبا نیست باید عمل کرد.
,انتهای پیام/م
,
ارسال دیدگاه