طرح فرش‌های لری را احیا می کنم+عکس

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از خبرافلاک،به‌قدری به کارش علاقه‌مند‌است که می‌گوید: اگر قبل از ورود به دانشگاه بافرش آشنا می‌شدم به دانشگاه نمی‌رفتم.

نیلوفر سپهوند؛قالیباف جوان لرستانی است که سال 93بعد از اتمام تحصیلات دانشگاهی‌اش وقتی‌که می‌بیند شغلی متناسب با رشته دانشگاهی‌اش برایش فراهم نیست برای پر کردن اوقات بیکاری‌اش در کلاس‌های صنایع‌دستی و در کلاس قالیبافی ثبت‌نام می‌کند.

او که در ابتدا فقط به‌قصد سرگرمی این هنر را فرامی‌گیرد کم‌کم به‌قدری علاقه‌مند می‌شود که فرش جزئی از زندگی‌اش می‌شود و همین انگیزه‌ای می‌شود تابه همراه دوستش به فکر راه‌اندازی کارگاه بیفتد تا این‌که در سال 93 ایده‌اش را عملی می‌کند و الان حدود سه سال است که با راه‌اندازی کلاس‌های آموزشی و همچنین بافت تابلو فرش در انواع مختلف برای خود و هشت نفر از بانوان لرستانی شغل ایجاد کرده است.

آنچه در ادامه می‌خوانید گفت‌وگویی است که در یک روز گرم تابستانی با این بانوی کارآفرین  لرستانی در کارگاهش انجام داده‌ایم.

این قالیباف جوان لرستانی می‌گوید: به‌صورت ماهانه برای علاقه‌مندان آموزش‌ها را از سطح مبتدی تا حرفه‌ای برگزار می‌کنیم تا جایی که در طی این سه سال بیش از 150نفر را آموزش داده‌ایم.

وی می‌افزاید: هنرجویانی که از وضعیت مالی مساعدی برخوردار نیستند را به‌صورت نیم‌بها آموزش می‌دهیم به شرطی که بعد از طی دوره آموزشی برای کارگاه بافندگی کنند و به‌نوعی هم آموزش می‌بینند و هم‌کسب درآمد می‌کنند.

سهوند ادامه می‌دهد:خانم‌های خانه‌داری که نمی‌توانند در کارگاه بافندگی کنند ابزار کار را در اختیارشان قرار می‌دهیم تا در خانه فرش را ببافند و هزینه‌اش را دریافت می‌کنند.

وی با گلایه از وضعیت بد فرش در استان می‌گوید: خیلی از بازاریان ما از بافندگان بومی حمایت نمی‌کنند و بااینکه کار دست بانوان لرستانی با دیگر استان‌ها برابری می‌کند اما با بازهم اقبالشان به سمت تابلوهای بافندگان غیربومی است.

جوان‌ترین بانوی قالیباف لرستانی می‌گوید: با دست‌خالی و بدون هیچ‌گونه پشتوانه مالی و حمایتی کارم را شروع کرده‌ام والان به‌جایی رسیده‌ام که  انواع تابلو فرش‌های سنتی،اصیل و قدیمی مثل گبه  و گلیم که ذهنی بافت هم هستند را در اندازه‌های دو سه متری می‌بافیم.

سهوند با اشاره به نادیده گرفتن هنر دست قالیبافان بومی، ادامه می‌دهد: در استان ما فرش را خیلی دست‌کم می‌گیرند؛ مواد اولیه  با هزینه بالا تهیه می‌شود اما برای حاصل دسترنج قالیباف بهای چندانی پرداخت نمی‌شود تاجایی که انگیزه بافنده برای کار کاسته می‌شود.

این کارآفرین لرستانی اظهار می‌دارد: کارمان را با دست‌خالی شروع کردم ولی باهمت و پشتکار دوستان توانستیم کارگاه را سرپا نگه‌داریم  و امیدواریم با حمایت مسئولان بتوانیم کارمان را بیش‌تر از این توسعه دهیم.

وی می‌گوید: حاصل دسترنج قالیبافان در جیب دلالان می‌رود چرا قالیباف فقط فرش را می‌بافد و لبه‌دوزی و چرم‌دوزی  آن در خارج از استان انجام می‌شود و در این‌ بین سودش را دلال می‌برد.

سپهوند بیان می‌کند: الآن باوجوداین در استان ما  فرش قدمت زیادی دارد اما به فراموشی سپرده‌شده و تا جایی که الآن همه‌جا سخن از فرش تبریز است  درحالی‌که کار هنر قالیبافان لرستانی کمتر از بقیه استان‌های صاحب‌نام نیست برای همین ما به دنبال احیای طرح فرش‌های لری هستیم و نمادهایی که الآن دیگر فراموش‌شده‌اند را کار می‌کنیم چراکه این طرح‌ها بومی و اصیل هستند.

وی می‌گوید:از همین طریق می‌توان کارهای نو و جدیدی را انجام داد مثلاً می‌توان به‌عنوان هدیه یک تابلویی را بافت که ازنظر قیمتی هم مناسب باشد.

این قالیباف جوان لرستانی می‌گوید:هزینه تهیه مواد اولیه هر فرشی 80هزار تومان می‌شود  و قیمت نهایی 2یا سه میلیون می‌شود اما با دلال‌بازی‌های که در این وسط وجود دارد بیش‌تر از 900هزار تومان دست قالیباف را نمی‌گیرد.

سهوند می‌گوید: قالیبافی به هنرمند روحیه می‌دهد بر همین اساس به کسانی که دچار افسردگی می‌شوند توصیه می‌شود که قالیبافی کنند چون تمرکز را بالا می‌برد.

انتهای پیام/