کمک به مجروحین و تسکین آلام آن‌ها باعث ادامه تحصیلم در رشته پرستاری شد/ این روزها به سختی نفس می کشم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ ماه خانم رمضان پور، رزمنده و جانباز شیمیایی دفاع مقدس در گفتگو با خبرنگار گوهرشادنیوز، با بیان اینکه در کسوت پرستاری طی سه مرحله به جبهه اعزام شده است، افزود: در 17 سالگی در حالی که هنوز مجرد بودم از شهرستان رامسر به دزفول اعزام شدم، بعد از ازدواج و سکونت در مشهد برای دومین بار به مناطق جنگی اعزام شدم که البته جانبازی من نیز در همین مرحله اتفاق افتاد.

این رزمنده دفاع مقدس در ادامه بیان داشت: حدود 9 تا 10 روز از حضور ما در منطقه نمی گذشت که برای کمک به مجروحین عملیات خیبر به پشت خط اعزام شدیم در حال درمان مجروحین بودیم که به ناگاه عراقی ها حمله شیمیای کردند، بعد از آن اتفاق از هوش رفتم.

وی با اشاره به اینکه در این حمله 8 نفر از امدادگران شیمیایی شدند، تصریح کرد: 24 ساعت بیهوش بودم تا اینکه به ضرب سرم و آمپول چشم را باز کردم، چند تن از خانم های امدادگر را بالای سرم دیدم که با خوشحالی می گفتند; چشمانش را باز کرده است.

رمضان پور در ادامه بیان داشت: بعد از این اتفاق من جانباز شدم و تا به امروز با سختی ها و مشکلات آن دست و پنجه نرم می کنم.

این جانباز دفاع مقدس با بیان این که مدت کوتاهی به خاطر شیمیایی شدن از صحنه جنگ به دور بوده است، خاطرنشان شد: فرزند چهار ماهه ای داشتم که دوباره درخواست اعزام 2 نیروی جدید به مناطق جنگی مطرح شد. هر کسی با آوردن بهانه و دلیلی حاضر نشد به منطقه برود به همین دلیل هم من، با وجود مشکلات متعددی که داشتم به همراه یکی دیگر از پرستاران به منطقه اعزام شدیم.

وی با بیان این مطلب که همسرم نیز در جبهه بود، تصریح کرد: در شهر غریب بودم، به همین دلیل هم مجبور شدم، فرزندم را به مهد شبانه روزی بسپارم.

این جانباز دفاع مقدس اظهار داشت: این بار به جنوب و به بیمارستان مسجد سلیمان اعزام شدم و کار درمان مجروحان بیماران را در همین بیمارستان انجام می دادم.

رمضان پور با بیان اینکه کار امدادگری را در دوران دبیرستان و در بسیج فراگرفته بودم، اظهار داشت: یک سال قبل از اینکه به جبهه اعزام شوم در کنار درس و مدرسه به همراه چند تن از دوستان بسیج ام به کلاس های امدادگری می رفتیم تا اینکه بعد از یک سال از ما خواستند، برای کمک به مجروحین به مناطق جنگی برویم.

وی کمک به مجروحین و تسکین آلام آنها را علتی برای تحصیل در رشته پرستاری خواند و توضیح داد: به همین دلیل وقتی برای اولین بار از منطقه برگشتم، تصمیم به ادامه تحصیل در رشته پرستاری گرفتم با وجود اینکه در رشته دبیری در دانشگاه قبول شدم، به تحصیل در رشته پرستاری مشغول شدم.

این جانباز شیمیایی دفاع مقدس تصریح داشت: ضمن درس خواندن در دانشگاه برای کمک به مجروحین جنگ به مناطق جنگی هم می رفتم.

رمضان پور با بیان اینکه برای اسلام و حفظ ارزش های اسلام نوجوانی و جوانی ام را در جنگ گذراندم، ابراز داشت: امروز نیز با وجود گله هایی که از بعضی رفتار ها و کارها دارم اما از انجام این کار نه تنها پشیمان نیستم، بلکه تا زمانی که جانی در بدن داشته باشم از تلاش برای سرفرازی ایران و اسلام دست بر نمی دارم.

وی از دردهایش گفت و تصریح کرد: هر روز جایی از بدنم درد می گیرد، نفس که می کشم کلیه هایم درد می گیرد، به سختی نفس می کشم، چشمم با وجودی که عمل شده بسیار من را آزرده دارد.

این جانباز شیمیایی دفاع مقدس تنها خواسته اش از جوان را این گونه مطرح کرد و گفت: تنها خواسته ام این است که دختران عزیز سرزمینم، به خاطر حفظ حرمت خون شهدا حجابشان را حفط کنند و به دشمن اجازه ندهند که از طریق نفوذ فرهنگی که اولین گامش برداشتن حجاب زن و دختر ایرانی است، کشوری را که شهدا نگذاشتند در حمله نظانی اشغال کند، به اشتغال خود در آورد.

انتهای پیام/رض