به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از زنجانم,سید زین العابدین صفوی طی یادداشتی در رابطه فحاشی ها و فرهنگ عمومی نوشت: چندی پیش ، یادداشتی کوتاه درانتقادی ملایم از رسانه ملی در کانال گذاشتم که چرا اخبار 30/20"مصاحبه مغالطه آمیزی"از مداح معروف تهران پخش نمودالبته هیچ انتقای به آن مداح نکردم و تنها به اقدام رسانه ملی تأسف خوردم که مغالطه را بر استدلال ترجیح داد. .پس از پخش آن مصاحبه ،قلم های منتقد به کار افتاده و در فضای مجازی غوغایی به پاکرده اند که همچنان ادامه دارد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, زنجانم,به نظر می رسد بسیاری از کسانی که به مصاحبه ی مداح مشهور، اعتراض کردند،غالباً به انحراف رفتند و از "فریبکاری عمدی سوال کننده و پخش کننده "چشم پوشیدند و چسبیدند به یقه یک مداح و تریبونش. و از خطای تریبون بزرگ صدا و سیما غفلت ورزیدند. این منتقدان در دام یک بحث انحرافی افتادند وبدون توجه به مغالطه ی رسانه ملی، بحث را متوجه محتوای سخن یک مداح کردند: که آیا واژه ی «دعی» ناسزا هست یا بیان یک حقیقت است؟ اصلاً امام معصوم ناسزا می گوید یا نمی گوید؟.برخی آن مداح را بی سواد خواندند. برخی نیز از سکوت علما در برابر فحش های آن مداح گلایه کردند و گروهی نیز حرف های کهنه ی خود را تکرار کردند که اساساً چرا مداح باید سخن سیاسی بزند! و تریبون های مقدس را جناحی کند؟
,این منتقدان از فضای فرهنگ عمومی ما که همه ی ما را به این روز انداخته است هیچ نگفتند؟ از تربیت روبنایی دینداری که چنین مغالطه ها و فحاشی ها را عادی و تئوریزه می کند، انتقاد نکردند. سال ها است در جبهه گیری های سیاسی و انتخاباتی هرکس خود را مصداق امام حسین(ع) و رقیب قانونی خود را مصداق «یزید» معرفی می کنند. اما منتقدان فقط از دیوار کوتاه برخی از مداحان بالا می روند و فقط آنها را بی سواد می انگارند.
,آیا اظهارات غیر علمی، ناسزاگویی تریبونی و جناحی سازی مقدسات مخصوص چند تریبون مداحی است؟ گویا در این کشور هیچ دانشگاه ، مدرسه ، مسجد و منبر و نماز جمعه ای جناحی عمل نمی کنند.در مناظره ها و میزگرد ها ی ما همه ی آداب اسلامی مراعات می شود و هیچ نسبت ناروایی مبادله نمی شود.انگار همه ی نمایندگان مجلس آراسته به نزا کتند و «دودو» نمی گویند و فقط یک مداح است که هر صبح و شام لب به ناسزا می گشاید!
,وقتی در مجلس قانونگذاری ما که باید عصاره فضایل ملت باشد رئیس جمهور کشور اسلامی برضد رئیس مجلس همان کشور فیلم استراق شده پخش می کند و کسی دم برنمی آورد. وقتی نماینده ای با توهین به قومیت ها و زنان و جعل خاطرات دروغ رأی می آورد و بر رقیب خود چیره می شودو اعتبارنامه اش هم تصویب می شود.
,وقتی به برخی از زنان محجبه و مسئول در روزنامه های مجوزدار کشور نسبت فاحشه داده می شود.وقتی چهره ی مخالفان سیاسی خود را باتصویر شمر مونتاژ می کنند. و هرکسی را به هرکسی که می توانند تشبیه می کنند.
,این همه اطلاعیه های«تکذیب» در رسانه ها نشانه ی چیست؟
,آیا نشانه ی این نیست که یک طرف دروغ می گوید. دهها میلیون پرونده مفتوح درمحاکم قضایی نشانه ی چیست؟ سیصد هزار حفر چاه غیر مجاز شناخته شده، حکایت از چیست؟ نابودی محیط زیست ، ازکوه خواری و زمین خواری و ساحل خواری تا رانت خواری ورشوه خواری و ربا خواری در کدام فرهنگ شکل گرفته است؟ همه ی اینها حاکی از یک بیماری چرکین و خطرناکی است که در زیر پوست فرهنگ عمومی ما در حال رشد است و هر ازگاهی از یک جایی سر باز می کند.
,در فرهنگ عمومی ما اظهارات عصبی و ناسزا گویی نهادینه می شود و دانشگاه عمومی صدا و سیما! در ترویج آن سهم بسزایی دارد. شبکه های سیما کمتر فیلمی پخش می کند که درآن دعوا وجیغ و فحش و نفرت وجود نداشته باشد.آن مداح نیز یکی از افرادی است که در همین فضای دینداری سطحی ما تنفس کرده و درپای همین تریبون ها تربیت شده است وممکن است مانند بعضی از سیاسیون و نخبه های دیگر تندروی و حتی مرتکب گناه هم بشود.
,اینجاست که باید نوع نگرشمان را نسبت به فرهنگ ، مخصوصاً فرهنگ عمومی و مذهبی اصلاح کنیم وفرهنگ خودمان_حتی فرهنگ مذهبی خودمان_ را با معیارهای اخلاق اسلامی منطبق کنیم .
,تنتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه