به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از زنجانم،سید زین العابدین صفوی معاون دانشجویی فرهنگی دانشگاه علوم پزشکی زنجان طی یادداشتی در رابطه با اختلاس های انجام شده نوشت: اخبار کشف اختلاس و باز داشت عوامل اختلاس و بازگرداندن «بیت المال» هایی که می رفت به «مال البیت» بعضی ها تبدیل شود نشان از پیگیری های مثبتی دارد. ولی این اخبار به طور طبیعی حکایت از یک اختلال (نه اخلال) مدیریتی نیز دارد به گونه ای که تربیت، گزینش و نظارت را در پیشگیری از این اختلاس ها ناتوان کرده است و متأسفانه، فراوانی کمین ها و کشف ها (که در جای خود قابل تقدیر است) از فراوانی جرم نیز خبر می دهد و این امر، واقعه ای خوشایند برای یک جامعه نیست بویژه جامعه ای که مدعی انسان سازی و منادی پیام های ارزشی برای جهان است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, زنجانم,شکی نیست که عوامل این اختلاس ها در همین نظام آموزشی و تربیتی، پرورش یافته اند آنها با گذراندن همین مراحل گزینشِ به این جایگاه های حساس نایل شده اند و با هین سیستم نظارتی ارزشیابی می شوند. آنها از خارج از مرزها نیامده اند و یا در رژیم شاهنشاهی استخدام نشده اند. چرا که همه ی این کارکنان کنونی پس از سال۱۳۶۵ و با دقت و تیز بینی خاصی به استخدام نظام درآمده اند و حتما در پرونده گزینش آنها، -طبق معمول- معرفی نامه هایی از افراد موجه و ظاهر الصلاح وجود دارد. محققان محلی گزینش نیز، حتماً طبق معمول، انجام فرائض و نوافل آنها و شرکتشان در برخی مجامع و آیین ها را احراز کرده اند و مته روی خشخاش نهاده و مو از ماست کشیده اند و پس از استعلام از مراکزمرتبط، شایستگی آنها را اثبات کرده اند. قاعدتاً این روش های گزینش که در باره ی مستخدمان جزء ، حتی نیروهای قراردادی ادارات طی می شود در باره این مجرمان بزرگ نیز طی شده است و ان شاءالله با روابط و سفارش به این جایگاه ها نرسیده اند. همچنین شکی نیست که این عوامل، علاوه بر زمان گزینش ، در طول فعالیت خود نیز تحت نظارت و ارزشیابی مقامات مافوق خویش بودند و هرساله مورد ارزشیابی قرار گرفته اند.
,اما پرسش اصلی اینجاست که دستگاه های عریض و طویل گزینش و نظارت ما، برای مسؤولیت های مالی و اقتصادی که مطمع اختلاس هستند ، تا چه اندازه به مفاهیمی مانند «تعهد» و «امانتداری» حساسیت دارند؟ و چقدر به ظواهر اهمیت می دهند؟ آنها خصیصه ی تعهد و امانتداری را با چه معیارهایی کشف می کنند؟ به نظر می رسد سهم ظواهر بیش از معیار های اخلاقی مانند امانتداری و تعهد است . ظاهر گرایان گمان می کنند رعایت ظواهر و مناسک مذهبی، امانتداری را نیز اثبات و تضمین کرده است. صد البته که ظاهر گرایی محدود به ظواهر مذهبی نیست بلکه گروه گرایی و همسویی سیاسی نیز از مصادیق روشن ظاهر گرایی است. در این نوع از ظاهر گرایی حتی ازظواهر مذهبی نیز عبور می شود و «تعلق» و «وابستگی» به گروه، محملی برای چشم پوشی از ضعف های عضو گروه خواهد بود.
,تجربه گواه آن است که در جامعه ای که ظواهرِ متصل و منفصل،اثبات شایستگی افراد را رقم بزند،«نفاق اخلاقی» راحت تر شکل می گیرد و «نفوذ نفسانی» در مهمترین گلوگاه های آن سامانه میسرمی شود. سیستم های ظاهرگرا، مخصوصاً اگر ایدئولوژیک و مناسک گرا باشند، بخش مهمی از انرژی گزینشی و نظارتی خود را مصروف کنترل ظواهر و مظاهر مذهبی می کند و دینداری سطحی و روبنایی را بر ارزش های اخلاقی ترجیح خواهد داد و با این رویکرد، پیشگیری درونی را در سیستم به حداقل خواهد رساند و هر چه «کمین» و «کشف» و مأمور و محتسب افزوده شود، از میزان اختلاس کاسته نخواهد شد و «کشف» و «جرم» پابه پای هم پیش خواهند رفت و کشف اختلاس به جلب اعتماد کمک نخواهد کرد.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه