چالش نقدگویی و نقدپذیری در نیر به عنوان خوی و خصلتی انسانی و اسلامی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از نیریمیز، نقدگویی و نقدپذیری، به عنوان خوی و خصلتی انسانی و اسلامی، نقش مهمی در فرو نشاندن آسیب ها و آفت های فردی و اجتماعی دارد و رواج این فرهنگ در اجتماع، کمک فراوانی به پایان دادن کشمکش ها و درگیری ها می کند. به همان اندازه که نقد و نقادی مایة کمال و رشد رفتارها و عملکردهاست، نقدپذیری نیز زمینه ساز بسیاری از خوشبینی ها و امیدواری ها نسبت به اصلاح امور است. امام خمینی (ره) می فرماید: انتقاد باید بشود، تا انتقاد نشود، اصلاح نمی شود یک جامعه. عیب هم همه جا هست، سر تا پای انسان عیب است و باید این عیب ها را گفت و انتقادات را کرد برای اینکه اصلاح بشود جامعه (صحیفه امام ، 14 ، ص401).
 
اما متاسفانه فرهنگ نقدگویی و نقدپذیری آنچنان که باید و شاید در شهرستان نیر به جایگاه اصلی خود دست نیافته است و به دلیل تلخی ها استقبال چندانی از آن نمی شود و به محض اینکه فردی لب به سخن می گشاید و از کاستی ها و عیب های جامعه اعم از مردم و مسئولین سخن می گوید به دلیل پایین بودن آستانه تحمل، بی درنگ تیرهای مسموم به سویش نشانه می رود، این در حالی است که هر انسانی میل دارد در اظهار عقیده اش آزادی داشته باشد و هیچ کس وی را در بیان آن از راه گفتار یا نوشتار، باز ندارد. هنگامی که حقّ طبیعی در بیان عقید هاش از وی سلب شود یا اینکه جز در چهارچوب خاص به وی اجازة اظهار رأی داده نشود، به فرد و اجتماع هر دو ظلم روا داشته شده است.
 
اگر بخواهیم مصداقی بحث کنیم می توان از انتشار یادداشت « فشار کفش آهنین منفعت طلبان بر گلوی توسعه نیر» و هیاهوها و هجمه های سنگین متعاقب آن به عنوان یک نمونه یاد کرد. نویسنده در این مقال به هیچ وجه قصد دفاع از خود را ندارد ولی واکنش های شدید برخی ها پس از انتشار این متن نشان داد اولاً نویسنده در این یادداشت پر بیراه نگفته است و تیر بر هدف نشسته است ثانیاً نقد و نقدپذیری جایگاه چندانی در شهرمان ندارد.
 
واقعیت این است  ما غالباً نقد را به حق می دانیم، اما از آن هراسانیم از این جهت می توان نقد را با مرگ نیز مقایسه کرد؛ به آن معنا که شتر مرگ در خانه همه زانو می زند، اما هر فرد ترجیح می دهد آن کس نباشد.
 
 
بی شک اکثر دوستان موافق این نظر هستند که شهرستان نیر علیرغم پیشرفت های بسیار، با کوهی از مشکلات مواجه است و حل این مشکلات با پشت کردن به نقادها و رفتن به مسیر خودخواسته و خوددانسته میسر نخواهد بود و بدون تردید اگر متصدیان امر در بدو کار به نقد های دلسوزانه ارج می نهادند و از صاحبان فکر مشورت می گرفتند اوضاع شهرمان چیزی متفاوت از این بود و امروز گرفتار تامین بودجه برای احداث جاده دسترسی مناسب برای شهرک تخصصی آب در روسای اسلام آباد، تغییر مسیر جاده کمربندی، کنارگذر، واریانت ... اوضاع آبگرم سقزچی، وضعیت مبلمان شهری و عدم کفایت فلان مسئول انتخابی و عدم تخصص فلان متصدی انتصابی و ... نبودیم.
 
البته ناگفته نماند در این میان آدابی نیز برای نقد و نقادی لحاظ شده است و نقدهای به قصد تخریب و عدم علم کافی نقاد نه تنها نتیجه مثبتی به همراه نداشته بلکه سوء ظن و بدبینی به منتقد های منصف و نقدهای دلسوزانه را به همراه خواهد داشت.
 
کوتاه سخن اینکه مسئولان، صاحبان قدرت و متصدیان امور باید بدانند حقیقت نیازمند نقد است نه ستایش و برآشفتن از انتقاد استعداد ها را کور، انگیزه ها را خاموش و امید ها را ناامید می کند و شایسته است شهرستان نیر صاحب گروه فکری باشد منسجم و متشکل از همه صاحبان اندیشه و علم و نه فقط محدود به وابستگان به صاحبان قدرت و ثروت، تا با نیتی خالص و بدور از غرض ها و مرض ها، مجریان و تصمیم گیرندگان را در مواقع نیاز یاری دهند تا نشود آنچه که نباید و نکنند آنچه را که نشاید...
 

انتهای پیام/رض