صلح امام حسن(ع) زمینه ساز قیام عاشورا بود/ این صلح ماسک نفاق را از چهره معاویه کنار زد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ حجت الاسلام مهدی شریعتی تبار، مسئول بنیاد پژوهش های آستان قدس رضوی، در گفتگو با خبرنگار گوهرشادنیوز، با بیان اینکه بین صلح امام حسن(ع) و قیام عاشورا امام حسین(ع) به لحاظ اهمیت و ارزش هیچ تفاوتی وجود ندارد، افزود: ائمه معصومین کل نور واحداند که به عنوان امام و حجت خدا طبق رسالت الهی شان در راستای مصلحت اسلام و مسلیمن عمل کرده اند حال چه بر اساس این مصلحت صلحی اتفاق افتاده یا قیامی شکل گرفته باشد.

شریعتی تبار با اشاره به روایتی از پیامبر(ص) گفت: پیامبر اسلام می فرمایند; Jحسن و حسین دو پسر من و دو امامند، چه قیام کنند و چه قعود» بر اساس این حدیث هم قیام امام حسین(ع) و هم صلح امام حسن(ع) مورد تأیید بوده و طبق وظیفه الهی شان انجام شده است.

وی با اشاره با جایگاه صلح و قیام در اسلام تصریح کرد: آیا اسلام دین جنگ است یا دین صلح؟ البته این قضیه روشن است که اسلام هم جنگ دارد و هم صلح و بسته به شرایط اجتماعی، سیاسی و فرهنگی هر کدام مورد توجه قرار می گیرد.

مسئول بنیاد پژوهش های آستان قدس رضوی با تأکید بر اینکه اساس اسلام بر مبنای صلح بشریت شکل گرفته است، گفت: اسلام به دنبال آرامش و سلم بشریت، همه را به آن دعوت می کند با این حال در جای خودش جنگ و مبارزه با کفار را هم دارد.

شریعتی تبار با اشاره به نازل نشدن آیات جهاد در مکه بر پیامبر(ص) خاطرنشان شد: به همین جهت هم با وجود شکنجه های بسیاری که در حق یاران پیامبر(ص) می شد باز هم ایشان به دلیل نداشت کسب اجازه الهی که قطعاً بر اساس مصلحت مسلیمن بوده، دست به شمشیر نبردند.

وی با بیان اینکه پیامبر بعد از استقرار در مدینه و نازل شدن آیات جهاد سه نبرد سنگین را با کفار داشتند، ابراز داشت: بعد از تشکیل حکومت اسلامی، قانون جهاد با نازل آیات الهی تصویب شده و مسلمانان موظف به دفاع از خود در مقابل کفار شدند.  به این طریق غزوات بدر، احد و احزاب شکل گرفت.

مسئول بنیاد پژوهش های آستان قدس رضوی با اشاره به اهمیت صلح حدیبیه در تثبیت اسلام، خاطرنشان شد: انعقاد این صلح در سال ششم هجرت با وجود مخالفت های کوته نظران و منافقان، زمینه فتح مکه را فراهم آورده و  به همین جهت هم قرآن از آن تعبیر به فتح المبین کرده است.

شریعتی تبار در ادامه بیان داشت: با توجه به همین مسأله می توان نتیجه گرفت که انتخاب ولی خدا چه برای جنگ باشد و چه در عرصه صلح بهترین کار است و بهترین نتیجه را حاصل می کند، بنابراین نمی توان فضیلیتی برای هرکدام نسبت به دیگری بیان داشت.

وی با اشاره به 25 سال خانه نشینی امام علی(ع) تصریح کرد: صلح امام حسن (ع) هم نمونه ای از این مدل است که برای حفظ اسلام و قرآن انجام شده است و قطعاً اگر شرایط اجتماعی _ سیاسی دوران امام حسن(ع) ایجاد می کرد ایشان هم چون امام حسین(ع) دست به قیامی چون قیام عاشورا می زنند.

مسئول بنیاد پژوهش های آستان قدس رضوی صلح امام حسن(ع) با معاویه را در راستای حفظ اسلام و مسلمین دانست و تأکید کرد: هر چند در آغاز بنای صلح نبوده و هدف ایشان مبارزه بوده است ولی مجموعه شرایطی از جمله خیانت فرمانده هان به امام، چهره مزورانه معاویه و بسیاری مسائل دیگر باعث شد که امام حسن(ع) مصلحت را در صلح با معاویه ببیند و به ناچار با او مصالحه کنند.

شریعتی تبار با اشاره به اینکه صلح امام حسن(ع) ماسک نفاق را از چهره معاویه کنار زد، افزود: بعد از صلح، معاویه به مسجد مدینه آمد و گفت; جنگ مl با شما بر سر نماز و روزه نبوده، بلکه هدف من حکومت برشما بوده و الان هم به آنها رسیده ام. به این ترتیب عهدنامه را پاره کرد و چهره نفاق خود را بر همگان آشکار نمود.

وی با بیان ذکر این مطلب که دوران ولایت امام حسن(ع) 10 سال بوده است، اظهار داشت: با شهادت امام حسن(ع) امام حسین(ع) به عنوان جانشین امامت از سال 50 تا سال 60 به این صلح پایبند بوده  و دقیقاً روش و منش امام قبل خودشان را پیش کرفته و بنا به مصلحت الهی به جنگ با معاویه وارد نشدند.

مسئول بنیاد پژوهش های آستان قدس رضوی صلح امام حسن(ع) را زمینه ساز قیام امام حسین(ع) و واقعه عاشورا دانست و گفت: یعنی اگر صلح امام حسن(ع) واقع نمی شد، قیام عاشورا که اسلام ناب محمدی(ص) که به واسطه آن تا امروز زنده مانده است هم شکل نمی گرفت و با شهادت امام حسن(ع) در جنگ با معاویه اسلام برای همیشه به فراموشی سپرده می شد.

شریعتی تبار با بیان اینکه معاویه فردی سیاس، سیاستمدار و با چهره ای موجه بود است، تصریح کرد: به همین دلیل هم نمی گذاشت، قیام امام حسن(ع) و شهادت ایشان و یارانشان چون قیام عاشورا ماندگار شود چرا که با حیله و نیرنگ مردم را می فریفت و ماجرا را به نفع خود مصادره می کرد.

وی در خصوص عظمت شهادت در میدان جنگ گفت: اینکه سرداری بیاید در میدان جنگ و برای هدف والایش که دفاع از اسلام و قرآن است، با باطل زمانه مبارزه کرده و نهایتاً هم سرافرازانه به شهادت برسد به مراتب آسان تر از این است که در شرایطی قرار بگیرد که برای مصلحت مسلمین به ناچار صلح کند که نه تنها دشمن بلکه دوستان نادان هم به خاطر این اتفاق زخم زبان بزنند.

مسئول بنیاد پژوهش های آستان قدس رضوی تصریح کرد: مقابل صلح امام حسن(ع) بسیاری از دوستان کوته فکر و منافقان جبهه گرفته و ایشان را به خاطر این کار مذمت کردند. تحمل این زخم زبان ها، نیش و کنایه ها برای ولی خدا که جز دستور خدا و مصحلت مسلمین را انجام نمی دهند چه بسا سختر از شهادت سرافرازانه در راه خدا بوده است.

شریعتی تبار در ادامه بیان داشت: بنابراین کسی نمی تواند، بین صلح امام حسن(ع) و قیام امام حسین (ع) تفاوتی به لحاظ ارزش و اهمیت قائل شود چرا که هر کدام در جای خود و بر اساس اقتضای زمان بر اساس تعیین بهترین مصلحت از سوی ولی خدا اتفاق افتاده است.

وی یکی از علت های قیام امام حسین(ع) مخالفت رسمی و علنی یزید با مظاهر اسلامی را دانست و گفت: وقتی شخص یزید رسماً و علناً همه مظاهر اسلامی را زیر پا گذاشت و با نشستن بر مسند خلافت مسلمین در صدد نابودی اسلام بر آمده در این شرایط امام حسین(ع) در نقطه مقابل او قرار گرفته و تنها راه نجات اسلام و قرآن را در مبارزه با جبهه باطل یافتند.

انتهای پیام/