ضرب و شتم دانشجوی دانشگاه هرمزگان توسط راننده آژانس

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از هرمزپرس؛ در چند روز گذشته دانشگاه هرمزگان میزبان همایش بزرگ ساخت تولید ایران بود و هنگام فراهم کردن مقدمات برگزاری چنین همایش بزرگ کشوری با اتفاقات عجیبی همراه می شود.

یکی از دانشجویان رشته مکانیک دانشگاه هرمزگان که از عوامل برگزاری همایش ساخت تولید بود، جهت انجام پاره ای از کارهای همایش ( تحویل ملزومات جهت چاپ بنر و کارت)  که از قبل هماهنگی لازم برای تحویل ملزومات انجام شده بود از تنها آژانس تلفنی طرف قرارداد دانشگاه با مسئولیت آقای باوقار  درخواست خودرو می کند تا به محل مورد نظر رفته و در ساعت مقرر شده به دانشگاه باز گردد.

پس اندک این زمانی این دانشجو با آژانس طرف قرارداد دانشگاه به سمت محل مورد نظر حرکت می کنند اما هنگامی که به آنجا می رسند اتفاق عجیبی رخ می دهد که داستان را از زبان خود دانشجو بیان می کنیم.

امیرکشاورزی، دانشجوی دانشگاه هرمزگان گفت: دانشجوی کارشناسی رشته مهندسی مکانیک هستم و در روز دوشنبه 17 آبان 95 جهت پیگیری کارهای همایش ساخت و تولید که در دانشگاه هرمزگان برگزار می شد، از طرف دبیر همایش مسئول پیگیری و رسیدگی چاپ بنر و کارت های همایش شده و در ساعت 18:40 درخواست یک سرویس از آژانس طرف قرارداد دانشگاه کردم و قرار بر این شد که پس از بازگشت به دانشگاه هزینه آن پرداخت شود.

وی ادامه داد: در هنگام رسیدگی چاپ بنرها و کارت های هماهنگی با چاپخانه با مشکلاتی روبرو شد که بنده برای پیگیری چاپ هر چه سریع تر کارت ها مجبور به ماندن در چاپخانه و انجام هماهنگی ها شدم و به مرادی راننده آژانس گفتم که به دانشگاه برگردد و هزینه را از کریمی که مسئول مالی این همایش بود، بگیرد که شماره وی را نیز به راننده دادم.

این دانشجوی دانشگاه هرمزگان تصریح کرد: راننده پس از حدود نیم ساعت با گرفتن یقه من و گفتن پول می دهی یا پولت کنم، پیراهن من را پاره کرد و به ضرب و شتم من پرداخت. هنگامی که داشتم برای پیگیری کارها و هماهنگی برای واریز پول به حساب من جهت تسویه حساب با مسئولان همایش تماس می گرفتم راننده گوشی من را به زور گرفت و از تماس با 110 نیز امتناع کرد. پس از گرفتن گوشی من به راننده گفتم که کارها را اینجا رها می کنم و به دانشگاه می رویم تا هزینه راننده پرداخت شود.

وی افزود: در مسیر راننده با باوقار، مسئول آژانس تماس می گرفت اما، وی گوشی خود را روی گوشی همسرشان دایورت کرده بودند و پاسخگو نبودند، پس از گذشت حدود سه تا چهار ساعت باوقار با تماس با راننده و آمدن برای راضی کردن او به رفتن دانشگاه سوار ماشین راننده شدم.

کشاورزی ادامه داد: در صورتی که حتی باوقار احساس نگرانی نکرد که ممکن است دوباره مورد آزار و اذیت قرار بگیرم و من را با آنها تنها گذاشت و به سمت محله شقو رفته و تلفن همراه من که در خانه دوست راننده گذاشته شده بود برداشته و به سمت دانشگاه رفتیم. در حدود ساعت 21:50 لحظه ورود به داشگاه بود مدارک از جمله رسید پول پرداخت شده، دوربین های دانشگاه و تماس گرفته شده با مسئول همایش موجود است.

این دانشجوی دانشگاه هرمزگان اظهار کرد: پس از تسویه حساب با راننده قضیه تمام شد؛ اما من که برای پیگیری این مسئله به حراست دانشگاه رفتم، پس از گذشت چند روز هیچ بازخوردی دیده نشده است.

کشاورزی گفت: من حرف های خود را مکتوب کرده و در حراست گذاشتم؛ اما حراست با احضار باوقار حرف های وی را شنیده؛ اما مکتوب نکردند که در این میان حرف های ضد و نقیضی را زدند که وی گفتند راننده سرویس در ساعت 21:15 از طرف خوابگاه دختران (مسافر یکی از دختران بوده است) به ترمینال رفته است و ساعت 21:40 ترمینال بوده است که با ساعت ورود ما متناقض است؛ حال اگر حرف وی را در این مورد قبول کنیم، مسئول آژانس دانشگاه اجازه سوار کردن مسافر دختر را در حالی داده است که یک پسر دیگر (که به گفته باوقار، پسر عمه راننده بوده است) همراه راننده بوده است، در این چند روز بنده با مراجعه به حراست متوجه شدم که حتی دوربین های ورودی را چک نکرده اند و قضیه را به حال خود رها کرده اند.

با توجه به اینکه دانشگاه هرمزگان خارج ازشهر بندرعباس قرار گرفته است ضرب و شتم دانشجو توسط راننده آژانس طرف قرارداد دانشگاه مسئله ای نیست که به سادگی بتوان از آن گذشت و غفلت مسئولان دانشگاه هرمزگان را برهمگان آشکار می کند.

حابل باید مسئولان دانشگاه هرمزگان را مورد خطاب قرار داد که  آیا دانشجویان دانشگاه هرمزگان(علی الخصوص دختران دانشجو) میتوانند به چنین رانندگانی که مسافرین را مورد ضرب و شتم قرار می دهند اعتماد کرد؟ یا اینکه عین کبکک سر خود را در برف فرو کرد و وجود چنین دیکاتورهایی را پذیرفت و به خواسته های آنان تن داد.

کافی است همه مخاطبین بویژه مسئولان دانشگاه مادر هرمزگان برای لحظه ای فرزندان خود را در چنین شرایطی مجسم کنند که آیا حاضرند فرزندان خود را در چنین شرایطی با بی تدبیری رها کنند؟

 

انتهای پیام/