امسال شرمی عمیق مرا می کُشد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صدای خرامه، اربعین سفر عاشقی است، سفر دل است، کربلا مغناطیسی است که همه جان‌های شیفته را به خود جذب می کند و خوش به حال جانی که شیفته سیمرغ قاف عاشقی، حضرت اباعبدالله الحسین (ع) است.

دیدار امام و زیارتش توفیقی است از جانب خدا، هنوز هم ندای «هل من ناصر ینصرنی» حضرت به گوش می رسد، باید در جمع اربعینی ها باشی و شور عاشقانه تمام عالم را به چشم ببینی و به گوش بشنوی و به دل شهود کنی.

آنچه که من در اربعین های گذشته که توفیق حضور داشتم و دیدم، مستی مضاعفی است که تا قیامت از سر و دلم نخواهد پرید، تمام هستی در اربعین به کربلا نظر دارد، تمام پیامبران و ائمه و فرشتگان خدا به زیارت حضرت می آیند و تو با چشم دل این را می بینی.

پس از اذن از حضرت امیرالمومنین علی علیه السلام در نجف، بر پل ثوره العشرین که می ایستی هرچه پیش رو می بینی عاشقانی در شور و زمزمه و ولوله هستند و هرچه پشت سر نگاه می کنی خیل زائران شیفته ای است که به یک سو در حرکت اند.

جمعیت چند ده میلیونی که سر از پا نمی شناسند، گویی رودی که به سمت اقیانوس می رود، بی‌دلانی که بیم از خستگی و هلاکت ندارند، این سفر، سفر دل است و تو با گوش جان از بانوی عاشقی حضرت زینب (س) نغمه «ما رایت الا جمیلا» را می شنوی.

تو نیز از دریچه چشم عقیله بنی هاشم می بینی و الحق که در مسیر وصل چیزی جز زیبایی نیست؛ خادمانی که در موکب ها گرد خستگی از زوار می زدایند و به جان، کمر خدمت بسته اند و زائرانی که گاهی تا هفتصد کیلومتر پیاده در پی دیدار یار سر از پا نمی شناسند.

باید اربعینی شد و صدق و خلوص را در خدمت بی منت خادمان حسینی در گوشه گوشه میسر دلدادگی دید، خادمان گویی از پاره های تن حسین علیه السلام پذیرایی می کنند و گرد و غبار راه سفر زوار را توتیای دیده می سازند، اشک شوق می ریزند و در حسرت کربلای سال 61 می سوزند.

به کربلا که می رسی خجالت می کشی از این که قرن ها دیر رسیده ای از اینکه نبوده ای تا در روز عاشورا امام را یاری کنی و این دریغ تو را آماده ظهور می کند، روز موعود روزیست که برق انتقام از تیغ علوی حضرت قائم (عج) به عالم شعله می افکند و تو سرشار از عشق و غیرت به او سلام می دهی که «السلام علیک ایهاالصمصام المنتقم» سلام بر تو ای شمشیر انتقام گیرنده.

کمی آرام می شوی و به همراه این رود به اقیانوس بیکران حضرتش می پیوندی، اما امسال شرمی عمیق مرا می کُشد، هر روز و هر شب از اینکه این فیض عظمی و سعادت را از دست دادم.  

*مجتبی دهقانی