به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ 16 آذر 95 در نقویم ایران اسلامی به نام روز دانشجو خوانده می شود و این روز وام دار اولین رگه های استکبارستیزی نهفته در اجتماع بود که از دانشکده فنی دانشگاه تهران سر باز کرد و در مقابل نیسکون معاون وقت رئیس جمهور آمریکا قد علم کرد و ندای عزت خواهی را با تجمع اعتراضی به نمایش گذاشت و با جاری شدن خون سه دانشجوی قهرمان بر سنگفرشهای دانشگاه، مبداء تحول اجتماعی و آرمانخواهی را به نام دانشجو و دانشگاه ثبت کرد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,,
آن روز روز آغاز شعار مرگ بر امریکا بود که در خفقان رژیم منحوس و مبتذل پهلوی نه خاموش بلکه به خاک و خون کشیده شد و 16 آذر را برای همیشه تاریخ با رنگی سرخ به یادگار گذاشت. 16 آذر گویا نقطه عطفی است در تاریخ ایران که در آن فهم و درک جامعه از محیط جهانی ناگاه خود را شعله ور می کند و الگویی می شود برای نسل هایی چون نسل امروز انقلاب، که در حال ثبت خود برای تاریخ آینده کشور هستند.
,,
با این وصف از عقبه پربار 16 آذر، اما چه بر سر این روز آمده است که برای نگارنده هیچ گاه طعم روز دانشجو را امسال نتوانست دریابد. هیاهوهای سیاسی و مبارزات حزبی اشخاص و جریانهای سیاسی کشور، همچون موریانه به جان روز دانشجو افتاده و تخریب و تهدید علیه نظام و علیه یکدیگر را به عنوان محتوای روز دانشجو به جامعه تقدیم کردند.
,,
در روزی که هویت آن از تفکر استکبارستیزی منشا می شود، این جریانات و اشخاص سیاسی هستندکه مبارزه علیه یکدیگر را چاشنی مبارزه با آمریکای جنایتکار و آن شیطان بزرگ کرده اند. گویا همه از یاد برده اند که باید هر چه فریاد داریم بر سر آمریکا بکشیم و این روز روز خونخواهی از سه شهید راه استکبارستیزی است.
,,
بیان مطالبات حزبی و شخصی و تصفیه حسابهای سیاسی، آن چنان فضای دانشگاه را تبدیل به یک لجن زار متعفنی کرده بود که شاید آمریکا از ذوق مرگی تمام، هیچگاه به خود چنین پدیده ای ندیده است. دانشجو را باید هویت مستقل داد و از اینکه عده ای مغرض فضای دانشگاه را آلوده به حزب و جریانهای حزبی و گروهی میکنند، دودی به چشم دانشگاه می رود که سالهای سال توان بصیرت را از دیدگان دانشجو به یغما می برد.
,,
به جد در این سالهای مدید، تنها جایی که می توان ارزش یک دانشجو به ما هو دانشجو را با تمام وجود احساس کرد، گشت و گزار در میان فرمایشات رهبر معظم انقلاب است که یک چارچوب مفهومی و بسیط و موثر را برای رشد و بالندگی جریان دانشجویی ترسیم می کند و متاسفانه اغلب افراد از هر حزب و جریانی، دانشگاه را پلی برای ترفیع حزب متبوع و یا شخص خود می بینند و دانشجو را پلکان ترقی و سعود حزبی.
,,
این قصه اگر ادامه یابد و هویت روز دانشجو از آن گرفته و به جای آنکه فریاد مرگ بر آمریکا بر پهنه دانشگاه مستولی شود و انقلابی بودن جریان دانشجویی را به نمایش بگذاریم، دانشگاه را عرصه جولان و هیاهوهای سیاسی پوچ و بی اساس کنیم، لطمه سنگین به نسل های بعدی جریان دانشجویی وارد کردهایم و اساساً جریانی دیگر در میدان باقی نخواهد ماند و هرآنچه که در میدان دیده می شود چیزی جز "بارکشان احزاب" در صحنه سیاسی نخواهد بود و این یعنی فریاد مرگ جریان دانشجویی در نظام مقدس اسلامی.
,,
دانشجو به جای فرصت دادن به جولان چنین اشخاص و احزابی، باید معرکه دانشگاه را تبدیل به یک میدان مطالبه گری کند و سیستم پاسخخواهی و پاسخگویی از مسئولان باید رسم دانشگاه باشد و این همه تلاش برای حضور سیاسیون در دانشگاه خبرهای خوبی از دل دانشگاه به دست نمی دهد و باید به فکر چاره ای بود برای این نسل از دانشجوهایی که طمع کشاندن آنها به عرصه سیاست، در دل برخی لانه گزیده است.
,انتهای پیام/ط
]
ارسال دیدگاه