هیچ تاکسی برای یک ویلچری نمی ایستد!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کاشان اول، معلولیت، قصه پر غصه ای است که تنها کسانی با آن آشنایی دارند که خود یا عضوی از خانواده آنها معلول باشد. در این میان جمعی از معلولان با این مشکلات کنار آمده اند و افرادی درس آموز برای دیگران شده اند.

زهرا پسندی با وجود معلولیت شدید به گونه‌ای هنرمندانه به خلق آثار هنری پرداخته‌ که باور معلولیت با مشاهده آثار هنری اش دشوار است. وی متولد آبان ماه سال 74 و ساکن راوند کاشان است. معلولیتش از نوع فلج اطفال و از بدو تولد با او همراه است.

مشروح گفتگو با این دختر موفق معلول را می خوانید.

در حال حاضر وضعیت تحصیلی شما چگونه است و در حین تحصیل با چه مشکلاتی روبرو بوده اید؟ 
دوم راهنمایی با مؤسسه کاشانه مهر آشنا شدم و تحصیلاتم را ادامه دادم و به خاطر علاقه ام به نقاشی در کلاس نقاشی که در آنجا دایر بود شرکت کردم.

زیر نظر استاد صدقی دوره های طراحی سیاه قلم و رنگ روغن را گذراندم و سال دوم راهنمایی وارد هنرستان و در رشته گرافیک مشغول به تحصیل شدم. در حال حاضر دانشجوی رشته گرافیک در دانشگاه آزاد اسلامی هستم.

مهمترین مشکلاتی که در دوران تحصیل با آن روبرو بودید و هستید چیست؟
در زمان تحصیلم گاهی زمان زیادی منتظر می‌شدم تا برای جابه جایی من از پله ها کسی کمک کند و همچنین با نبود رمپ یا آسانسور نیز مواجه بودم و هستم. با کمک دوستان یا بچه های دانشگاه جابه جا می شوم که البته این بسیار سخت و گاهی خطرناک است؛ هم برای خودم و هم برای کسانی ک مرا جابجا می کنند. همچنین پله هایی که برای رفت و آمد عموم است، که من همیشه درگیر آن هستم. متأسفانه برای آن تدبیری اندیشیده نشده که ما بتوانیم در دانشگاه راحت باشیم.

چه مشکلاتی در شهر، یک معلول را ناراحت میکند؟
برای عبور و مرور در شهر، نمی‌توانیم مانند بقیه شهروندان جامعه از وسایل نقلیه عمومی استفاده کنیم و همچنین نمی توانیم به خاطر وجود پله ها و میله ها و موانع، به تنهایی از محلی به محل دیگری برویم. برای همین مجبوریم با آژانس جابه جا شویم که بسیار برایمان هزینه‌بر است. همچنین تاکسی برای یک ویلچری نمی ایستد و اتوبوسی برای ما وجود ندارد. بارها نتوانستم کارهای بیرونم را انجام دهم و به خانواده سپردم.

از معلولیت خودتان چه احساسی داشتید؟
گاهی احساس بد؛ آن هم به خاطر این که نمی‌توانم مستقل باشم و در برخی موارد کارهایم را خودم انجام دهم و به اطرافیان می سپارم. ولی معلولیتم نمی تواند مانع من شود، چون برای زندگی ام هدف دارم.

احساستان را نسبت به این کلمات بیان کنید:

معلولیت: محبت الهی
خانواده: آرامش
موفقیت : رضای خداوند
خداوند: دوست صمیمی

سخنی که دوست دارید مسئولین بشنوند.
این یک مسئله است که تمامی معلولین مشغول به تحصیل با آن روبرو هستند و این گاهی باعث ناراحتی ما می شود که چرا هیچ نهادی به فکر این مسائل نیست و تلاشی برای رفع آنها نکرده است. رمپ هایی هم که هست شیب تندی دارند که توانایی به تنهایی بالا رفتن از آن را هم نداریم. دلم می خواهد در سطح شهر امکانات لازم برای یک شهروند معلول فراهم باشد.

انتهای پیام/