گمنامی شبکه های اجتماعی و پیام رسان داخلی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  اساتید برتر، سهم شبکه های اجتماعی داخلی در جذب مخاطبان ایرانی ناچیز است و برمبنای آمارهایی که از سوی دست اندرکاران فضای مجازی کشور اعلام می شود بیش از ۴۰ میلیون گوشی موبایل هوشمند در اختیار کاربران ایرانی قرار دارد و شبکه های اجتماعی و پیام رسان های موبایلی خارجی، ابزار استفاده بیش از ۳۰ میلیون کاربر ایرانی هستند. این در حالی است که مطابق با اهداف سیاست های اقتصاد مقاومتی، یکی از ملزومات عمل به ۱۰ برابر کردن تولید محتوای داخلی، استفاده از ابزارهای بومی متناسب با فرهنگ ایرانی اسلامی است و در این زمینه پیام رسان ها و شبکه های اجتماعی داخلی می توانند نقش پررنگی ایفا کنند.

با وجود اینکه تعداد شبکه‌های اجتماعی داخلی بسیار زیاد است اما متأسفانه آنچنان شناخته شده نیستند بنابراین باید با سرمایه گذاری هدفمند این شبکه ها را به مردم معرفی کرد.

امنیت مسأله ای است که باعث می شود کاربران آنچنان به سمت این شبکه ها تمایل نداشته باشند چراکه به تصور بسیاری از افراد سرور این شبکه های داخلی در اختیار مسئولان یا در دست افراد خاص قرار دارد از این رو اعتماد و اطمینانی به این شبکه ها داخلی ندارند بنابراین باید این اعتماد را در جامعه ایجاد کرد که کاربران مطمئن باشند اطلاعات آنها محفوظ است.

از سوی دیگر عده ای در داخل کشور فکر می کنند چون ظاهر برخی اپلیکیشن ها و وب سایت های خارجی ساده است و پیچیده نیست به همین علت دارای کاربران زیادی است بنابراین می توان شبیه به آنها را ساخت ولی باید گفت این ظاهر قضیه است و اگر اپلیکیشن های خارجی در عین سادگی موفق هستند تنها به خاطر طراحی ظاهری و برنامه نویسی آن نیست در صورتی که مهمترین ویژگی و دلیل موفقیت شبکه های اجتماعی خارجی استفاده راحت و آسان صدها هزار کاربر به صورت هم زمان از سرور آن شبکه است که میتواند به صورت هم زمان میلیون ها کاربر را پوشش دهد. یک شبکه اجتماعی خارجی دارای چندین سرور در نقاط دور و نزدیک است و براحتی می تواند کاربران را با نزدیکترین سرور به آنها، پوشش دهد و مشکل اصلی شبکه های اجتماعی داخلی در این بخش است.

تکنولوژی ۶CDN سالی است که در دنیا جا افتاده است و اکثراً از این تکنولوژی استفاده می کنند و ما برای داشتن CDN باید شبکه ای از سرورها در نقاط مختلف کشور یا دنیا فراهم کنیم که به هم متصل شده و دیتا و محتوا را توزیع کنند یا تمام سرویس هایی که می خواهند ارائه دهند در آن بستر قرار بگیرد و محتوا را به کاربر برساند.

در واقع اجرایی کردن این تکنولوژی خیلی هزینه بر است و سرمایه زیادی می خواهد. البته در داخل کشور شبکه توزیع محتوا وجود دارد ولی کافی نیست.

شناخته نبودن برندهای داخلی

باید روی شناخته شدن شبکه های اجتماعی داخلی کار کرد و رسانه ها بخصوص صدا و سیما روی این موضوع مانور دهند. اگر بهترین محصول نیز تولید شود ولی معرفی و برند نشود نمی تواند در بازار جایی داشته باشد. از جایی که تولیدکننده محصول نیز نمی تواند برای شناخته شدن آن هزینه کند بنابراین اگر حمایت های جانبی نباشد محصول تولید شده هر چقدر هم خوب باشد در بین کاربران جایی نخواهد داشت. از این رو باید رسانه ها کمک کرده و کارهای خوب داخلی را معرفی کنند.

با این تفاسیر و با وجودی که روز به روز به تعداد شبکه های اجتماعی و پیام رسان ها در کشور افزوده می شود، ارائه خلاقیت و نوآوری در کنار خدمات جذاب برای کاربران، می تواند موفقیت شبکه های بومی را رقم بزند؛ ابزاری که شبکه های اجتماعی خارجی با ارائه ورژنهای جدید و نوآوری به کار گرفته اند و موفق نیز بوده اند. در کنار این موارد موضوع جلب اعتماد کاربران با تعریف زیرساختهای قانونی می تواند به رونق این کسب و کارها بیانجامد. موضوعی که جای آن در توسعه کسب و کارهای دانش بنیان خالی است و در صورتی که قانونی جامع و متمرکز زمینه حفاظت از داده های کاربران را فراهم کند، می توان به موفقیت این کسب و کارها در جذب بازار، امیدوار بود.

انتهای پیام/