سود جویی در لباسی خیرخواهانه
مدتی است که در خیابان های پایتخت شاهد فعالیت افرادی هستیم که به گفته خودشان برای همین سازمان های خیریه از مردم کمک های مالی دریافت میکنند؛ افرادی که خود را عضو یک موسسه خیریه معرفی می کنند و اغلب مدعی جمع آوری پول برای بیماران و کودکان بی سرپرست هستند[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ عمر سازمان های خیریه و مردم نهاد در سرتاسر دنیا عمر کوتاهی نیست. پیشینه این سازمان ها در ایران به بلندای تاریخ یک سرزمین است. در دوران مغول رشیدالدین فضل ا... همدانی نخستین و بزرگترین مرکز بهداشتی و درمانی خیریه را برای مردمی که توانایی مالی زیادی نداشتند تاسیس کرد؛ مرکزی که در واقع از جمله مهمترین نیازهای مردم آن دوران محسوب می شد. پس از انقلاب اسلامی کمیته امداد تاسیس شد که هدف از تاسیس آن کمک به مستضعفان جامعه از طریق حفظ شان و حرمت این افراد است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,به گزارش آرمان، مراکز خیریه سازمان هایی هستند که با هدف کمک رسانی به شهروندان در حوزه های مختلف به وجود می آیند و مهمترین رسالت آنها بهبود شرایط زندگی افرادی است که از خدمات اجتماعی محرومند. این افراد شامل بیماران، خانوادههای بیسرپرست، جوانان بیکار و بزهکار، کودکان کار و... میشوند. این فعالیتها باید در بستری انجام شود که حرمت، شان و منزلت انسانی افراد حفظ شود. در اغلب کشورهای توسعه یافته این سازمانها تحت عنوان سمنها فعالیت می کنند و فعالیتهای داوطلبانهای که در این سمنها صورت می گیرد از مهمترین سرمایههای اجتماعی برای کشورها محسوب میشود. مردم در کشورهای مختلف جهان پس از نا امید شدن از اقدامات سازمانهای بینالمللی و داخلی برای ریشه کن کردن فقر که اغلب تنها به ایراد سخنرانی در این زمینه ختم می شد خود تصمیم به انجام فعالیت های عملی در این زمینه گرفتند و مراکز مختلفی را برای حمایت از شهروندان به وجود آوردند. گفته می شود در برخی کشورهای توسعه یافته این سمن ها هستند که وظیفه اداره شهر را برعهده دارند.
,قانون شکنی در ملأ عام
,در سال های اخیر در ایران سازمان های بسیاری تحت عنوان خیریه ها مشغول به فعالیت و ارائه خدمات اجتماعی هستند. در کشوری مثل ایران که در زمره کشورهای در حال توسعه قرار می گیرد و خدمات اجتماعی در سطح پایینی قرار دارد، یکی از اساسی ترین نیازها وجود مراکز خیریه است که این مراکز بدون حمایت های مالی دولت و توسط اقشار مختلف به صورت داوطلبانه اقدام به کمک به شهروندان میکنند. مدتی است که در خیابان های پایتخت شاهد فعالیت افرادی هستیم که به گفته خودشان برای همین سازمان های خیریه از مردم کمک های مالی دریافت میکنند؛ افرادی که خود را عضو یک موسسه خیریه معرفی می کنند و اغلب مدعی جمع آوری پول برای بیماران و کودکان بی سرپرست هستند. اقدامی که علاوه بر شفاف نبودن آن، از طرف بسیاری از شهروندان نیز مورد انتقاد قرار گرفته است. مهمترین انتقادی که به اینگونه فعالیت ها وارد است این است که آیا مراکز خیریه دارای سازماندهی منسجمی نیستند و فعالیت های آنان در گوشه و کنار و خیابان شکل می گیرد؟ آیا اصلا اینگونه موسسات مجوزی برای فعالیت دارند؟رئیس کمیته امداد چندی پیش در اظهار نظری اعلام کرده بود: «در اساسنامه جدید ابلاغی از سوی مقام معظم رهبری نظارت بر ساماندهی این خیریهها به کمیته امداد داده شده است، اما در مورد اینکه این نظارت و ساماندهی را چه ارگانی انجام دهد، چه ارگانی مجوز صادر کند، و...، مشخص نیست و نیاز به تبیین دارد و باید تبدیل به یک قانون مشخص شود». سید پرویز فتاح درباره خیریه های مجوز دار و حمایت های شکل گرفته از آنان عنوان کرده بود : «از مؤسساتی که کار خوبی انجام میدهند، حمایت میکنیم. این خیریههایی که شفاف کار میکنند، باعث تسهیل در فعالیتهای کمیته امداد هم میشوند. درحالحاضر ١۴ هزار خیریه با مجوز ثبتشده وجود دارد که حدود هفت هزار مورد آنها فعال است، اما نظارت درستی بر خیریههای موجود در کشور وجود نداشته و به مجلس اعلام کردیم که نیاز به قانون مصوب و ابلاغ به مراکز مختلف دارد.»
,شفافیت مالی برای فعالیت خیریه
,پس از دریافت مجوز و ثبت تمامی موسسات خیریه، شرح وظایف و مسئولیت هایی برای این موسسسات شکل می گیرد که اجازه فعالیتی خارج از آن چارچوب را به آنان نمی دهد. یکی از مهمترین این شرایط داشتن شفافیت های مالی است. شفافیت مالی این اطمینان را به شهروندان می دهد که هزینههایی که آنان در اختیار این موسسات می گذارند بجا و برای موارد درستی مورد استفاده قرار میگیرد. این نوع از فعالیت که هیچگونه شفافیتی در مورد آن وجود ندارد و حتی بسیاری افراد از وجود چنین موسسات خیریه ای اطلاع نیز ندارند نوعی سوء ظن و بدبینی را در مردم ایجاد می کند، چرا که مردم اگر بخواهند در خیابان حمایت های خود را از اقشار کمتوان جامعه انجام دهند می توانند به متکدیانی که در سطح شهر دیده می شوند کمک های خود را ارائه کنند. سوءظنی که در نهایت گریبانگیر موسسات خیریه معتبر و پر سابقه نیز خواهد شد. براساس همین شرح وظایف می توان فعالیت همه این افراد را غیر قانونی تلقی کرد. حتی اگر فرض را بر قانونی و مجوز دار بودن این موسسات بگذاریم آنها اجازه فعالیتهای اینچنینی را در سطح خیابان و درب منزل افراد برای جمع آوری کمک ندارند. محمدحسین خیرخواه، مدیرکل دفتر نظارت بر مراکز غیردولتی سازمان بهزیستی نیزچندی پیش عنوان کرده بود: «ممکن است این خیریهها از بهزیستی و هر ارگان دیگری مجوز داشته باشند، اما این اقدام آنها در گرفتن کمک و جمعکردن وجوه نقد از مردم در کنار خیابان و میدانها یا جلو در خانهها غیرقانونی و تخلف آشکار است. از مردم میخواهیم در صورت مشاهده این افراد در هر نقطهای از شهر موضوع را به سازمان بهزیستی و نیروی انتظامی اطلاع دهند. این افراد با هر دلیل و هر مجوزی اجازه ندارند به این نحو از مردم پولی دریافت و مردم هم نباید به آنها کمک کنند.»
,خیریههایی که خیرخواه نیستند
,علاوه بر ایرادات قانونی که فعالیت این افراد را مورد چالش قرار می دهد، بسیاری از مددکاران نیز این کار را پایین آوردن شان مددکاری در جامعه میدانند. حتی اگر مطمئن شویم که چنین موسساتی وجود خارجی دارند، جمعآوری پول در خیابان برای خیریه صورت خوشی ندارد، چرا که حسی مشابه تکدی گری در شهروندان به وجود می آورد. حسی که امروزه بیش از پیش شهروندان را عاصی کرده و علاوه بر اینکه احساس ترحمی در آنان برنمیانگیزد، استرس و فشار روانی نیز به آنان منتقل می کند.
,یک مددکار اجتماعی درباره این فعالیتها میگوید: ما اصلا موافق این قبیل فعالیت ها نیستیم، چرا که به راحتی فرصت کلاهبرداری را در اختیار افراد سودجو قرار می دهد. علاوه بر این، بیاعتمادی را نسبت به موسسات خیریه در نظر مردم افزایش می دهد. مردم باید به سازمان های حمایتی و اجتماعی اعتماد کنند و اگر قصد حمایت و کمکرسانی دارند این سازمانها را برای این کار انتخاب کنند و یا خودشان افراد نیازمند را در اطراف خود شناسایی کنند و به آنها کمک کنند. همانگونه که در دین ما نیز به آن سفارش شده افراد نخست بستگان و نزدیکان خود برای کمک انتخاب کنند و سپس سراغ افراد دیگر بروند. غزاله مستوفی درباره نوع جمعآوری پول از طریق این افراد می گوید: ما این روش را قبول نداریم و حتی اگر بحث مدد کاری اجتماعی را نیز کنار بگذاریم چنین کارهایی معقول و منطقی نیست. اگر بخواهیم فعالیتی در جامعه انجام دهیم که ثمره مثبتی داشته باشد باید با برنامه ریزی و سازماندهی درست و بر اساس قانون انجام گیرد. اینگونه فعالیت ها نه مورد قبول مردم است و نه مورد قبول فعالان حوزه مددکاری و موسسات خیریه. او درپاسخ به اینکه چه سازمان هایی وظیفه نظارت براین گونه موسسات را برعهده دارند، بیان میکند: اگر اینگونه موسسات مجوزی را دریافت کرده باشند باید زیر نظر همان سازمان فعالیت کنند و سازمان صادر کننده مجوز باید برعملکرد این موسسات نظارت داشته باشد، اما از آنجا که بسیاری ازاین موسسات مجوزی نیز ندارند مراجع قضائی و نیروی انتظامی باید بر اساس قانون با آنها برخورد کنند. به نظر می رسد روحیه یاری رسانی و کمک به همنوع که در ایران بسیار رواج دارد و بخش مهمی از آن نیز به دلیل سفارشات دینی ماست سبب شده تا افراد زیادی به فکر سوءاستفاده از آن بیفتند. پس از متکدیانی که فقیر نیستند و تنها به دلیل رخوت و تنبلی و با نیت سوء استفاده از روحیات انسان دوستانه شهروندان تن به این کار می دهند و درآمدهای نجومی نیز از این طریق کسب می کنند اکنون نوبت افرادی است که در لباس خیرخواهانه دست به فریب مردم بزنند. ظاهرشدن در خیابان به عنوان عضوی از یک مجموعه خیریه و دریافت رقم های ریز و درشت و کسب سود از این طریق شجاعت بسیاری میطلبد که گویی این افراد بدون هیچگونه ترسی از برخورد قانونی آن را انجام می دهند. اینگونه فعالیتها که در نهایت آسیبهای جدی را به جامعه و بدنه موسسات و سمنهای داخلی وارد می کند مستلزم توجه و پیگیری جدی از طرف مسئولان است.
,انتهای پیام/بخ
]
ارسال دیدگاه