وزارت خزانه‌داری آمریکا در ۹ اکتبر ۲۰۲۶ مجوز عمومی شماره ۱۳۵ را صادر کرد که انجام معاملات مربوط به فروش، حمل، تخلیه و واردات گازوئیل با منشأ روسیه، از جمله ورود آن به آمریکا، را تا ۷ آوریل ۲۰۲۷ مجاز می‌کند.
این تصمیم پس از اعلام دونالد ترامپ درباره توافق با ولادیمیر پوتین برای عرضه گازوئیل روسیه به بازار آمریکا و بازارهای جهانی اتخاذ شد؛ اقدامی که هدف اعلام‌شده آن کاهش قیمت سوخت در پی افزایش هزینه‌های انرژی ناشی از جنگ با ایران است.
با این حال، این معافیت به معنای لغو همه تحریم‌های روسیه نیست و با انتقاد مقام‌های اوکراینی روبه‌رو شده است که می‌گویند درآمد حاصل از فروش سوخت می‌تواند به تأمین هزینه‌های جنگ مسکو کمک کند.
آمریکا تصمیم گرفته هرگونه حفظ ظاهر با اروپا در مورد اوکراین را فدای ادامه جنگ با ایران کند
ولی نصر، استاد دانشگاه جانز هاپکینز آمریکا و مشاور خاورمیانه‌ای دولت اوباما، در خصوص این تصمیم دولت ترامپ و با اشاره به پیامد‌های جنگ با ایران بر روابط فراآتلانتیکی می‌گوید: «با اجازه دادن به فروش گازوئیل روسیه، ایالات متحده تصمیم گرفته است هرگونه ظاهری از هدف مشترک با اروپا در مورد اوکراین را فدای ادامه جنگ با ایران کند.»
او تأکید می‌کند: «برای اروپا، جنگ اوکراین و تهدید روسیه همچنان مهم‌ترین مشکل استراتژیک آن باقی مانده است.»
نصر همچنین معتقد است: «این استدلال که ایران دشمن تمدنی غرب است و ریشه آن به یونان باستان بازمی‌گردد، نمی‌تواند این شکاف مهم میان آمریکا و اروپا را پنهان کند.»
تداوم جنگ با ایران می‌تواند اختلاف اولویت‌های راهبردی واشنگتن و پایتخت‌های اروپایی را بیش از پیش آشکار کند
به گزارش تابناک، این ارزیابی نشان می‌دهد که تداوم جنگ با ایران می‌تواند اختلاف اولویت‌های راهبردی واشنگتن و پایتخت‌های اروپایی را بیش از پیش آشکار کند.
در حالی که دولت آمریکا منابع و ظرفیت سیاسی خود را صرف تقابل با ایران می‌کند، اروپا همچنان روسیه را مهم‌ترین تهدید امنیتی خود می‌داند و جنگ اوکراین را مسئله‌ای تعیین‌کننده برای آینده امنیت قاره اروپا تلقی می‌کند.
از این منظر، اجازه فروش گازوئیل روسیه، آن‌گونه که نصر استدلال می‌کند، صرفاً یک تصمیم اقتصادی نیست؛ بلکه می‌تواند نشانه‌ای از تقدم اولویت‌های آمریکا در خاورمیانه بر حفظ هماهنگی با اروپا در قبال مسکو باشد.
چنین رویکردی این پرسش را مطرح می‌کند که واشنگتن تا چه اندازه حاضر است برای پیشبرد اهداف خود در جنگ با ایران، از انسجام جبهه غربی در برابر روسیه هزینه کند.
تقابل با ایران الزاماً به تقویت وحدت غرب منجر نمی‌شود
در همین حال، تکیه بر روایت تاریخی و تمدنی از تقابل ایران و غرب، لزوماً به معنای وجود منافع مشترک میان آمریکا و اروپا نیست. حتی اگر دو طرف درباره ایران نگرانی‌هایی مشترک داشته باشند، تفاوت در ارزیابی تهدید‌ها و اولویت‌بندی منافع می‌تواند به اختلاف در سیاست عملی منجر شود.
نکته محوری تحلیل ولی نصر این است که تقابل با ایران الزاماً به تقویت وحدت غرب منجر نمی‌شود و حتی ممکن است به بهای تضعیف هماهنگی راهبردی آمریکا و اروپا تمام شود.
اگر این روند ادامه یابد، جنگ با ایران نه‌فقط معادلات خاورمیانه، بلکه روابط فراآتلانتیکی و نحوه مواجهه غرب با روسیه را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد.
ارسال دیدگاه